Wyrok - III SA/Gd 43/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 27 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję II i I instancji. Ruch drogowy, dopuszczenie pojazdu do ruchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2025 r. nr SKO.473.186.2025 w przedmiocie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty ChojnickiUchylono decyzję II i I instancji. Ruch drogowy, dopuszczenie pojazdu do ruchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2025 r. nr SKO.473.186.2025 w przedmiocie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Chojnicki
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Jacek Hyla
Podstawa prawna
art. 40
kpa
art. 107
kpa
art. 7
kpa
art. 8
kpa
art. 80
kpa
art. 145
ppsa
art. 134
ppsa
art. 135
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję II i I instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium"), działając na podstawie art. 17 § 1, art. 127 § 2, oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania S. W. (dalej: "strona" lub "skarżący") od decyzji Starosty Chojnickiego z dnia 7 października 2025r. nr KT.5410.7.41.2025.LD w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu marki WILLYS, nr nadwozia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.Uzasadniając decyzję organ odwoławczy odnotował, że decyzją z dnia 7 października 2025r. Starosta Chojnicki odmówił rejestracji pojazdu marki Willys M38, nr nadwozia [...], rok produkcji 1950, jako pojazdu zabytkowego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że strona nie wykazała, aby pojazd spełniał przesłanki "pojazdu zabytkowego" w rozumieniu art. 2 pkt 39 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), w szczególności nie przedłożono dokumentu potwierdzającego wpis pojazdu do inwentarza muzealiów dokonanego zgodnie z odrębnymi przepisami. Strona wniosła o uchylenie decyzji i dokonanie rejestracji pojazdu jako zabytkowego, powołując się na dokument wystawiony przez prywatne muzeum, z którego wynika, że pojazd został wpisany do inwentarza muzealiów. Zdaniem strony definicja pojazdu zabytkowego z art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym nie uzależnia wpisu do inwentarza muzealiów od tego, by pojazd stanowił własność muzeum, oraz że organ nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego wpisu.W ocenie Kolegium odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, rejestracja pojazdu następuje po złożeniu wniosku oraz dokumentów wymienionych w tym przepisie. W stosunku do pojazdu zabytkowego ustawodawca wprowadza dodatkowy wymóg: art. 72 ust. 3 stanowi, że do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza dokument potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39. Z kolei w świetle § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza uwierzytelnioną kopie decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo dokument potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami.Zdaniem Kolegium z powołanych regulacji wynika, że dla możliwości zarejestrowania pojazdu jako zabytkowego konieczne jest wykazanie - stosownym dokumentem - spełnienia jednej z alternatywnych przesłanek określonych w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem pojazd zabytkowy to pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami.Organ odwoławczy wskazał, że podstawą żądania jest wyłącznie trzecia z wymienionych w art. 2 pkt 39 P.r.d. przesłanek, tj. domniemany wpis pojazdu do inwentarza muzealiów. Kluczowe znaczenie ma zatem analiza, co w istocie oznacza sformułowanie "pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami". Zwrot ten nie jest wyłącznie technicznym odesłaniem do regulacji muzealnych, ale wprost warunkuje skuteczność danego wpisu na gruncie Prawa o ruchu drogowym. Ustawodawca wymaga bowiem, aby pojazd był nie tylko "wpisany do inwentarza muzealiów", ale aby wpis ten został dokonany "zgodnie z odrębnymi przepisami", a zatem zgodnie z ustawą z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz.U. z 2022 r. poz. 385) oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach.Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o muzeach muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność muzeum i wpisane do inwentarza muzealiów. W przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum, oraz wpisane do inwentarza muzealiów (art. 21 ust. 1a). Konstrukcja ta ma charakter łączny: dopiero połączenie elementu własności z elementem wpisu do inwentarza muzealiów pozwala na zakwalifikowanie rzeczy jako muzealium. Jeżeli dana rzecz nie stanowi własności muzeum (lub założyciela muzeum prywatnego), nie może być uznana za muzealium, a tym samym nie może być prawidłowo wpisana do inwentarza muzealiów.Organ odwoławczy wskazał także, że rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. doprecyzowuje zasady ewidencjonowania. Zgodnie z jego § 5 ust. 1 każde muzealium wpisuje