Wyrok z 11 października 2017, sygn. I C 445/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

11 października 2017 roku

Sąd Okręgowy w Ostrołęce Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSO Tomasz Deptuła

Protokolant: st. sekr. sad. Marta Domurad

po rozpoznaniu 28 września 2017 r. w Ostrołęce na rozprawie

sprawy z powództwa Ł. P.

przeciwko (...) SA w W.

o zapłatę

orzeka:

I.  zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powoda Ł. P. 54.219, 97 zł (pięćdziesiąt cztery tysiące dwieście dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt siedem gorszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od 20 października 2015 r., do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałej części;

III.  zasądza od powoda Ł. P. na rzecz pozwanego (...) SA w (...).582, 00 (tysiąc pięćset osiemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  obciąża pozwane (...) SA w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Ostrołęce kwotą 3.451, 67 zł (trzech tysięcy czterystu pięćdziesięciu jeden złotych sześćdziesięciu siedmiu groszy) tytułem zwrotu części poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa kosztów sądowych od uwzględnionej części powództwa – przy uprzednim zaliczeniu na należność z opisanego tytułu nie wykorzystanej części zaliczki uiszczonej 20 października 2016 r. zapisanej na koncie zaliczek sądowych pod poz. 500010114088 w kwocie 35, 28 zł (trzydziestu pięciu złotych dwudziestu ośmiu groszy);

V.  nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Ostrołęce z roszenia zasądzonego na rzecz powoda Ł. P. w pkt. I wyroku 6.903, 36 (sześć tysięcy dziewięćset trzy złote trzydzieści sześć groszy) tytułem zwrotu części poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa kosztów sądowych od nie uwzględnionej części powództwa.

Sygnatura akt I C 445/16 Uzasadnienie wyroku wydanego 11 października 2017 r. przez Sąd Okręgowy w Ostrołęce w sprawie z powództwa Ł. P. przeciwko (...) SA w W. o zapłatę

Data wniesienia pozwu – 9 maja 2016 r., dzień przekazania według właściwości sprawy Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce przez Sąd Okręgowy w Warszawie (k. 81).

Roszczenie.

Wskazana podstawa faktyczna – udział powoda, jako pasażera i pokrzywdzonego, w zdarzeniu drogowym 15 maja 2015 r. w W. na ulicy (...) polegającym na uderzeniu samochodu osobowego R. nr rej. (...) w tył autobusu. Sprawca wypadku miał wykupioną polisę o.c. w pozwanym Towarzystwie.

Żądanie zapłaty na rzecz powoda przez pozwanego:

-

102.000, 00 zł – jako zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w związku z uszkodzeniem kręgosłupa, leczeniem, uszczerbkiem na zdrowiu. Wskazana podstawa prawna – art. 445 § 1 k.c.

-

76.813, 50 zł – odszkodowanie za utracony w okresie od 15 maja 2015 r., do 25 listopada 2015 r. dochód. Wskazana podstawa prawna – art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 822 k.c1.

-

2.328, 96 zł – zwrot kosztów leczenia. Podstawa prawa – jak wyżej. Podstawa faktyczna – zakup leków oraz usług leczniczych dokumentowanych paragonami i fakturami załączonymi do pozwu – na kartach: 25 – 33 akt sprawy.

Stanowisko pozwanego.

Oddalenie powództwa w całości. Nie kwestionując swojej odpowiedzialności co do zasady podniósł, że wypłacone powodowi w postępowaniu likwidacyjnym zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 8.000, 00 zł wyczerpało roszczenie powoda. Nadto, czego powód nie kwestionował, wypłacił powodowi 112, 50 zł za zniszczoną odzież.

Koszty procesu.

Strony żądały wzajemnie ich zasądzenia.

Wnioski dowodowe.

(...) dowodowa stron została w całości uwzględniona. Złożone dowody – zaliczono do materiału sprawy. Kierunek prowadzonego postępowania wynikał z postanowień wydanych na rozprawach.

