Wyrok - I OSK 102/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 20 maja 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 159/25 w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W.Oddalono skargę kasacyjną. Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 159/25 w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
odszkodowanie
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
20 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Chaciński
Podstawa prawna
art. 36
kpa
art. 37
kpa
art. 35
kpa
art. 141
ppsa
art. 3
ppsa
art. 183
ppsa
art. 176
ppsa
art. 53
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej także "Sądem I Instancji", wyrokiem z dnia 30 września 2025 r., IV SAB/Wa 159/25 oddalił skargę Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], położoną w W. w dzielnicy [...].W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem zarzutu skargi spółka uczyniła bezczynność i przewlekłość organu w rozpoznaniu wniosku z 29 grudnia 2005 r., którego przedmiot zidentyfikowała jako ustalenie odszkodowania za działkę, której własność przeszła z mocy prawa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. W konsekwencji w skardze spółka zwróciła się z żądaniem stwierdzenia, że Wojewoda nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. tj., że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość oraz, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Jak natomiast wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 29 grudnia 2005 r. spółka, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wystąpiła w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 2001 r. Nr 145, poz. 1623), zwanej dalej "ustawą" o:"- wszczęcie postępowania na podstawie art. 73 ustawy (...), mającego na celu wydanie decyzji określającej, iż teren położony w W.-[...] w granicach działki nr (...) lub poza jej obrysem ewidencyjnym został zajęty przed dniem 01.01.1999 r. pod drogi publiczne bądź obszar ww. działki zawarty jest w pasie drogowym,- w przypadku ustalenia w trakcie niniejszego postępowania, że działki będące przedmiotem wniosku z art. 73 ustawy (...) były objęte wywłaszczeniem na podstawie art. 10 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości lub art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wnoszę o przekazanie postępowania do właściwego organu celem wydania orzeczenia w zakresie art. 98 o gospodarce nieruchomościami, oraz zawieszenie na ten czas niniejszego postępowania w zakresie wydania orzeczenia z art. 73 ustawy (...) do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie roszczenia art. 98 ustawy (...),- po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania wnoszę o przeprowadzenie postępowania administracyjnego i stwierdzenie istnienia przesłanek nabycia na własność przez Miasto Stołeczne Warszawa Dzielnica-[...], będącego władającym części nieruchomości w zakresie działki (...) bądź w innych granicach zajętości pasa drogowego na dzień 01.01.1999 r. pod drogi publiczne".Sąd I instancji uznał, że treść wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. wskazuje, że dotyczył on potwierdzenia w trybie art. 73 ustawy, nabycia przez gminę prawa własności terenu zajętego pod drogę publiczną, nie stanowił natomiast wniosku o odszkodowanie w trybie art. 73 ustawy. Decyzja wydana w trybie art. 73 ust. 1 ustawy, której mając na uwadze treść wniosku domagała się spółka, stanowi odrębny tryb niż postępowanie prowadzone w przedmiocie odszkodowania, do którego odnosi się wprost art. 73 ust. 2, 3 ustawy. Wniosek, na jaki powołuje się skarżąca, dotyczy zatem innego postępowania i nie może zastąpić wniosku o odszkodowanie. Wojewodzie nie można wobec tego zarzucić bezczynności bądź przewlekłości w zakresie wniosku, który nie został złożony. Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że jak wskazano w odpowiedzi na skargę, u Wojewody Mazowieckiego nie jest prowadzone postępowanie odszkodowawcze z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w trybie art. 73 wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", w przypadkach o których mowa w ww. art. 73, tj. gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie, decyzję o odszkodowaniu wydaje starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Zaś Wojewoda, stosownie do art. 9a u.g.n., jest organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej.Sąd I instancji wskazał także, że warunkiem koniecznym do ustalenia i wypłaty odszkodowania jest wcześniejsze wydanie przez wojewodę decyzji - w trybie art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających - stwierdzającej nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności określonej nieruchomości. Mając na uwadze treść wniosku, jak i brak wydania decyzji w trybie art. 73 ust. 1 ustawy, nie można było uznać, że wniosek z dnia 29 grudnia 2005 r. dotyczył kwestii odszkodowania w trybie art. 73 ustawy.W skardze kasacyjnej spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Sądowi I instancji zarzucono:I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 151 w związku art. 149 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przez bezpodstawne oddalenie skargi na bezczynność i przewlekle prowadzone postępowanie pomimo bezspornej okoliczności faktycznej, że postępowanie w sprawie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę Miasto [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości jest obiektywnie przewlekle prowadzone przez Wojewodę Mazowieckiego, co nakazywało uwzględnić skargę i orzec, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;2. art. 134 i art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy na skutek błędnego uznania, że wniesiona do sądu skarga na bezczynność oraz przewlekle prowadzone postępowanie przez Wojewodę Mazowieckiego nie dotyczyła postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę w przedmiocie stwierdzenia nabycia na podstawie art. 73 ust.1 ustawy prawa własności nieruchomości, a w konsekwencji również wadliwego sporządzenia uzasadnienia faktycznego wyroku;3. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy oddalającym skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania a treścią uzasadnienia wyroku wprost ustalającego, że postępowanie w sprawie nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę prawa własności przedmiotowej nieruchomości zostało wszczęte wnioskiem z dnia 29 grudnia 2005 r. i nie zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie;4. art. 135 w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. przez bezpodstawną odmowę kontroli działalności administracji publicznej i podjęcia z urzędu czynności niezbędnych w celu usunięcia naruszenia prawa;II. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC), która gwarantuje każdemu prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez bezstronny sąd.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że wniosek z dnia 29 grudnia 2005 r. był rozpoznawany przez organ prawie przez dwadzieścia lat, co już samo przez się - wobec braku jakichkolwiek okoliczności wstrzymujących lub zawieszających bieg terminów rozpoznania sprawy administracyjnej - przesądza o przewlekłości prowadzonego postępowania, która na dodatek miała charakter rażący. Ta okoliczność prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie przez okres niemal dwudziestu lat została ustalona przez Sąd na podstawie nadesłanych akt postępowania administracyjnego i opisana w uzasadnieniu wyroku. Skarżąca podniosła, że Sąd, pomimo jednoznacznego wskazania w skardze na bezczynność Wojewody, błędnie uznał, iż wniesiona do sądu skarga na bezczynność oraz przewlekle prowadzone postępowanie nie dotyczyła postępowania prowadzonego przed Wojewodą Mazowieckim w przedmiocie stwierdzenia nabycia nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, skarga ta dotyczyła innego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem było ustalenie odszkodowania za przejęcie własności działki. Jednak, zarówno Wojewoda Mazowiecki, jak i Sąd orzekający w sprawie uznali, że skarga została wniesiona w sprawie dotyczącej przejęcia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. W innym przypadku Wojewoda uznałby się za organ niewłaściwy do podejmowania czynności w sprawie skargi niedotyczącej prowadzonego przez niego postępowania, a Sąd wystąpiłby do właściwego organu, tj. Prezydenta m.st. Warszawy, o nadesłanie akt postępowania dotyczącego wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość lub odrzuciłby skargę, jako niedopuszczalną ze względu na brak wystosowania do tego organu ponaglenia.W ocenie skarżącej, postępowanie w przedmiocie skargi było prowadzone w oparciu o akta postępowania administracyjnego w sprawie wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. o stwierdzenie nabycia nieruchomości, gdyż skarga w oczywisty sposób dotyczyła tego właśnie wniosku. Okoliczności faktyczne będące podstawą skargi, tj. przywołany w niej wniosek oraz niepodejmowanie przez lata czynności w sprawie przez Wojewodę Mazowieckiego, mogły odnosić się tylko do postępowania w sprawie przejęcia własności nieruchomości, które było prowadzone w oparciu o ten wniosek przez właściwy organ, tj. Wojewodę Mazowieckiego. Potwierdza to także