sygn. IV CSK 11/06 24 lutego 2006 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 lutego 2006, sygn. IV CSK 11/06

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb posiedzenie niejawne
Data orzeczenia 24 lutego 2006
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Mirosława Wysocka
Sygn. akt IV CSK 11/06
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z wniosku M. W. i T. W.
przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w O.
i P. P.
o wpis,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2006 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej
"D." w O.
od postanowienia Sądu Okręgowego w O.
z dnia 30 września 2005 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 30
września 2005 r., wydanego w sprawie o wpis, uczestniczka postępowania
Spółdzielnia Mieszkaniowa „D.” w O., powołując się na nieobowiązujący przepis art.
3933
§ 1 pkt 3 k.p.c., uzasadniła „wniosek o rozpoznanie kasacji” tym, że
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo; z uzasadnienia wniosku nie
wynika, jakie przepisy - zdaniem skarżącej - doznały takiego naruszenia i w czym
miałoby się ono przejawiać.
Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać obok
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie. Prawidłowa
wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 3989
§ 1 k.p.c., według
którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania bądź też
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wyraźny związek, jaki zachodzi
między wymienionym wymaganiem stawianym przez ustawodawcę skardze
kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach którego Sąd Najwyższy bada,
czy zachodzą przesłanki określone w art. 3989
§ 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że
dla spełnienie wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania
nie jest wystarczające odwołanie się przez stronę skarżącą do jakichkolwiek
okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za takim rozpoznaniem. Jedynie
wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w art.
3989
§ 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji przekonującej, że przesłanka taka
w istocie w sprawie zachodzi stanowi zadośćuczynienie obowiązkowi
wynikającemu z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. Celem wprowadzenia tego obowiązku jest
bowiem umożliwienie stronie skarżącej wykazania, że jej skarga powinna zostać
rozpoznana, a to może nastąpić jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze
3
wspomnianych przesłanek w sprawie występuje (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, jeszcze niepublikowane).
Wniosek powyższy wspiera utrwalone stanowisko judykatury, która
w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające
przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na
podstawie art. 3933
§ 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek
wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak
w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do
rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 3989
§ 1 k.p.c. określa
podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze
względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność
przedstawionego stanowiska.
W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast istotna
zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 3984
§ 1 pkt 3
k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można powoływać się
celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy.
Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989
§ 1 k.p.c. obecnie przesłanką taką nie jest
już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżone
orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie Sądu Okręgowego z dnia
30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą, skarżąca mogła w celu spełnienia
wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. wskazać, że jej skarga jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.), a występowanie tej przesłanki
uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo.
Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek
określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona była
uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie podlegała,
jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.
jc., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak
w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do
rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 3989
§ 1 k.p.c. określa
podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze
względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność
przedstawionego stanowiska.
W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast istotna
zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 3984
§ 1 pkt 3
k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można powoływać się
celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy.
Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989
§ 1 k.p.c. obecnie przesłanką taką nie jest
już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżone
orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie Sądu Okręgowego z dnia
30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą, skarżąca mogła w celu spełnienia
wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. wskazać, że jej skarga jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.), a występowanie tej przesłanki
uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo.
Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek
określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona była
uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie podlegała,
jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.
jc