Postanowienie - II SA/Go 525/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 30 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. Nr XXI.341.2025 w sprawie rozpatrzenia skargi na działania Prezydenta Miasta [...] postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. K.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na uchwałę RadyOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. Nr XXI.341.2025 w sprawie rozpatrzenia skargi na działania Prezydenta Miasta [...] postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. K.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na uchwałę Rady
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Jarosław Piątek
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. K.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2025 r. Nr XXI.341.2025 w sprawie rozpatrzenia skargi na działania Prezydenta Miasta. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1153 oraz art. 238 § 1 i art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 oraz z 2025 r. poz. 769 – k.p.a.).W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego Rada Miasta, działając na podstawie art. 238 § 1 w zw. z art. 229 pkt 3 k.p.a. przeprowadziła postępowanie skargowe w sposób iluzoryczny i nierzetelny, z całkowitym pominięciem zasad prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wynikającego z art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Postępowanie to wprost doprowadziło do usankcjonowania bezprawnych działań Prezydenta Miasta, polegających na naruszeniu konstytucyjnego prawa skarżącego do informacji publicznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej uchwały, stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2025 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wniósł o zobowiązanie Prezydenta do rozpatrzenia jego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, jak również o wymierzenie mu grzywny w maksymalnej wysokości na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na uporczywy i świadomy charakter naruszeń. Domagał się również zasądzenia od organu na jego rzecz stosownej sumy pieniężnej w kwocie 15 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., wynikającą z naruszenia jego praw obywatelskich oraz konieczności prowadzenia długotrwałego postępowania w celu ich obrony, a ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Uzasadniając powyższe, skarżący wyjaśnił, że w dniu 9 maja 2025 r. złożył do Prezydenta wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentacji projektowej stałej organizacji ruchu dla 61 ulic w mieście, w celu weryfikacji legalności pobierania opłat w strefie płatnego parkowania. Organ, zamiast zrealizować wniosek, najpierw wezwał go do jego doprecyzowania co w sposób rażący wskazuje na złą wolę organu, następnie pismem z [...] czerwca 2025 r. powołując się na rzekomy brak środków technicznych, zaproponował jedynie wgląd do dokumentacji w swojej siedzibie. W odpowiedzi, pismem z [...] czerwca 2025 r., wykazując wolę współpracy i elastyczność, skarżący zgodził się na inną formę udostępnienia, tj. wykonanie fotokopii całej dokumentacji, jest to forma która wskazał sam organ tj. abym sam udał się do siedziby urzędu i mógł sfotografować wnioskowaną organizację ruchu. Ze względu na to iż wiązało by się to z dużymi nakładami pieniężnymi, skarżący odmówił i wskazał jednocześnie, że organ może wykonać fotokopie i przesłać je na adres do doręczeń elektronicznych, co jednocześnie spowoduje zmniejszenie kosztów dla organu. Od tego momentu organ odrzucił część wniosków skarżącego łącznie i wydał decyzję wydał odmowną tłumacząc się brakiem możliwości technicznych, aby udostępnić mi żądane informacje.Zdaniem skarżącego wszczęte przez niego postępowanie skargowe zakończyło się wydaniem zaskarżonej uchwały, która w całości i bezkrytycznie powieliła błędne i sprzeczne z prawem stanowisko Prezydenta Miasta, które swoimi skutkami doprowadza do niepowetowanej szkody w sposób bezprawny. Postępowanie organu w tej materii stanowi jaskrawe pogwałcenie podstawowych zasad dostępu do informacji publicznej. Odmowa podjęcia tej czynności była w istocie ukrytą odmową udostępnienia informacji. Bezczynność Prezydenta wykreowała bezpośredni ciąg przyczynowo-skutkowy, albowiem uniemożliwiła skarżącemu zebranie materiału dowodowego niezbędnego do podważenia legalności pobieranych opłat parkingowych, a tym samym naruszyła mój interes prawny i faktyczny.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobligowany jest ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej w skrócie, jako: p.p.s.a.). Na podstawie tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres tej właściwości reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg (katalog zawarty w § 2) na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie,4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego, zatem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargi w tym przedmiocie podlegają odrzuceniu.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżący objął skargą do sądu uchwałę Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2025 r., Nr XXI.341.2025 w sprawie rozpatrzenia skargi na działania Prezydenta Miasta, a nie bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący niezadowolony jest bowiem z tego, w jaki sposób Rada Miasta przeprowadziła postępowanie skargowe dotyczące działań Prezydenta Miasta.Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w związku z art. 229 pkt 3 i art. 238 § 1 k.p.a. Powołane przepisy wskazują, że skargę rozpoznano w trybie skargowym regulowanym w k.p.a. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z kolei art. 229 pkt 3 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2, jest rada gminy. Załatwienie takiej skargi następuje na podstawie art. 238 § 1 k.p.a. poprzez zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, które stanowi prawną formę działania organu administracji.Z przywołanych regulacji Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanego "Skargi i wnioski", opisane skargi na działanie organów administracji są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). Uproszczenie postępowania skargowego wyraża się w tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego (wnioskodawcy), a tylko zawiadamia się go o swoich działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczynami skargi, nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia. Na działanie administracji publicznej w sprawach skarg i wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydanie 16, Warszawa 2019, s. 1072, teza 6).Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie Działu VIII k.p.a. Postępowanie skargowo-wnioskowe, uregulowane w Dziale VIII k.p.a., ma bowiem charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów Działu II k.p.a., ponieważ - w odróżnieniu od postępowania administracyjnego - postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb ten (art. 221 i następne k.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego (zob. w tej materii m.in. postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3045/15 oraz z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3207/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).Pomimo tego, że skarga K.C. przekazana do Rady Miasta w dniu 4 lipca 2025 r.. na działania Prezydenta Miasta została rozpatrzona przez Radę w formie uchwały, to w żadnym wypadku nie może to automatycznie skutkować uznaniem, że zaskarżona uchwała stanowi akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 u.s.g.Otóż organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości (co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego), jednak uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a., mimo formy, wykazują cechy czynności informującej o sposobie załatwienia skargi, takiej samej, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym nie przypisano uchwały, jako prawnej formy działania (zob. postanowienie NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2760/17, CBOSA). Zatem istotną dla wyniku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego okolicznością nie jest to, w jakiej formie podjęto dany (zaskarżony) akt, ale to, że zaskarżona uchwała zapadła w trybie skargowym. Znamienne jest, że uchwała lub inny akt właściwego organu załatwiające skargę powszechną nie są aktami z zakresu administracji publicznej w rozumieniu wskazanych przepisów, bowiem nie rozstrzygają w sposób władczy o prawach lub obowiązkach skarżącego, mających podstawę w normie prawa materialnego. Akty te są rodzajem aktów informujących, a nie władczych.Uwzględniając powyższe zaskarżonej w realiach sprawy uchwały organu nie można zakwalifikować, jako aktu z art. 3 § 2 pkt 5, czy pkt 6 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że omawiane akty informacyjne nie są przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy, istotną okolicznością z punktu widzenia możliwości wdrożenia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest to, w jakiej formie podjęto dany akt, ale to, że zaskarżona uchwała - zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. zapadła w trybie skargowym, co nie daje możliwości objęcia jej kontrolą sądu administracyjnego. Uchwały organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego w sprawach skarg z Działu VIII k.p.a. nie są sprawami z zakresu administracji publicznej (por. postanowienia: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Go 37/10; WSA w Gliwicach z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1206/17 oraz WSA w Warszawie z 11 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 136/18, CBOSA).Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.., orzekł jak w sentencji postanowienia.