Postanowienie - I SAB/Op 53/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 30 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. (dalej: skarżąca, strona, wnioskodawczyni) pismem datowanOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. (dalej: skarżąca, strona, wnioskodawczyni) pismem datowan
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tematy
skarga administracyjna
odszkodowanie
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Beata Kozicka
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. (dalej: skarżąca, strona, wnioskodawczyni) pismem datowanym na dzień 13 czerwca 2025 r., jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu [dalej: organ, PPIS, Inspektor] w sprawie udostępnienia stronie informacji publicznej na jej wniosek z 21 marca 2025 r., kierowany do organu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: ustawa lub u.d.i.p.Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wnioskodawczyni wnioskiem z 21 marca 2025 r. data wpływu do organu: 21 marca 2025 r.), wystąpiła do PPIS o udostępnienie informacji publicznej w podanym niżej zakresie. Organ w odpowiedzi udzielonej stronie w piśmie datowanym na dzień 31 marca 2025 r., nr [...], poinformował ją, że odpowiedzi na pytania nr 1, 3-11 oraz 14-17 zostały już udzielone jej w piśmie z 16 grudnia 2024 r. Tym samym uznał za bezzasadny ponowny wniosek w tym zakresie. Wskazał przy tym, że w sytuacji, gdy wnioskodawczyni udzielono już żądanej informacji publicznej odpowiadając na uprzednio złożony wniosek dotyczący tego samego przedmiotu, organ może odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, powiadamiając o tym stronę w odpowiednim piśmie.Jednocześnie ustosunkowując się do pozostałych pytań wyjaśnił, że: ad. 2) żaden lekarz ani instytucja nie jest uprawniona do wystawienia dokumentu gwarantującego brak wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP) po podaniu szczepionki, ponieważ żadna procedura medyczna, w tym szczepienia ochronne, nie zapewnia całkowitej eliminacji ryzyka wystąpienia działań niepożądanych; ad. 12) PPIS w Opolu nie jest instytucją decydującą o odszkodowaniach. Informacje o warunkach przyznania świadczenia kompensacyjnego po wystąpieniu niepożądanego odczynu poszczepiennego zawarte są w art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz U, 2024r poz. 924); ad. 13) każdy lekarz zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U 2024 r. poz. 924), który podejrzewa lub rozpoznaje wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ma obowiązek w ciągu 24 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia, zgłoszenia takiego przypadku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia.Ponadto wskazał, że z terenu miasta Opola w ciągu ostatnich 5 lat zgłoszono następującą liczbę podejrzeń lub rozpoznań niepożądanych odczynów poszczepiennych:a) w 2020 roku odnotowano 49 niepożądanych odczynów poszczepiennych,b) w 2021 roku odnotowano 190 niepożądanych odczynów poszczepiennych,c) w 2022 roku odnotowano 24 niepożądane odczyny poszczepienne,d) w 2023 roku odnotowano 11 niepożądanych odczynów poszczepiennych,e) w 2024 roku odnotowano 20 niepożądanych odczynów poszczepiennych.Wobec takiej odpowiedzi strona wniosła opisaną na wstępie skargę do tut. Sądu na bezczynność PPIS w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wskazując przy tym na pismo z 31 marca 2025 r., [...]., skarżąca żądała:1) zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącej z dnia 17 marca 2025 r. i udzielenia informacji publicznej,2) orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,3) zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego,W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez PPIS w zakresie danych dot. szczepień ochronnych. Jednak, jak uznała, pismem z 31 marca 2025 r. organ w nikłym stopniu odpowiedział na zadane pytania i odesłał ją do publikacji. Zdaniem strony do dnia wniesienia skargi nie udostępniono jej innych informacji poza zawartymi w piśmie z 31 marca 2025 r. mimo obowiązku spoczywającego na PPIS. W ocenie skarżącej przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej. Organ powinien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie ją uzasadniając. Skarżąca przywołała też orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące kwestii bezczynności organu, przewlekłości postępowania i udostępniania informacji publicznej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania sądowego. W uzasadnieniu argumentował, że co do zasady możliwe jest korzystanie z informacji zawartych w rejestrze prowadzonym – na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi – przez każdego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, w