Postanowienie SN z 24 lutego 2006, sygn. IV CSK 12/06
Data orzeczenia
24 lutego 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z wniosku R. Ł. i Ż. Ł.
przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w O. i P. P.
o wpis,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 lutego 2006 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej
"D." w O.
od postanowienia Sądu Okręgowego w O.
z dnia 30 września 2005 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
2
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 30
września 2005 r., wydanego w sprawie o wpis, uczestniczka postępowania
Spółdzielnia Mieszkaniowa „D.”, powołując się na nieobowiązujący przepis art. 3933
§ 1 pkt 3 k.p.c., uzasadniła „wniosek o rozpoznanie kasacji” tym, że
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo; z uzasadnienia wniosku nie
wynika, jakie przepisy - zdaniem skarżącej - doznały takiego naruszenia i w czym
miałoby się ono przejawiać.
Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać
obok wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie.
Prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 3989
§ 1 k.p.c., według którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania bądź też skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Wyraźny związek, jaki zachodzi między wymienionym wymaganiem stawianym
przez ustawodawcę skardze kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach
którego Sąd Najwyższy bada, czy zachodzą przesłanki określone w art. 3989
§ 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że dla spełnienie wymagania uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest wystarczające odwołanie się
przez stronę skarżącą do jakichkolwiek okoliczności, które jej zdaniem przemawiają
za takim rozpoznaniem. Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej
z przesłanek, o których mowa w art. 3989
§ 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji
przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi
zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Celem wprowadzenia tego obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej
wykazania, że jej skarga powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić
jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze wspomnianych przesłanek w sprawie
3
występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r.,
II CZ 89/05, jeszcze niepublikowane).
Wniosek powyższy wspiera utrwalone stanowisko judykatury, która
w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające
przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na
podstawie art. 3933
§ 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek
wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak
w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do
rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 3989
§ 1 k.p.c. określa
podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze
względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność
przedstawionego stanowiska.
W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast
istotna zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można
powoływać się celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez
Sąd Najwyższy. Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989
§ 1 k.p.c. obecnie
przesłanką taką nie jest już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie
prawa przez zaskarżone orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie
Sądu Okręgowego z dnia 30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą, skarżąca
mogła w celu spełnienia wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
wskazać, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1 pkt 4
k.p.c.), a występowanie tej przesłanki uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie
oczywiście narusza prawo.
Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek
określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona
była uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie
podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.
jz