Postanowienie SN z 24 lutego 2006, sygn. IV CSK 12/06
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
24 lutego 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z wniosku R. Ł. i Ż. Ł.
przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w O. i P. P.
o wpis,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 lutego 2006 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej
"D." w O.
od postanowienia Sądu Okręgowego w O.
z dnia 30 września 2005 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
2
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 30
września 2005 r., wydanego w sprawie o wpis, uczestniczka postępowania
Spółdzielnia Mieszkaniowa „D.”, powołując się na nieobowiązujący przepis art. 3933
§ 1 pkt 3 k.p.c., uzasadniła „wniosek o rozpoznanie kasacji” tym, że
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo; z uzasadnienia wniosku nie
wynika, jakie przepisy - zdaniem skarżącej - doznały takiego naruszenia i w czym
miałoby się ono przejawiać.
Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać
obok wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie.
Prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 3989
§ 1 k.p.c., według którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania bądź też skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Wyraźny związek, jaki zachodzi między wymienionym wymaganiem stawianym
przez ustawodawcę skardze kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach
którego Sąd Najwyższy bada, czy zachodzą przesłanki określone w art. 3989
§ 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że dla spełnienie wymagania uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest wystarczające odwołanie się
przez stronę skarżącą do jakichkolwiek okoliczności, które jej zdaniem przemawiają
za takim rozpoznaniem. Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej
z przesłanek, o których mowa w art. 3989
§ 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji
przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi
zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Celem wprowadzenia tego obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej
wykazania, że jej skarga powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić
jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze wspomnianych przesłanek w sprawie
3
występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r.,
II CZ 89/05, jeszcze niepublikowane).
Wniosek powyższy wspiera utrwalone stanowisko judykatury, która
w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające
przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na
podstawie art. 3933
§ 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek
wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak
w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do
rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 3989
§ 1 k.p.c. określa
podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze
względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność
przedstawionego stanowiska.
W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast
istotna zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można
powoływać się celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez
Sąd Najwyższy. Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989
§ 1 k.p.c. obecnie
przesłanką taką nie jest już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie
prawa przez zaskarżone orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie
Sądu Okręgowego z dnia 30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą, skarżąca
mogła w celu spełnienia wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
wskazać, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1 pkt 4
k.p.c.), a występowanie tej przesłanki uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie
oczywiście narusza prawo.
Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek
określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona
była uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie
podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.
jz., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak
w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do
rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 3989
§ 1 k.p.c. określa
podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze
względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność
przedstawionego stanowiska.
W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast
istotna zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można
powoływać się celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez
Sąd Najwyższy. Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989
§ 1 k.p.c. obecnie
przesłanką taką nie jest już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie
prawa przez zaskarżone orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie
Sądu Okręgowego z dnia 30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą, skarżąca
mogła w celu spełnienia wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
wskazać, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1 pkt 4
k.p.c.), a występowanie tej przesłanki uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie
oczywiście narusza prawo.
Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek
określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona
była uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie
podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.
jz