się do księgi inwentarzowej pod odrębnym numerem. Przepis § 6 ust. 1 przewiduje, że muzealium wpisane do księgi inwentarzowej otrzymuje, gdy to możliwe, nieusuwalne oznakowanie, składające się z oznaczenia właściciela i numeru z księgi inwentarzowej. Oznakowania dokonuje się techniką zapewniającą jego trwałość, bezpośrednio na przedmiocie, w miejscu najmniej widocznym, nienaruszającym wizualnego kształtu muzealium. Organ odwoławczy podkreślił, że tak ukształtowane obowiązki ewidencyjne potwierdzają, że ustawodawca wiąże wpis do inwentarza muzealiów nierozerwalnie z istnieniem stosunku własności na rzecz muzeum (albo podmiotu, który je utworzył), gdyż tylko w takim przypadku muzeum może w sposób trwały ingerować w rzecz, oznakowując ją jako element własnych zbiorów.Organ odwoławczy zaznaczył, że wpis do inwentarza muzealiów ma charakter czynności materialno-technicznej, która konstytuuje domniemanie, iż objęte tym wpisem rzeczy stanowią własność muzeum. Domniemanie to dotyczy zatem własności, a nie rzeczy oddanych jedynie w depozyt. Skoro ustawodawca związał wpis do inwentarza muzealiów z przesłanką własności muzeum, to wpis dóbr niebędących własnością muzeum, lecz będących jedynie przedmiotem depozytu, pozostaje w sprzeczności z art. 21 ust. 1 i 1a ustawy o muzeach oraz przepisami rozporządzenia. Dla takich przedmiotów przewidziano odrębną formę ewidencji, tj. ewidencję depozytów, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Wpis depozytu do inwentarza muzealiów jest zatem czynnością dokonaną niezgodnie z przepisami odrębnymi i nie może rodzić skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z prawidłowym wpisem muzealium.Kolegium podniosło, że w realiach niniejszej sprawy strona przyznaje, że sporny pojazd nie stanowił własności muzeum ani podmiotu, które muzeum utworzyło. Pojazd był jedynie przechowywany jako depozyt, a następnie został sprzedany osobie prywatnej. Tym samym nie był i nie mógł być muzealium w rozumieniu art. 21 ustawy o muzeach, gdyż brak było podstawowego elementu - własności muzeum. Skoro zaś dana rzecz nie jest muzealium, to nie może zostać prawidłowo wpisana do inwentarza muzealiów. Wpis dokonany wbrew tym regułom nie spełnia wymogu "zgodności z odrębnymi przepisami", o którym mowa w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 7 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.W ocenie Kolegium nie można podzielić stanowiska, że organ rejestrujący jest związany każdym dokumentem wystawionym przez muzeum pod nazwą "zaświadczenie o wpisie do inwentarza muzealiów" i pozbawiony kompetencji do oceny jego zgodności z prawem. Organ administracji jest obowiązany stosować przepisy powszechnie obowiązujące, w tym regulacje ustawy o muzeach i rozporządzenia ewidencyjnego, do których wprost odsyła art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym. Zwrot "zgodnie z odrębnymi przepisami" nakłada na organ nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek zweryfikowania, czy przedłożony dokument odpowiada wymogom tych przepisów. Jeśli z treści dokumentu, jak i z innych ujawnionych okoliczności wynika wprost, że pojazd nigdy nie stanowił własności muzeum, a więc nie mógł być muzealium, to organ nie może przyjmować fikcji, że wpis takiej rzeczy do inwentarza muzealiów był dokonany lege artis.Kolegium podkreśliło, że nie kwestionuje samej możliwości ewidencjonowania w muzeum rzeczy powierzonych jako depozyt. Jest to dopuszczalne, ale odbywa się w ramach odrębnej ewidencji depozytów, która nie jest tożsama z inwentarzem muzealiów i nie rodzi skutków w sferze prawa publicznego przewidzianych w art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym.W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedłożyła dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 7 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Przedstawione zaświadczenie muzeum nie potwierdza bowiem spełnienia przesłanki z art. 2 pkt 39 w zakresie wpisu do inwentarza muzealiów. Brak ten ma charakter materialnoprawny, gdyż dotyczy niespełnienia definicji pojazdu zabytkowego, a nie jedynie braków formalnych wniosku.Zdaniem organu odwoławczego pozostałe argumenty strony nie podważają powyższej oceny. Fakt wcześniejszej rejestracji pojazdu jako zabytkowego przez inny organ nie wiąże Starosty Chojnickiego ani Kolegium w niniejszym postępowaniu. Organ rejestrujący obowiązany jest zbadać każdorazowo, czy na dzień orzekania spełnione są przesłanki wynikające z ustawy. Ewentualna wcześniejsza błędna kwalifikacja pojazdu nie może być źródłem trwałego uprawnienia do rejestracji sprzecznej z aktualnie obowiązującymi przepisami.Pismem dnia 30 grudnia 2025 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 listopada 2025 r., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, tj.:1.art. 2 pkt 39 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędne zastosowanie i błędną wykładnię, polegające na uznaniu, iż pojazd zabytkowy podlegający przerejestrowaniu, to pojazd wpisany do inwentarza muzealiów oraz pozostający przedmiotem własności założyciela muzeum w dacie zgłoszenia wniosku o przerejestrowanie podczas, gdy przepis ustawy nie definiuje pojęcia pojazdu zabytkowego poprzez stosunek własnościowy tego pojazdu,2.art. 73 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1a ustawy Prawo ruchu drogowym, poprzez ich niezastosowanie w sprawie,3.