fakt wniesienia tej skargi, jak i wcześniejszego ponaglenia, do organu prowadzącego zaskarżone postępowanie, tj. Wojewody Mazowieckiego. W przypadku, gdyby przedmiotem skargi była przewlekłość postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania, to zarówno ponaglenie, jak i skarga, zostałyby wniesione do właściwego organu, tj. Prezydenta m.st. Warszawy.Tym samym Sąd bezpodstawnie oddalił skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzone postępowanie, gdyż na podstawie akt postępowania administracyjnego, z których wynikało, iż postępowanie w sprawie było prowadzone przez przeszło dwadzieścia lat, zasadnym było uwzględnienie skargi i orzeczenie o przewlekłości postępowania w sprawie, która miała charakter rażący. Oddalenie skargi pomimo przytoczenia w uzasadnieniu wyroku, iż postępowanie w sprawie toczyło się przeszło dwadzieścia lat, jest sprzecznością pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a podstawami faktycznymi przytoczonymi w uzasadnieniu wyroku. Oddalenie skargi było także odmową podjęcia przez sąd administracyjny kontroli nad działalnością organów administracji publicznej, która sprawowana jest przez te sądy z mocy art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawach Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał siedemnaście skarg kasacyjnych Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego. We wszystkich tych sprawach zostały złożone tożsame wnioski z dnia 29 grudnia 2005 r. adresowane do Wojewody Mazowieckiego o wszczęcie postępowania na podstawie art.73 ustawy z dnia 3 października 1998 r., a dotyczące różnych działek ewidencyjnych. Również skargi z dnia 10 lutego 2025 r. wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość i bezczynność Wojewody Mazowieckiego mają tożsamą treść, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie szeregiem wyroków oddalił skargi. Skargi kasacyjne zostały wniesione przez Z. sp. z o.o. z siedzibą w W., a treść tych skarg kasacyjnych jest tożsama. Powyższe tożsame okoliczności spowodowały tożsame rozstrzygnięcia w przedmiotowych sprawach. Nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bazujące na tezie, że przedmiotem zarzutu bezczynności i przewlekłości było rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nabycia z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego. Teza ta nie znajduje bowiem potwierdzenia w materiale sprawy. Zgodnie z art. 53 § 2a P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W sprawie warunek ten został spełniony. W dniu 23 stycznia 2025 r. skarżąca za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego skierowała do Ministra Rozwoju i Technologii ponaglenie sporządzone przez radcę prawnego, które ma następującą treść: "Niniejszym na podstawie art. 37 K.p.a. wnoszę ponaglenie na bezczynność Wojewody Mazowieckiego, a także na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie wniosku Wnioskodawcy, działającego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U Nr 133, poz. 872), dalej zwaną "ustawą", z dnia 29 grudnia 2005 r., w którym wniósł o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta Stołecznego Warszawy) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości."Następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona skarga na przewlekłość i bezczynność Wojewody Mazowieckiego. Skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę na przewlekłość i bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej, działającej na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, tj. wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta Stołecznego Warszawy) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości. W skardze wniesiono o: 1/ zobowiązanie Wojewody Mazowieckiego do wydania decyzji w terminie 14 od doręczenia akt; 2/ stwierdzenie, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość prowadzone jest przez Wojewodę dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, tj. że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3/ stwierdzenie, że Wojewoda Mazowiecki nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a., tj. że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość oraz, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4/ przyznanie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 5/ zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej kosztów postępowania.Zarówno treść ponaglenia, jak i treść skargi do Sądu I instancji potwierdzają zasadność stanowiska Sądu I instancji, że przedmiotem zarzutu bezczynności i przewlekłości było zaniechanie rozstrzygnięcia kwestii odszkodowania za