Fakty uznane przez Sąd Okręgowy w Ostrołęce za udowodnione.

15 maja 2015 r. w W. na ulicy (...) miał miało miejsce zdarzenie drogowe, w którym poszkodowanym był powód. Powód (wiek 27 lat) był pasażerem siedzącym z przodu samochodu osobowego marki V. (...), którego kierowca uderzył wskutek braku ostrożności w tył autobusu stojącego w zatoczce. Sprawca, kierowca samochodu osobowego marki V. (...), za zdarzenie został ukarany mandatem karnym w kwocie 250 zł za czyn z art. 97 § 1 k.w. Za sprawcę zdarzenia, z mocy umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, odpowiedzialność cywilną przejął pozwany. Powód miał zapięte pasy bezpieczeństwa. Po zderzeniu powód został karetką przewieziony do miejscowego szpitala powiatowego. Rozpoznano u niego uraz wielomiejscowy, uraz klatki piersiowej i głowy, otarcie skóry głowy. W szpitalu przebywał 3 godziny. Po powrocie do domu w następnych dniach powód odczuwał ból kręgosłupa uniemożliwiający poruszanie się. 25 maja 2015 r. przeprowadzono u niego rezonans kręgosłupa. Przebywał na zwolnieniu lekarskim od 18 maja, do lipca 2015 r. oraz od października, do 25 listopada 2015 r. Przez miesiąc po zdarzeniu nosił gorset, przez pierwszych 9 dni poruszać pomagała mu się żona. Doznał w zdarzeniu złamania górnej blaszki granicznej kręgu piersiowego Th 1. W miejscu złamania doszło do powstania niewielkiej przepukliny. Złamania tego typu zazwyczaj dobrze rokują i po wygojeniu, po upływie kilku lat, mogą nie powodować w ogóle lub powodować niewielkie deficyty. Rokowania na przyszłość są wobec tego pomyśle. Uszczerbek na zdrowiu doznany z tego tytułu wyniósł 8%. Powoda uznano za całkowicie wyleczonego. Nie wymaga on leczenia ortopedycznego, ani neurologicznego. Powód okresowo odczuwa ból kręgosłupa, zwłaszcza przy zmianach pozycji ciała po bezruchu. W związku z przebytym urazem i uszkodzeniem kręgu, mogą u niego występować dolegliwości bólowe, np. przy zmianach pogody, przeciążeniu, samoistnie. Powód nie może dźwigać. Nie leczy się systematycznie, korzysta z ogólnej opieki zdrowotnej w ramach NFZ.

Na zakup lekarstw oraz porady lekarskie w związku z leczeniem doznanego urazu powód wydał 2.219, 97 zł, co udokumentował dowodami zapłaty załączonymi do pozwu na kartach 25 – 33 akt sprawy. Dwa leki objęte fakturą z k. 28, T.

V. oraz C. M. nie są związane z leczeniem doznanego urazu. Miał w tym zakresie dostęp do świadczeń w ramach NFZ. Jednak realia ich realizacji, zwłaszcza konieczność oczekiwania w granicach 6 miesięcy na poradę, uzasadniały prywatne konsultacje.

Powód od stycznia 2015 r., w tym w dacie zdarzenia, prowadził, podobnie obecnie, działalność gospodarczą polegającą na montażu mebli kuchennych na wymiar ze średnim dochodem 3000, 00 zł netto miesięcznie. Po zdarzeniu, w listopadzie 2015 r. zatrudnił pracownika do prac fizycznych, któremu płaci 1850 zł netto miesięcznie. Sam zajmuje się zarządzaniem działalnością. Ma wyższe wykształcenie ekonomiczne. Działalność uruchomił z pożyczki z urzędu pracy. Ma żonę, córkę, której wskutek doznanego urazu nie może podnosić na ręce. Nie ma orzeczenia o niepełnosprawności.