§ 2 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. 2024, poz. 1709), poprzez jego pominięcie i błędne uznanie, iż obowiązek przedkładania dokumentu potwierdzającego wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów wraz z dokumentem wykazującym wyłączną własność pojazdu ze strony założyciela muzeum dotyczy wniosku o przerejestrowanie pojazdu zabytkowego podczas, gdy przepis rozporządzenia wymóg taki wprowadza wytycznie wobec zgłoszenia pojazdu zabytkowego do pierwszej rejestracji, a nie do jego przerejestrowania,4.art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach, poprzez jego zastosowanie w sprawie i błędne uznanie, iż pojazd zabytkowy podlegający przerejestrowaniu powinien w dacie przerejestrowania odpowiadać definicji muzealium podczas, gdy przerejestrowaniu polega pojazd zabytkowy wpisany do inwentarza muzealiów a jego status muzealium w ujęciu przepisów ustawy o muzeach jest w zakresie przerejestrowania prawnie irrelewantny,5.art. 40 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie i doręczenie zaskarżanej decyzji SKO w Słupsku bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika,6.art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego decyzji oraz brak podania wyraźnej podstawy prawnej obowiązku założyciela muzeum prywatnego wylesienia z inwentarza muzealium pojazdu zbytego przez tego założyciela, a także brak podania wyraźnej podstawy prawnej obowiązku dołączenia do wniosku o kolejną rejestrację pojazdu (a nie zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu) uwierzytelnionej kopii decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokumentu potwierdzającego ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzającego wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej.Skarżący podniósł również zarzut polegający na niezgodności z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy ustalenia faktycznego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku, jakoby przedmiotowy pojazd nigdy nie był własnością założyciela Muzeum [...] i nie został prawidłowo wpisany do inwentarza muzealiów.W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując podnoszone w zaskarżonej decyzji argumenty.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2026 r. poz.143, dalej: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.Zgodnie z art. 73 ust. 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.) powoływanej dalej jako P.r.d. składający wniosek o rejestrację pojazdu może wnioskować o zachowanie dotychczasowego numeru rejestracyjnego, w tym tablic (tablicy) rejestracyjnych, jeżeli pojazd był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiada tablice (tablicę) rejestracyjne zgodne z przepisami wydanymi na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz utrzymane w należytym stanie i czytelne. W takim przypadku starosta, dokonując rejestracji pojazdu, wydaje decyzję o rejestracji pojazdu i dowód rejestracyjny oraz dokonuje legalizacji dotychczasowych tablic (tablicy) rejestracyjnych. Jeżeli tablice (tablica) rejestracyjne nie są zgodne z przepisami wydanymi na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a albo nie są utrzymane w należytym stanie, albo nie są czytelne, stosuje się przepis ust. 1.Skarżący złożył wniosek o rejestrację pojazdu oparty na powyższym przepisie, zaznaczając odpowiedź "tak" w rubryce wniosku o treści "wnoszę o zachowanie dotychczasowego numeru rejestracyjnego". Organ rejestrujący nie wyjaśnił w żaden sposób przyczyny pominięcia tej części wniosku skarżącego, podczas gdy zastosowanie trybu wynikającego z powołanego przepisu wykluczałoby możliwość weryfikacji prawidłowości rejestracji pojazdu jako zabytkowego, ograniczając kompetencje organu rejestracyjnego do zbadania, czy tablice rejestracyjne są zgodne z przepisami wykonawczymi oraz, czy są utrzymane w należytym stanie i czytelne.Nie wykluczając zatem możliwości niezastosowania przez organ powyższego trybu postępowania należy z całą mocą podkreślić, że wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji przyczyn takiego działania było obowiązkiem organu.Przyczyną odmowy zarejestrowania pojazdu było podważenie przez organy zgodności z właściwymi przepisami zaświadczenia o wpisie do ewidencji muzealiów, przedłożonego przez skarżącego przy wniosku o rejestrację. Organy przyjęły bowiem, że przedmiotowy pojazd został bezpodstawnie wpisany do inwentarza muzealiów, gdyż