tym w trybie dostępu do informacji publicznej, przez każdą zainteresowaną osobę, z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób, których dane w tych rejestrach odnotowano. Wyjaśnił przy tym organ, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3, 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania. Informacji publicznej nie stanowią zaś informacje o procedurze zbierania informacji o sytuacji epidemiologicznej, jak i podmiotach uczestniczących w tej procedurze. Ta kwestia wynika bowiem z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a informacja o przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie dotyczą informacji publicznej pytania dotyczące udzielenia informacji co do tego, czy rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych podlega kontroli sądowej, jak również czy stwierdzenie ciężkiego Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego powoduje skutki prawne, jak również pytanie o to, czy w innych krajach Unii Europejskiej wskazane szczepienia mają charakter obowiązkowy oraz pytania dotyczące świadomości organu co do ilości powikłań nieodnotowanych. Informacje dotyczące swobody przepływu osób, polityki szczepień ochronnych w innych krajach Unii Europejskiej, a także świadomości organu co do ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, oceny zgodności z Konstytucją RP zasad funkcjonowania organów inspekcji sanitarnej nie są uważane za informację publiczną w rozumieniu ustawy, skutkiem czego organ nie jest zobowiązany do ich udzielenia. Również wiedza organu w zakresie wiedzy medycznej, literatury medycznej dotyczącej szczepień ochronnych oraz prawa krajowego obowiązującego w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Treść regulacji prawnych dotyczących obowiązku szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej w ramach ich prawa krajowego nie została wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też wykonywania na terenie Polski zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Podobnie, z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby organ był organem dysponującym informacjami o charakterze informacji publicznej, a dotyczącymi przeprowadzania badań nowo narodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko urodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością.Dalej organ wskazał, że po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na zadane pytania według kompetencji, odnosząc się do każdego z zadanych pytań. Zaznaczył, że większość pytań została już zadana we wcześniejszym wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez stronę stąd odpowiedzi na nie zostały udzielone skarżącej pismem z 16 grudnia 2024 r., co zostało zaznaczone w odpowiedzi na wniosek. Dalej organ wskazał, że część pytań, w tym te dotyczące przeprowadzanych badań nad szczepionkami, czy wypłacanych odszkodowań, nie dotyczyły informacji publicznej, którą Inspektor posiada, ponieważ Państwowa Inspekcja Sanitarna nie jest instytucją naukowo-badawczą i nie jest upoważniona do prowadzenia badań naukowych, wyrażania opinii czy też udzielania informacji wykraczających poza zakres jej kompetencji. Niektóre pytania dotyczyły informacji, które nie są pozyskiwane przez organ, ale są ogólnie dostępne, w związku z czym organ wskazał miejsca, w których można uzyskać wiedzę we wskazanych tematach. W jego ocenie nie wynika z akt sprawy i z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, aby PPIS był organem dysponującym informacjami o charakterze informacji publicznej dotyczącymi przeprowadzanych badań nad skutecznością szczepionek, bezpieczeństwem podania dawek zgodnie z ustalonym w Polsce kalendarzem szczepień, czasem utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki, czy działaniem substancji dodatkowych zawartych w szczepionkach. Mimo to PPIS starał się wyjaśnić wątpliwości skarżącej w sprawie szczepień odsyłając ją do rzetelnych publikacji m.in. Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny.Jednocześnie organ zaznaczył, że termin udzielenia odpowiedzi na wniosek został zachowany, a odpowiedzi zostały udzielone na wszystkie pytania zawarte we wniosku skarżącej, na które nie dostała wcześniej odpowiedzi, a w przypadku kiedy pytania nie dotyczyły informacji publicznej, zostało to wskazane przez organ. W związku z powyższym nie doszło do stanu bezczynności ze strony PPIS, a przedłożoną odpowiedzią organ wypełnił swój obowiązek udzielenia informacji publicznej na wniosek skarżącej.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga podlegała odrzuceniu.Na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) [dalej: ppsa], kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a ppsa jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 ppsa, gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej środkiem zaskarżenia. Jednak przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ppsa. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia choćby jednej z wymienionych przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi okoliczność wniesienia skargi po dniu, w którym PPIS pismem z 31 marca 2025 r. zakończył już postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, udzielając jej odpowiedzi na pytania w nim zawarte. Okoliczność tę potwierdziła w skardze również sama strona, wyjaśniając, że otrzymała od organu pismo datowane na 31 marca 2025 r., stanowiące odpowiedź od organu, choć została ona udzielona w "nikłym stopniu" i odsyłała do publikacji.W ocenie Sądu wniesienie skargi na bezczynność po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa (por. uchwała 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19). Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania. Przywołana wyżej uchwała wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność w sprawach załatwianych aktami lub czynnościami organu administracji publicznej innymi niż decyzje, lecz objętymi kognicją sądów administracyjnych, tj. także do skargi wniesionej na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Uchwała składu 7 sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 ppsa), a ponadto ma ona ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 ppsa). Z przepisu tego wynika, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi NSA.Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd wyrażony w powołanej wyżej uchwale i jest nim związany. Wskazana uchwała ma zastosowanie również do spraw z zakresu udostępniania informacji publicznej. Wyjaśnić należy, że formy aktywności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien on – zgodnie z art. 13 ust. 1 udip – udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 udip udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 udip). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 udip) lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 udip). W formie zwykłego pisma informuje się zaś wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 udip, a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.Mając tym samym na uwadze powyżej podniesione Sąd wyjaśnia, że choć wymieniona uchwała z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, nawiązuje do zakończenia postępowania administracyjnego aktem ostatecznym, co nie miało miejsca w realiach rozpoznawanej sprawy, to poparta została ogólnym spostrzeżeniem, że wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym. Istotą skargi na bezczynność, jak i przewlekłość, jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu – w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej – stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu – w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania – zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1131/24, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23 – wszystkie przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych i uchwała dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Zdaniem Sądu, na gruncie udip nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznejOdnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, przypomnieć trzeba, że strona skargę datowaną na dzień 13 czerwca 2025 r. wniosła w tym samym dniu 13 czerwca 2025 r. (tak: data stempla Poczty Polskiej na kopercie, w której wysłano skargę), a zatem już po doręczeniu jej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Udzielenie informacji (odpowiedzi) przez organ pismem z 31 marca 2025 r., stanowiło w istocie załatwienie złożonego przez skarżącą wniosku. Oznacza to w realiach rozpoznawanej sprawy, że od dnia doręczenia tej odpowiedzi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku skarżącej w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z 21 marca 2025 r. (data wpływu do organu), zostało zatem zakończone przez organ przed wniesieniem skargi przez udzielenie odpowiedzi pismem z 31 marca 2025 r.Powyższa okoliczność, w przekonaniu Sądu, uwzględniając stanowisko NSA wyrażone w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, z powodu braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako bezczynność niedająca się usunąć ze względu na załatwienie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie. Innymi słowy, skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jako wniesiona przez skarżącą już po udzieleniu informacji publicznej przez PPIS, czyli po zakończeniu postępowania przez skarżony organ, nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa.Ze