Pozwany w postępowaniu likwidacyjnym wszczętym zgłoszeniem powoda z 12 lipca 2017 r., w dniu 22 września 2015 r. wypłacił powodowi, jako zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, 8.000, 00 zł. 19 listopada 2015 r. – wypłacił nadto za zniszczoną odzież 112, 50 zł. Pierwotne zgłoszenie nie precyzowało kwoty roszczenia. Takie precyzujące, kolejne wezwanie, datowane na 16.10.2015 r. pozwany odebrał od powoda 19.10.2016 r. Zawierało ono wszystkie składowe roszczenia w niniejszej sprawie, tylko w kwotach wyższych niż objęte pozwem, w tym zadośćuczynienie w kwocie 110.000, 00 zł, koszt leczenia i badań 2.170, 96 zł +2.500,00 zł. Wezwanie przytaczało okoliczności faktyczne zdarzenia. Nie wskazywało terminu wykonania. Pozwany odebrał je 19.10.2015 r. Pismami z 28 października 2015 r. oraz 22 grudnia 2015 r. odmówił jakiejkolwiek dalszej wypłaty.

Dowody, na jakich oparł się Sąd Okręgowy.

Dowody wskazane przez strony, objęte postanowieniami dowodowymi wydanymi na kolejnych rozprawach: 4.10.2016 r. (k. 115): załączone do pozwu dokumenty, k. 14-

75 na okoliczność zdarzenia drogowego z udziałem powoda, procesu leczniczego powoda i jego sytuacji osobistej i majątkowej; zeznania świadków: D. P. i H. P. na okoliczność procesu przebiegu leczenia i rehabilitacji powoda; 10.11.2016 r. (k. 302): akta szkody na okoliczność przebiegu postępowania likwidacyjnego (z urzędu), dokumenty załączone do pism pozwanego, k. 136-149, powoda, k. 163-178, opinia (...) w B. na okoliczność:

a)  stopnia uszkodzeń kręgosłupa piersiowego, jakich doznał powód w następstwie zdarzenia drogowego z 15 maja 2015 roku oraz konieczności przeprowadzenia zabiegu uszkodzonych kręgów;

b)  stopnia dolegliwości powoda stanowiących następstwo w przyszłości urazów lub zmian zwyrodnieniowych po wypadku;

c)  okresu czasu po zdarzeniu, w jakim powód powinien był pozostawać na zwolnieniu lekarskim;

d)  czy powód miał możliwość wykonania badań radiologicznych w ramach NFZ; 28 września 2017 r. – jak wyżej, odnośnie opinii, k. 376 - 384 akt sprawy, oraz (k. 413), dokumenty z k. 312 - 336 oraz 341 - 351, na okoliczność postępowania prowadzonego w sprawie o wykroczenie w związku ze zdarzeniem drogowym opisanym w pozwie oraz choroby powoda.

Opisane dowody są wiarygodne. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości i autentyczności dokumentów, wiarygodności zeznań świadków i opinii UM w B.. Podobna jest ocena Sądu Okręgowego, który nie miał również zastrzeżeń do opinii, gdyż wnioski opinii biegłych są przekonujące i zostały rzetelnie uzasadnione.

Czy jakimiś dowodom Sąd Okręgowy odmówił mocy dowodowej.

Tak, w części. Na uzasadnienie żądania zapłaty odszkodowania z tytułu dodatkowych kosztów leczenia obejmujących konsultacje medyczne oraz zakup lekarstw, powód złożył faktury znajdujące się na karatach 25 – 33 akt sprawy. Spośród nich, faktura z karty 28 zwiera dwa leki – T. V. oraz ColdrexMaxgrip nie związane z urazem powoda. Ich koszt trzeba było odliczyć od kwoty wydatków poniesionych przez powoda. Łącznie kwota zamknęła się sumą 2.219, 97 zł (pozew obejmujący żądanie 2.328, 96 zł zawiera w tym zakresie błąd rachunkowy, nawet przy doliczeniu ceny dwóch ww. medykamentów). Uwzględnione koszty objęły: badania (w tym neurologiczne) oraz rehabilitację – (3 x 100, 00 zł + 300, 00 zł + 41, 00 zł) + kołnierz, półgorset (320, 00 zł) + rezonans kręgosłupa (450, 00 zł +750, 00 zł) + leki za 58, 97 zł. Łącznie 2.219, 97 zł. Pozostałe dowody były wiarygodne.