rzekomo "strona przyznaje, że sporny pojazd nie stanowił własności muzeum ani podmiotu, które muzeum utworzyło. Pojazd był jedynie przechowywany jako depozyt, a następnie został sprzedany osobie prywatnej". Powyższe ustalenie stanu faktycznego pozostaje w sprzeczności z treścią złożonych przez skarżącego przy wniosku dokumentów, a mianowicie zaświadczenia z dnia 23 sierpnia 2025 roku i umowy sprzedaży.Powyższe zaświadczenie wskazuje bowiem, że pojazd marki WILLYS, nr ramy [...]rok produkcji 1950 został wpisany do inwentarza muzealiów Muzeum [...] w dniu 10 marca 2025 roku pod określonym numerem i pozostaje jako depozyt we wpisie do inwentarza Muzeum po zmianie właściciela pojazdu. Właścicielem muzeum jest J. S.Do wniosku dołączono także umowę sprzedaży w/w pojazdu przez J. S. na rzecz skarżącego, datowaną na dzień 17 sierpnia 2025 roku .Z powyższych dokumentów wynika zatem, że do 17 sierpnia 2025 roku właścicielem pojazdu był J. S., jako właściciel Muzeum [...]. W aktach nie ma dowodów wskazujących na to, by w dniu wpisu do inwentarza muzealiów prawo własności pojazdu przysługiwało innej osobie niż zbywający go w dniu 17 sierpnia 2025 r. J. S.. Trudno zatem wyjaśnić dlaczego organy administracji przyjęły że wpis do inwentarza muzealiów był wadliwy, skoro nie dysponowały żadnym dowodem pozwalającym na stwierdzenie, że w dacie dokonania wpisu właściciel muzeum nie był właścicielem pojazdu.Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości to, że użyte w zaświadczeniu sformułowanie o pozostawaniu pojazdu jako "depozytu we wpisie do inwentarza muzeum po zmianie właściciela pojazdu" odnosi się do sytuacji, w której pojazd został sprzedany przez właściciela muzeum, będącego zarazem właścicielem pojazdu.Należy w tym miejscu przywołać definicję pojazdu zabytkowego zawartą w art. 2 pkt 39 P.r.d. zgodnie z którą jest to pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami.Celem powyższej definicji jest ograniczenie zakresu pojęcia pojazdu zabytkowego do takich pojazdów, których status "zabytkowy" został potwierdzony w odpowiednim, formalnym trybie. Pozwala to na uniknięcie, w założeniu, dowolności i uznaniowości w procesie rejestracji pojazdów jako zabytkowe. Zatem to status pojazdu jako zarejestrowanego zabytku lub muzealium, wynikający z określonych dokumentów jest podstawową informacją istotną z punktu widzenia organów rejestracyjnych.Przyjęcie, że nie jest możliwe zarejestrowanie pojazdu jako zabytkowego na podstawie ważnego wpisu do inwentarza muzealiów tylko dlatego, że zaświadczenia o wpisie do tego inwentarza zostało wystawione po zbyciu pojazdu przez właściciela muzeum, a pojazd pozostaje w muzeum jako depozyt byłoby całkowicie nieracjonalne. W świetle powoływanego przez organ wyroku NSA z dnia 17 października 2025 roku sygn. akt II GSK 542/22 możliwe jest weryfikowanie przez organy rejestracyjne zgodności z przepisami wpisu pojazdu do inwentarza muzealiów, lecz weryfikacja ta dotyczyć może jedynie sytuacji prawnej i faktycznej z daty dokonanego wpisu. Jeśli wpis do inwentarza prawidłowo potwierdzał status pojazdu jako "muzealium", to statusu tego nie można mu odmówić, w sytuacji gdy pojazd został sprzedany nowemu właścicielowi przez właściciela muzeum.Przyjęcie stanowiska organów prowadziłoby do wniosku, że pojazd prawidłowo wpisany do inwentarza muzealiów nigdy nie mógłby zostać zarejestrowany jako zabytkowy przez jego nabywcę (o ile nie jest on właścicielem muzeum), gdyż w chwili jego nabycia traciłby on właściwości "muzealium", nie będąc już własnością właściciela muzeum. A ponieważ rejestracja następuje na rzecz nabywcy, to nie mógłby on nabytego przez siebie pojazdu zarejestrować jako zabytkowego, choć wcześniej był on już w ten sposób zarejestrowany na podstawie wpisu do inwentarza muzealiów.W tym stanie sprawy, stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 oraz art. 80 k.p.a., gdyż dokonane ustalenia faktyczne nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Naruszono także art. 107§3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dlaczego odstąpiono od żądanego przez stronę skarżącą postępowania legalizacyjnego opartego na dyspozycji przepisu art. 73 ust. 1a) P.r.d.Sąd orzekł zatem w konsekwencji o uchyleniu decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit c) p.p.s.a oraz art. 135 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.Rozpoznając sprawę ponownie, organ rejestracyjny oceni możliwość zachowania żądanego przez skarżącego trybu postępowania opartego na art. 73 ust. 1a) P.r.d., a w przypadku, gdyby zastosowanie tego trybu było niemożliwe przeprowadzi postępowanie rejestracyjne, uwzględniające przedstawioną wyżej ocenę prawną co do oceny znaczenia i interpretacji dołączonego do wniosku zaświadczenia o wpisie do inwentarza muzealiów.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi w całości.. wobec uwzględnienia skargi w całości.