nieruchomość, a skarżąca domagała się w skardze stwierdzenia, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Również uzasadnienie skargi potwierdza, że skarżąca wskazywała na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu, a postępowanie w sprawie odszkodowania, zdaniem skarżącej, zostało wszczęte wnioskiem z dnia 29 grudnia 2005 r. Jednocześnie treść wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. nie potwierdza, aby zostało w nim zawarte żądanie ustalenia odszkodowania. Treść skargi do Sądu I instancji i żądanie w niej zawarte o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w sprawie odszkodowania pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. jaki złożyła skarżąca. Sprzeczności tej nie usuwa fakt powołania zarówno w skardze, jak i we wniosku art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., wobec jednoznacznych sformułowań i żądań zawartych w każdym z tych pism. Jak ustalono, przed Wojewodą Mazowieckim jako organem odwoławczym nie toczyło się również postępowanie odwoławcze w sprawie odszkodowania. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy, odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne było ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania prowadził zatem starosta, a wojewoda był organem odwoławczym. Takiego postępowania jednak nie stwierdzono.Nie znajduje wobec powyższego potwierdzenia zarzut naruszenia art. 134 i art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nierozpoznanie sprawy co do istoty. Przedmiot zarzutu skargi został prawidłowo ustalony, zgodnie z identyfikacją przedmiotu bezczynności dokonaną przez samą stronę. Nie ma również sprzeczności między rozstrzygnięciem Sądu I instancji a uzasadnieniem wyroku. Dopiero w skardze kasacyjnej skarżąca, pomijając treść i żądanie ponaglenia oraz skargi, powołała się na treść wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. i podniosła, że wniesiona do sądu skarga dotyczyła bezczynności i przewlekłości Wojewody Mazowieckiego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości przez gminę. Treść skargi kasacyjnej jednoznacznie zmierza zatem do modyfikacji treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody Mazowieckiego przez zmianę zarzutu bezczynności w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu na rzecz zarzutu bezczynności w sprawie wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa własności nieruchomości przez gminę. Należy wobec tego stwierdzić, że zmiana treści skargi wniesionej na bezczynność organu po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest możliwa, nie można również takiej zmiany dokonać poprzez zarzuty skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego mając na uwadze taką treść skargi i taki zakres skargi jaki nadała jej sama skarżąca. Dodać przy tym należy, że treść skargi została sformułowana w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, tym bardziej, że sporządzona została przez zawodowego pełnomocnika. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiadał się co do bezczynności Wojewody Mazowieckiego w sprawie wynikającej z wniosku z dnia 29 grudnia 2005r. tj. wydania decyzji stwierdzającej, że przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Miasta st. Warszawy. Jak wskazano wyżej, zaistniałej rozbieżności pomiędzy treścią skargi a treścią wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. nie mogły zmienić i wyeliminować zarzuty skargi kasacyjnej. Nie można bowiem poprzez zarzuty skargi kasacyjnej zmienić treści i zakresu skargi na bezczynność organu.Dokonując kontroli w zakresie wyznaczonym zarzutami i żądaniami skargi, Sąd I instancji nie naruszył art. 135 w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., nie odmówił dokonania kontroli działania administracji publicznej, ale dokonał tej kontroli w zakresie wyznaczonym przez stronę wnoszącą skargę.Wobec prawidłowego ustalenia, że przed Wojewodą nie toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia odszkodowania, o jakim mowa w art. 73 ustawy, Sąd I instancji nie miał podstaw do przyjęcia, że organ ten pozostaje w bezczynności bądź dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu sprawy odszkodowania i do zastosowania art. 149 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., a zasadnie skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.Skoro nie doszło w sprawie do potwierdzenia, że przed Wojewodą zawisło postępowanie odszkodowawcze dotyczące przedmiotowej nieruchomości, nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC przez pozbawienie prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.