Podstawa prawna wyroku.

Podstawą prawną odpowiedzialności pozwanego jest norma wynikającą z art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 805 § 1 k.c. w zw. z art. 822 k.c2.

Podstawę prawną roszczenia stanowią art. 445§1 k.c. w zakresie zapłaty zadośćuczynienia oraz, odnośnie podtrzymanego do zamknięcia rozprawy żądania zapłaty odszkodowania – art. 444 § 1 k.c ³.

Uregulowana w ten sposób odpowiedzialność odszkodowawcza odnosi się do odpowiedzialności na zasadzie ryzyka sprawcy za szkodę wyrządzoną poprzez ruch kierowanego pojazdu mechanicznego, wobec powoda, jako pokrzywdzonego.

Pozwany nie kwestionował tak ujętej podstawy prawnej swej odpowiedzialności. Podnosił, że zaspokoił wszelkie roszczenia powoda. To stanowisko nie było zasadne. Krzywda powoda była na tyle bardziej dotkliwa, że nie kompensowało jej wypłacone przez pozwanego 8.000, 00 zł. Odszkodowanie należało się wyższe, niż tylko za zniszczoną odzież.

Zadośćuczynienie.

Na jego zasadność i kwotę wpływał całokształt okoliczności sprawy, w tym takie, istotne, czynniki, jak młody wiek poszkodowanego, rozmiar doznanej krzywdy, nieodwracalność następstw wypadku, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, długotrwałość i przebieg procesu leczenia. W przypadku powoda wszystkie te parametry osiągnęły wysoki pułap intensywności ⁴. Rolą zadośćuczynienia jest w tej sytuacji złagodzenie doznanej krzywdy poprzez wypłacenie nie nadmiernej i nie zaniżonej, lecz odpowiedniej sumy ⁵.

których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia (art. 822§1 k.c.).

Czyn sprawcy zdarzenia pociągający za sobą odpowiedzialność cywilną był bezprawny – niezgodny z obowiązującymi zasadami porządku prawnego (art. 97 k.w.), a przy tym zawiniony, co wprost wynika z przyjęcia mandatu karnego. Za zdarzenie na zasadzie (ryzyka) z art. 436§1 k.c. wobec powoda, jako osoby przewożonej z grzeczności, odpowiadała dlatego jego sprawca, za którego z mocy umowy ubezpieczenia o.c. odpowiedzialność przejął pozwany.

3  Wg art. 445 k.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym, tj. art. 444 k.c., sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zgodnie natomiast z art. 444§1 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty (§ 2).

4  Tak wynika z opinii UM w B., zeznań żony i matki powoda.

5  Ustalenie wysokości zadośćuczynienia – jak w sposób ustabilizowany przyjmuje orzecznictwo – powinno być dokonane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i sytuacji majątkowej społeczeństwa przy uwzględnieniu, iż wysokość zadośćuczynienia musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Ustalając wysokość przyznanego zadośćuczynienia, Sąd miał na uwadze z jednej strony ustalenia faktyczne dotyczące rozmiaru doznanej krzywdy, z drugiej konieczność dostosowania kryteriów decydujących o wysokości zadośćuczynienia do okoliczności sprawy. Uwzględnił dorobek orzecznictwa, wg którego wysokość zadośćuczynienia pieniężnego powinna odzwierciedlać aktualne warunki oraz stopę życiową społeczeństwa kraju, w którym mieszka poszkodowany. Najbliższym punktem odniesienia powinien być poziom życia osoby, której przysługuje zadośćuczynienie, gdyż jej stopa życiowa rzutować będzie na rodzaj wydatków konsumpcyjnych mogących zrównoważyć doznane cierpienie. Ostatecznie, wysokości należnego zadośćuczynienia nie można w sposób prosty przeliczyć na pieniądze. Zależy ono od odnoszącej się do (przedstawionych) okoliczności faktycznych sprawy oceny Sądu do jakiej nawiązuje również treść art. 322 k.p.c.

Sąd uznał, iż co do zasady żądanie zadośćuczynienia było zasadne. Doznane przez powoda wskutek wypadku urazy były tak rozległe, że nie tylko mają, ale będą mieć, pomimo znacznego upływu czasu, nadal wpływ na psychiczną i fizyczną sferę życia powoda. Trwały uszczerbek na zdrowiu w opisanym stopniu, przy wystąpieniu stwierdzonych obrażeń ciała, doznany ból, konieczność korekty planów zawodowych i obniżenia ich rozmachu, brak pewności na całkowite wyleczenie, świadomość własnych ograniczeń, wcześniej – dość długi okres leczenia, przebyta i w dalszym ciągu wskazana rehabilitacja, odczuwany ból – są następstwami wypadku wywierającymi aktualny wpływ na bez mała każdą sferę życia powoda, pomimo upływu dwóch lat od wypadku. Nie można zakładać, by osoby znajdujące się w takim stanie były zdolne do powrotu do aktywności życiowej prowadzonej na dotychczasowym poziomie, co w przypadku powoda dotyczy np. wykluczenia z udziału w zawodach sportowych, cięższej pracy fizycznej, czy wysiłku. Pomimo, iż minęło ponad dwa lata, powód nie powrócił do sprawności sprzed wypadku. Obrażenia doznane wskutek wypadku dostarczyły powodowi dość intensywnych cierpień oraz ograniczeń w codziennym życiu przez okres kilku miesięcy. Wpłynęły także w pewien sposób na późniejsze życie powoda i jego funkcjonowanie. Wskutek doznanych urazów powód musiał bowiem zrezygnować z wysiłkowej aktywności fizycznej oraz samodzielnej pracy fizycznej we własnym przedsiębiorstwie. Należy zwrócić uwagę na 8% uszczerbek na zdrowiu. Wskutek udziału w zdarzeniu powód doświadczył cierpień, które były dosyć intensywne zwłaszcza w początkowym okresie po wypadku, a i obecnie są odczuwalnie. Doznane urazy wpływając na możliwości życiowe powoda, bo ograniczają go w zakresie podejmowanych przed wypadkiem aktywności, obniżają tym samym komfort egzystencji. Rodzina oraz otoczenie powoda nie są zarazem zamożne.

Stosownym zadośćuczynieniem w związku z doznaną przez powoda krzywdą wynikłą ze zdarzenia drogowego z jego udziałem będzie kwota 60.000, 00 złotych. Jest to kwota obecnie wysoka, stanowiąca realny i wymiernie odczuwalny ekwiwalent istniejącego wciąż stanu krzywdy powoda. Rozwój zawodowy, osobowościowy oraz zdrowie powoda doznały na skutek udziału w zdarzeniu oczywistego uszczerbku. Kwota zadośćuczynienia będzie dlatego realnie odczuwalna przez powoda, w szczególności – po odniesieniu do standardu życiowego środowiska, z którego się wywodzi. Jakkolwiek

W pojęciu krzywdy zawierają się wszelkie ujemne następstwa uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zarówno w sferze cierpień fizycznych jak i psychicznych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.07.2000 r., II CKN 1119/98, LEX nr 50884). Dolegliwości te to cierpienia fizyczne i psychiczne nie tylko związane ze stanem zdrowia poszkodowanego, lecz także z jego dalszymi następstwami w postaci np. odczuwanego dyskomfortu w wyglądzie, mobilności, poczuciu osamotnienia, nieprzydatności społecznej bądź nawet wykluczenia. Istotne jest, że zakres doznanej krzywdy musi być oceniany w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy, należy więc uwzględnić dotychczasowy tryb życia poszkodowanego, wiek, perspektywy na przyszłość itp. Ustawodawca nie wskazał żadnych szczegółowych kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia ograniczając się jedynie do stwierdzenia w art. 445 § 1 k.c., że musi to być suma „odpowiednia” do doznanej krzywdy, konieczne jest odwołanie do dorobku orzecznictwa. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego zadośćuczynienie powinno mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, tj. wynagradzać poszkodowanemu krzywdę doznaną w wyniku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. W konsekwencji wysokość zadośćuczynienia nie może być dla poszkodowanego jedynie symboliczna, a musi stanowić odczuwalną ekonomicznie wartość, nie będąc jednocześnie kwotą nadmierną (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.09.2011 r. sygn. III CKN 427/00, LEX nr 52766, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.02.2000 r.sygn. III CKN 582/98, LEX nr 52776).

więc żądanie zadośćuczynienia przez powoda było uprawnione, to żądana kwota 102.000, 00 zł – nadmiernie wygórowana. Pozwany wypłacił już powodowi 8.000,00 zł., tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie związane z wypadkiem. Po uwzględnieniu tej okoliczności – należało w związku z przyjętą w realiach sprawy kwotą zadośćuczynienia – nakazać wypłacić ze wskazanego tytułu na rzecz powoda dodatkowo 52.000,00 zł., tak by suma wypłaconych kwot osiągnęła, jak przyjął Sąd, kwotę zadośćuczynienia wynoszącego 60.000,00 zł. (zasądzone 52.000, 00 zł + 8.000, 00 zł już wypłacone, jako zadośćuczynienie = 60.000, 00 zł). Kwota zadośćuczynienia, która odpowiada rozmiarowi krzywdy wynosi łącznie 60.000 zł. Stąd też w pkt. 1. wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda zadośćuczynienie w kwocie

52.000, 00 zł, a w pkt. 2 wyroku w pozostałej części powództwo oddalił.

Odszkodowanie z tytułu kosztów leczenia.

W znaczącej części było zasadnie żądane. Poniesienie tych kosztów, co wynika z opinii UM w B., było konieczne. Wprawdzie, odnośnie świadczeń leczniczych, są one refundowane przez NFZ, jednak czas oczekiwania wynosi około 6. miesięcy, gdy powodowi potrzebna była niezwłoczna pomoc. Rozstrzygnięcie zasądzające, w zakresie udowodnionym, objęło te kwoty, łącznie, jak wskazano, 2.219, 97 zł.

Suma.

Łącznie uwzględnione w pkt. 1. wyroku roszczenie objęło 52.000, 00 zł zasądzonego wg powyższych założeń zadośćuczynienia oraz 2.219, 97 zł odszkodowania, czyli 54.219, 97 zł. W pozostałej części, powództwo o zapłatę zadośćuczynienia oraz odszkodowania z tytułu kosztów leczenia, jako nieudowodnione w wysokości – zostały w pkt. 2. wyroku oddalone.

Odsetki ustawowe za opóźnienie.

Powyższą kwotę zasądzono na rzecz powoda z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 20 października 2015 r., zgodnie z jego żądaniem, na podstawie art. 481 i art. 482 k.c. w zw. z art. 359 k.c. i art. 817 k.c., gdyż powód po uprzednim zawiadomieniu o zdarzeniu w dniu 12 lipca 2015 r. zwrócił się z do pozwanego z wezwaniem do zapłaty precyzując ostatecznie zakres roszczeń kolejnym pismem datowanym na 16.10.2015 r. Pozwany odebrał je 19.10.2015 r. Zawierało ono wszystkie składowe roszczenia w niniejszej sprawie. W związku z tym odsetki za opóźnienie powinny być zasądzone od dnia, w którym stosownie do obowiązujących przepisów pozwany ma zapłacić zadośćuczynienie i odszkodowanie3. Pozwany zajął stanowisko wobec roszczenia w piśmie z 19.10.2015 r. Z tego względu należało uznać, iż od dnia następnego opóźnia się ze spełnieniem świadczenia na rzecz powoda.

Koszty procesu.

Z uwagi na orzeczenie merytoryczne – zwycięstwo powoda w 1/3 (29, 93%, przy uwzględnieniu cofnięcia pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia), zwycięstwo pozwanego w 2/3 – Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 100 k.p.c. koszty stosunkowo rozdzielając, uwzględniając zakres wygranej każdej ze stron.

Łącznie poniesione przez powoda koszty procesu stanowią kwotę 12.717, 00 zł (4.000, 00 zł tytułem części opłaty od pozwu, 17, 00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 7.200, 00 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego według taryfikatora obowiązującego na datę wniesienia pozwu wg § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przy pierwotnej wartości przedmiotu sporu wynoszącej 181.142, 00 zł i 1.500, 00 zł tytułem wykorzystanej zaliczki na opinię). Koszty poniesione przez pozwanego, to 8.731, 72 zł (7.200, 00 zł, analogicznie, tytułem kosztów zastępstwa prawnego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 1.500, 00 zł tytułem wykorzystanej zaliczki na opinię, 14, 72 zł tytułem wykorzystanej zaliczki na dokumentację medyczną). Z uwagi na zakres wygranej w sprawie każdej ze stron, na rzecz powoda zwrotowi podlegała kwota 4.239, 00 zł (1/3 poniesionych kosztów), na rzecz pozwanego – 5.821, 00 zł (2/3 poniesionych kosztów). Po potrąceniu, należało zasądzić od powoda z tego tytułu na rzecz pozwanego w pkt. III wyroku 1.582, 00 zł.

Na koszty Skarbu Państwa w łącznej kwocie 10.355, 03 zł złożyły się: 5.058 zł nie uiszczonej części opłaty od pozwu oraz 5.297, 03 zł poniesione tymczasowo w pozostałej części na wynagrodzenie UM w B. za opinię (k. 386).

W zakresie poniesionym tymczasowo przez Skarb Państwa obciążając – zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych –

Sąd w pkt. IV wyroku obciążył pozwanego kwotą 3.451, 67 zł tytułem zwrotu części poniesionych tymczasowo kosztów sądowych od uwzględnionej części powództwa – przy uprzednim zaliczeniu, stosownie do art. 84 ust. 1 ustawy z 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, na należność nie wykorzystanej części zaliczki uiszczonej 20.10.2016 r. w kwocie 35, 28 zł. W pkt. V. wyroku nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Ostrołęce z roszenia zasądzonego na rzecz powoda w pkt. I wyroku 6.903, 36 zł tytułem zwrotu części poniesionych tymczasowo kosztów sądowych od nie uwzględnionej części powództwa.

1 W tej części, po doręczeniu odpisu pozwu, zajęciu stanowiska przez pozwanego, rozprawie powód cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Ostrołęce z 10 listopada 2017 r. (k. 304) postępowanie w tej części zostało umorzone wobec cofnięcia pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia na podstawie art. 355§1 k.p.c. w zw. z art. 203§1 k.p.c. Oznaczało to – chociaż formalną, to jednak – procesową porażkę powoda w tej części.

2 Zgodnie z art. 805§1 k.c. przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie zakładu ubezpieczeń polega w szczególności na zapłacie odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku (art. 805§2 pkt 1 k.c.). Ubezpieczenie majątkowe może też dotyczyć odpowiedzialności cywilnej (art. 821 k.c.). Treść obowiązku ubezpieczyciela wynikającego z zawarcia umowy odpowiedzialności cywilnej precyzuje art. 822§1 k.c. stosownie, do którego przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem

3 Por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18.02.2011 r. I CSK 243/10, LEX nr 848109, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.12.2011 r. V CSK 38/11, LEX nr 1129170, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8.02.2012 r. V CSK 57/11, LEX nr 1147804.