względu jednak na specyfikę sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd, przez rozpoznaniem odrzuconej obecnie skargi, zweryfikował odpowiedź Inspektora w aspekcie jej adekwatności do treści pytań sformułowanych przez skarżącą i stwierdził, że na każde z pytań organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi. Wyjaśnić przy tym należy, że skarżąca otrzymała żądaną informację publiczną (albo odpowiedź, że pytanie nie dotyczy danych należących do zakresu informacji publicznej, względnie odpowiedź, że organ żądanych informacji nie posiada). W ocenie Sądu organ prawidłowo poinformował wnioskodawczynię, że wobec powielenia w części zakresu żądanej informacji publicznej (ponowienia pytań zadanych już wcześniej) i uprzedniego udzielenia przez PPIS odpowiedzi na część zadanych pytań – wnioskodawczyni przekazano żądaną informację publiczną albo udzielono odpowiedzi na zadane pytania i zbędne jest odpowiadanie drugi raz na te same pytania strony wystosowane do Inspektora w trybie dostępu do informacji publicznej.Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy wnioskodawczyni żądała informacji, które już jej przekazano, za niezasadny trzeba uznać ponowny wniosek o udostępnienie tożsamych informacji. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania wiadomości, a więc wykracza poza przedmiot i cele ochrony przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej. Ponadto zauważyć należy, że – w sprawach uregulowanych w udip – obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest aktualny tylko do momentu, w którym nie nastąpi uzyskanie jej także w inny sposób przez podmiot zainteresowany. W niniejszej sprawie organ wykazał, że informacje objęte wnioskiem zostały skarżącej przekazane.Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że organ nie był zobowiązany do ponownego udostępnienia skarżącej tych samych informacji (por. wyrok WSA w Szczecinie z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt I SAB/Sz 116/24). Podkreślić trzeba, że wniosek skarżącej skutkował po stronie organu obowiązkiem jej udostępnienia, ale tylko pod warunkiem, że informacja ta nie została jej wcześniej udostępniona i nie funkcjonowała w publicznym obiegu, a więc wnioskodawczyni nie mogła się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji do organu władzy publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 194/08). W sytuacji, gdy wnioskodawczyni przekazano już żądaną informację publiczną odpowiadając na uprzednio złożony wniosek o jej udzielenie, dotyczący tego samego przedmiotu, organ może odmówić ponownego udzielenia takiej samej informacji, informując o tym stronę odpowiednim pismem. W przypadku jednak zanegowania powyższego stanowiska organu przez stronę, poprzez złożenie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, organ powinien przed Sądem wykazać, że żądana przez skarżącą informacja została wcześniej zgodnie z jej uprzednio złożonym wnioskiem udzielona (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 120/20), co też w sprawie niniejszej nastąpiło.Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 listopada 2003 r., sygn. akt II SAB 372/03, wyjaśnił, że za niezasadny trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą wnioskodawczyni posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnie potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskodawczyni, wykracza zatem – zdaniem NSA – poza przedmiot i cele ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej. Z poglądem tym Sąd orzekający w sprawie niniejszej się zgadza i przyjmuje, że wyznacza on sytuację prawną skarżącej oraz wytycza kierunek analizy stanu sprawy. Tym samym uzasadnione jest w ocenie Sądu przeprowadzenie analizy odpowiedzi udzielonych w obu wskazanych wyżej pismach PPIS, pomimo tego, że zostały one doręczone skarżącej wskutek dwóch kolejnych wniosków złożonych w trybie przepisów udip.Zdaniem Sądu organ właściwe zareagował na wniosek strony, o czym szerzej powyżej, odpowiadając na poszczególne pytania. Tym samym PPIS, w dniu wniesienia skargi, nie pozostawał bezczynny w sprawie z wniosku skarżącej, zasadnie bowiem udzielił stronie wystarczającej odpowiedzi pismem. Organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wydania takiego aktu administracyjnego (art. 16 ust. 1 udip).Na zakończenie Sąd wskazuje, że stanowisko zbieżne z prezentowanym powyżej, tut. Sąd wyraził także w postanowieniach wydanych po rozpoznaniu skargi strony na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z 15 maja 2025 r., sygn. akt I SAB/Op 19/25 oraz z 27 marca 2025 r., sygn. akt I SAB/Op 10/25.W opisanym wyżej stanie sprawy Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa..