Wyrok - I GSK 1084/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 559/23 w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 559/23 w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dn
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Beata Sobocha-Holc
Podstawa prawna
art. 65
kc
art. 674
kc
art. 134
ppsa
art. 141
ppsa
art. 151
ppsa
art. 145
appsa
art. 182
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 13 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 559/23 oddalił skargę R. N. (dalej "skarżący", "strona") na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 rok.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawySkarżący złożył wpłynął o przyznanie m.in. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r., w tym jednolitej płatności obszarowej i płatności za zazielenienie. Wnioskodawca zadeklarował do przyznania ww. płatności jedną działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 8,48 ha. Do wniosku załączono załącznik graficzny z zaznaczonymi granicami zadeklarowanej działki rolnej w granicach działki ewidencyjnej nr [...].Decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], Kierownik Agencji odmówił przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej oraz płatności za zazielenienie na 2021 rok do działki rolnej A o pow. 8,48 ha położonej na działce ewidencyjnej nr [...].W wyniku rozpoznania odwołania, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, że skarżący na dzień 31 maja 2021 r. nie podsiadał tytułu prawnego do działki ewidencyjnej nr [...]. Organ II instancji przytoczył i omówił przepisy regulujące zasady i tryb przyznawania płatności bezpośrednich, w tym wynikające z ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., z późn. zm.). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił, że dla działki ewidencyjnej nr [...] będącej własnością Skarbu Państwa, skarżący nie posiadał na dzień 31 maja 2021 r., tytułu prawnego, co wynika z informacji Dyrektora KOWR oraz danych wynikających z systemu informatycznego Agencji przekazanych przez KOWR, widniejących w Rejestrze Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa, zgodnie z którymi skarżący nie zawarł umowy dzierżawy na ww. działkę. Organ podkreślił, że sam fakt użytkowania gruntów, w przypadku działek rolnych będących własnością Skarbu Państwa, nie uprawnia do otrzymania płatności. Możliwość otrzymania płatności jest ograniczona posiadaniem tytułu prawnego, a skarżący takiego tytułu na dzień 31 maja 2021 r. nie posiadał, pozostając jej bezumownym użytkownikiem. W tej sytuacji zasadnym było wykluczenie z wniosku skarżącego na 2021 rok działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 8,48 ha, w związku z czym powierzchnia zatwierdzona do płatności wynosiła 0,00 ha. W konsekwencji, zdaniem organu II instancji, słusznie organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz płatności za zazielenienie.Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z 13 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 559/23 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że ustalenia organów Agencji, że skarżący nie posiadał na dzień 31 maja 2021 r. tytułu prawnego do spornej działki są prawidłowe. Wskazał, że warunek posiadania tytułu prawnego do spornej działki został przez organy Agencji prawidłowo wywiedziony z treści art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, stosownie do którego, płatność bezpośrednia i uzupełniająca płatność podstawowa do działki rolnej będącej własnością Skarbu Państwa, państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej przysługują rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Słusznie zatem stwierdzono, że dla działki ewidencyjnej zadeklarowanej we wniosku o płatność na rok 2021, będącej własnością Skarbu Państwa, możliwość użytkowania, jak i posiadania musi być potwierdzona tytułem prawnym, wg stanu na dzień 31 maja 2021 r. W realiach niniejszej sprawy organy zasadnie uznały, w oparciu o ww. przepisy, że w odniesieniu do gruntów zgłoszonych do płatności - takiego tytułu skarżący nie posiadałNastępnie skarżący zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2024 roku sygn.. akt I SA/Rz 559/23.Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił:1. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:a) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 145a § 1 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa) w zw. z art. 7, art. 7a§ 1, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku (dalej: KPA) w zw. z art. 18 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt 1 - 4 i ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej: ustawa o płatnościach) w zw. z 693 § 1 w zw. z art. 696 w zw. z art. 704 w zw. z art. 705 w zw. z art. 694 w zw. z art. 674 w zw. z art. 675 § 1 w zw. z art. 3651 w zw. z art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku kodeks cywilny w zw. z art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, a to poprzez:1) jednostronną, wybiórczą, sprzeczną z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i zasad rozumowania, nieuwzględniająca wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych, ocenę materiału dowodowego, a tym samym nieprawidłowe uznanie, że skarżący nie posiadał w danym momencie tytułu prawnego do działki rolnej (jakkolwiek z pisma KOWR z dnia 22 lutego 2022 roku wynika wprost, że działka jest nieprzerwalnie od 1995 roku w jego posiadaniu), której dotyczył wniosek, co też przełożyło się na:- niewłaściwe pominięcie przez Sąd, iż umowa dzierżawy została w sposób dorozumiany kontynuowana (oraz była wykonywana w momencie składania wniosku), skarżący faktycznie w sposób nieprzerwany od momentu zawarcia umowy w 1995 roku do chwili obecnej w niezmienionej formie korzysta (jest posiadaczem) z nieruchomości (posiada zarejestrowane na niej gospodarstwo rolne oraz kontynuuje uprawę wikliny) - co też wprost przyznaje KOWR w piśmie z dnia 22 lutego 2022 roku - a pomimo formalnego rozwiązania z nim umowy dzierżawy (z przyczyn przez niego kwestionowanych), organ w dalszym ciągu nie odebrał nieruchomości, uczestniczy w odbiorach ewentualnych prac oraz nie kwestionuje tego, iż skarżący reguluje podatki rolne związane z przedmiotową nieruchomością;- nie dokonano żadnych ustaleń stanu faktycznego, a następnie żadnych ocen w kontekście posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczył wniosek;2) Błędne i lakoniczne przyjęcie, iż miało dojść do wykazania przez organy, iż skarżący na dzień składania wniosku nie posiadał tytułu prawnego do nieruchomości, co rzekomo wynika z pisma Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 22 lutego 2022 roku, podczas gdy pominięto kwestie podnoszone przez skarżącego w pismach kierowanych w odpowiedzi na stanowisko organu jak i w odwołaniu i skardze jak i oświadczenie KOWR o posiadaniu działki przez skarżącego, a tym samym zaniechanie podjęcia niezbędnych działań kluczowych dla wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w sprawie co też przekłada się na brak należytej podstawy prawnej i faktycznej wydanego rozstrzygnięcia;3) Brak przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie pozostają wątpliwości co do interpretacji normy prawnej, a tym samym niezastosowanie wykładni korzystnej dla strony - co przejawia się w przyjęciu nieuzasadnionego jedynego właściwego w ocenie organu oraz Sądu stanowiska, iż umowa dzierżawy nie mogłaby zostać przedłużona w sposób dorozumiany przez strony wskutek faktycznego jej kontynuowania;b) Art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z:- art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 145a § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 18 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt 1 - 4 i ust. 3 ustawy o płatnościach w zw. z art. 693 § 1 w zw. z art. 696 w zw. z art. 704 w zw. z art. 705 w zw. z art. 694 w zw. z art. 674 w zw. art. 675 § 1 w zw. z art. 3651 w zw. art. 65 § 1 i 2 kc w zw. z art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP;- art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt 1 — 4 i ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 - 4 w zw. z art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w zw. z art. 693 § 1 w zw. z art. 696 w zw. z art. 704 w zw. z art. 705 w zw. z art. 694 w zw. z art. 674 w zw. z art. 675 § 1 w zw. z art. 3651 kc w z zw. z art. 72 ust. 1 lit. a i art. 74 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią, monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (dalej: Rozporządzenie PE 1306) w zw. z art. 4 ust. 1 lit. m i art. 32 ust. 2 lit a i b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku ustanawiające przepisu dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 637/2008 i Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (dalej: Rozporządzenie PE 1307) w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 38 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (dalej: ustawa o gospodarowaniu) w zw. z § 3a ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 roku w sprawie warunków oraz trybu udostępniania danych przechowywanych w rejestrach i ewidencjach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów (dalej: rozporządzenie w sprawie warunków) w zw. z § 3 ust. 6 w zw. z § 1 pkt 1 lit a - 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 roku, w sprawie szczegółowych wymagań jakie powinny spełniać wniosku w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej: rozporządzenie w sprawie wymagań), co też przełożyło się na:- brak należytego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności przez brak dokonania jakichkolwiek ustaleń odnośnie dalszego (po upływie okresu wypowiedzenia umowy dzierżawy) użytkowania/posiadania działki przez skarżącego przy jednoczesnej - dorozumianej - akceptacji KOWR, a tym samym niewłaściwe ograniczenie się w ustaleniach Sądu jedynie do przedstawienia stanowisk prezentowanych przez strony (bez odniesienia się do stanowiska doktryny i innych orzeczeń) co skutkowało brakiem należytego wyjaśnienia stanu sprawy oraz niewłaściwego sporządzenia uzasadnienia (w tym przez niepełne odniesienie się do treści zarzutów skarżącego) a w rezultacie w/w zaniechanie uniemożliwiło prawidłową kontrolę instancyjną skarżonego orzeczenia;2. Naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie., a to:Art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt 1 - 4 i ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 — 4 w zw. z art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w zw. z art. 693 § 1 w zw. z art. 696 w zw. z art. 704 w zw. z art. 705 w zw. z art. 694 w zw. z art. 674 w zw. z art. 675 § 1 w zw. z 3651 w zw. z art. 65 § 1 i 2 kc w zw. z art. 72 ust. 1 lit. a i art. 74 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 2 Rozporządzenia PE 1306 w zw. z art. 4 ust. 1 lit. m i art. 32 ust. 2 lit. a i b Rozporządzenia PE 1307 w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 38 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu w zw. z §3a ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków w zw. z §3 ust. 6 w zw. z § 1 pkt 1 lit. a - e rozporządzenia w sprawie wymagań, a to poprzez:- błędne uznanie, że skarżący nie wykazał tytułu prawnego do działki objętej wnioskiem, w sytuacji gdy z okoliczności przez niego przedstawianych wynika iż działka jest przez niego faktycznie użytkowana a tym samym posiada do niej stosowny tytuł;- pominięcie, że decydującymi przesłankami przedłużenia umowy dzierżawy na podstawie art. 674 kc w zw. z art. 694 są: dalsze użytkowanie przedmiotu dzierżawy przez dotychczasowego dzierżawcę i zgoda (także milcząca) wydzierżawiającego -przejawiająca się jego zachowaniem o charakterze aprobaty lub znoszenia tego stanu rzeczy a przy tym dzierżawca kontynuuje na swoich dotychczasowych warunkach działalność rolniczą na przedmiocie dzierżawy;- niewłaściwe uznanie, że z brzmienia art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach jako jedyny właściwy tytuł uprawniający do uzyskania płatności bezpośrednich dopuszczalna jest umowa dzierżawy - w sytuacji gdy z literalnego brzmienia wynika jedynie aby działka przysługiwała rolnikowi, który na dzień 31 maja danego roku ma do niej tytuł prawny tj. aby była faktycznie przez niego użytkowana;W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł o:1. Uchylenie skarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.Względnie2. W przypadku uznanie, że istota skargi jest dostatecznie wyjaśniona, uchylenie skarżonego orzeczenia oraz rozpoznanie skargi;Poprzez:- uchylenie Decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 4 sierpnia 2023 roku nr 9009 - 2023 - 548, a w przypadku zajścia przesłanek z art. 145a § 1 p.p.s.a., również zobowiązanie organu do wydania decyzji uchylającej w całości skarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lubaczowie z dnia [...] lutego 2022 roku nr [...] i orzeczenie co do istoty sprawy tj. przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021;3. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.4. Zasadzenie oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu przez radcę prawnego według norm przepisanych (Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 764), powiększone o VAT. Jednocześnie oświadczam, że koszty te nie zostały uregulowane zarówno w części jak i całości.5. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.Ponadto, oświadczył, iż skarżący zwolniony jest od kosztów sądowych w całości na mocy postanowienia Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2024 roku sygn. SPP/Rz 53/24.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 28 maja 2024 r. sygn. akt. I GSK 1474/20 (orzeczenie dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże), w analogicznej sprawie i przejmuje te zapatrywania jako własne.W niniejszej sprawie sporne jest spełnienie przez skarżącego warunków do przyznania dochodzonej płatności do zadeklarowanej we wniosku na 2021 r. działki rolnej A o powierzchni 8,43 ha położonej na działce ewidencyjnej o numerze [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, w ramach których wskazano na naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. - nie są one trafne. Przytoczone przepisy nie mogły bowiem zostać naruszone przez Sąd I instancji w sposób wskazywany w skardze kasacyjnej, tj. poprzez: - wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego; (w ramach zarzutu z cz. Ia pkt 1 petitum skargi kasacyjnej); - - błędne i lakoniczne przyjęcie, że skarżący nie posiadał tytułu prawnego do spornej działki; - brak przyjęcia, że w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej; - brak należytego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia; - brak wyjaśnienia podstaw odrzucenia zarzutów skargi; - uniemożliwienie prawidłowej kontroli instancyjnej wyroku (w ramach zarzutu z cz. 1a pkt 2,3 oraz 1b petitum skargi kasacyjnej). Pomijając już, że skarga kasacyjna nie wykazuje w żaden sposób wpływu naruszenia tych przepisów na wynik sprawy, co już czyni zarzut kasacyjny nieskutecznym - mają one charakter ustrojowo-kompetencyjny. Z art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zauważyć zatem wypada, że wskazane przepisy mają charakter ustrojowy, w sposób najbardziej ogólny i generalny określają zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Wskazane regulacje nie mogą stanowić podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Z kolei zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę. Zatem w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 135 p.p.s.a., w przypadku oddalenia skargi przez Sąd I instancji - nie można skutecznie kwestionować przeprowadzonej przez ten Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji.W pierwszej kolejności rozpoznany został najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powiązano go z szeregiem regulacji prawnych (ponad trzydziestoma) o charakterze procesowym i materialnym, w tym wskazanych w ramach pozostałych zarzutów (sformułowanych w pkt 1a i 2 petitum skargi kasacyjnej). Istota tego zarzutu sprowadza się jednak do wskazania, że Sąd I instancji naruszył ww. regulację "poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w kontekście dalszego (po upływie okresu wypowiedzenia umowy dzierżawy) użytkowania/posiadania działki przez skarżącego przy akceptacji tego stanu przy jednoczesnej, dorozumianej - akceptacji KOWR" (s. 4 skargi kasacyjnej), "ograniczenie się w ustaleniach Sądu jedynie do przedstawienia stanowisk prezentowanych przez strony (bez odniesienia się do stanowiska doktryny i innych orzeczeń) co skutkowało brakiem należytego wyjaśnienia stanu sprawy oraz niewłaściwego sporządzenia uzasadnienia (w tym przez niepełne odniesienie się do treści zarzutów skarżącego)" (s. 5 skargi kasacyjnej). Powyższe uchybienia zdaniem skarżącego kasacyjnie uniemożliwiają prawidłową kontrole instancyjną wyroku.Zarzut jest nieusprawiedliwiony.Z punktu widzenia sformułowania naruszeń i powołania w tym względzie także dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. (w zw. z art. 7 Konstytucji RP) wstępnie wskazać trzeba, że przywołany w ramach rozpoznawanego zarzutu art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w przywołanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu.Z kolei zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku. Są nimi:1) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego) zaskarżonego do sądu administracyjnego,2) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz3) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.Uzasadnienie wyroku winno zatem odzwierciedlać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. W związku z tym powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia (zob. np. wyroki NSA z: 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; z 17 stycznia 2023 r., III OSK 1804/21; z 25 stycznia 2023 r., III FSK 1558/21; z 25 stycznia 2023 r., II GSK 908/22; tamże). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga zatem, aby Sąd I instancji wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tej regulacji, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (albo stwierdził takie naruszenie). Wywody sądu nie mogą być przy tym wewnętrznie sprzeczne, niespójne i niekonsekwentne, gdyż uniemożliwia to jednoznaczne odczytanie intencji sądu, które przemawiały za podjęciem określonego rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 2 marca 2023 r., II OSK 1708/20, tamże). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17, tamże).Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie z całą pewnością Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. WSA – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – wskazał i wyjaśnił podstawy prawne zapadłego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia.Spór w sprawie dotyczy uprawnienia do płatności bezpośrednich do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej: ZWRSP). Zatem pierwszoplanowe znaczenie ma regulacja art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, zgodnie z którą płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład ZWRSP przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny.W kontekście wcześniejszych wyjaśnień w przedmiocie wymogów stawianych skardze kasacyjnej, formułowany zarzut naruszenia prawa materialnego nie poddaje się ocenie merytorycznej, a zatem nie mógł być on skuteczny. Pierwszoplanowo wskazania wymaga, że w jego podstawach prawnych przywołano około trzydziestu różnych regulacji, w tym o charakterze procesowym (art. 3 ustawy o płatnościach). Niewielka objętościowo treść uzasadnienia odnoszącego się wprost do tego zarzutu (zawarta na s. 13,14 skargi kasacyjnej) zakreśla tylko ogólnikowo wątpliwości odnośnie do rozumienia pojęcia tytułu prawnego do działki, tj. bez podania przepisów oraz wskazania prawidłowej, zdaniem skarżącego kasacyjnie, ich wykładni, przywołując jednocześnie argumenty dotyczące ustalenia stanu faktycznego (zaniechania wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności oraz wadliwości postępowania dowodowego).Niezależnie od powyżej stwierdzonej wadliwości skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadnione przyjął poczynienie wyjaśnienia odnośnie rozumienia tytułu prawnego do działki wchodzącej w skład ZWRSP, gdyż – jak wyżej zasygnalizowano – ma to istotne znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości prowadzonego przez organ postępowania.NSA w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela zapatrywania Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone we wcześniejszym jego orzecznictwie odnoszące się do obowiązku posiadania przez rolnika tytułu prawnego do nieruchomości rolnych wykorzystywanych przez niego rolniczo, a stanowiących własność Skarbu Państwa, w szczególności zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 232/20 (tamże) i przejmuje te zapatrywania jako własne.Stwierdzić zatem należy, że dla uzyskania płatności wystarczające jest, co do zasady, samo posiadanie przez rolnika, zadeklarowanej do płatności działki, jednakże warunek ten nie jest wystarczający w przypadku działek wchodzących w skład ZWRSP, względem których rolnik musi legitymować się tytułem prawnym, przez który należy rozumieć np. zawartą z Agencją Nieruchomości Rolnych umowę dzierżawy, wieczystego użytkowania, użyczenia lub inną umowę, na podstawie której rolnik korzysta z gruntu, albo umowę lub decyzję, na podstawie której działka została przekazana rolnikowi w trwały zarząd. Podkreślenia wymaga, że ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa m.in. w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego (art. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 24 ust. 11 pkt. 1, 2 powołanej ustawy gospodarowanie zasobem następuje w drodze:1) w pierwszej kolejności wydzierżawienia albo sprzedaży nieruchomości rolnych na powiększenie lub utworzenie gospodarstw rodzinnych, na zasadach określonych w rozdziałach 6 lub 8;2) oddania mienia na czas oznaczony do odpłatnego korzystania osobom prawnym lub fizycznym na zasadach określonych w rozdziale 8.Zawarty w rozdziale 8 art. 38 ust. 1 stanowi, że mienie wchodzące w skład Zasobu może być:1) wydzierżawione lub wynajmowane osobom fizycznym lub prawnym, na zasadach Kodeksu cywilnego albo2) oddane do korzystania na zasadach określonych w niniejszym rozdziale lub w odrębnych przepisach.Ponadto pojęcia "tytuł prawny", o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach nie można rozumieć jako bezumownego korzystania z działek.Dla potwierdzenia interpretacji art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach należy przytoczyć uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 9 marca 2016 r. (Sejm VIII kadencji, druk 274, dostępny w bazie LEX). Wskazano w nim, że przepisy rozporządzenia 1307/2013 nie regulują, czy ubiegający się o przyznanie płatności bezpośrednich musi posiadać tytuł prawny do gruntów. Stwierdzono jednak, że: "Stwarza to pole do nadużyć (tworzenia sztucznych warunków) polegających na tym, że o płatności bezpośrednie do określonych gruntów ubiegają się podmioty, które bezprawnie weszły w ich posiadanie lub posiadają je bez tytułu prawnego wbrew woli podmiotu, do którego te grunty należą. Przypadki takie zdarzają się w praktyce, co budzi społeczny sprzeciw, zwłaszcza, gdy zasadniczym celem takiego działania jest uzyskanie wsparcia w postaci płatności bezpośrednich, a nie prowadzenie działalności rolniczej na danym gruncie. Należy przy tym podkreślić, że - ze względu na częste przypadki nieuregulowanego stanu prawnego ziemi rolnej będącej w obrocie prywatnym - projektowane rozwiązanie nie może mieć uniwersalnego zastosowania, tzn. obejmować wszystkich gruntów. Rolnik faktycznie prowadzący działalność rolniczą na danym gruncie często nie może potwierdzić posiadanego do tego gruntu prawa żadnym dokumentem. Wynika to z powszechnej praktyki zawierania przez rolników ustnych umów dzierżawy gruntów, a także z nieuregulowanych, często przez wiele lat, spraw spadkowych. Natomiast w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany: właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. Konieczność wykonania przepisów Unii Europejskiej w celu przeciwdziałania tworzeniu sztucznych warunków, z uwagi na wskazane wyżej różnice, wręcz wymaga odmiennych regulacji w odniesieniu do gruntów rolnych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Odniesienie projektowanych regulacji do wszystkich gruntów rolnych mogłoby wywołać niezgodny z przepisami Unii Europejskiej skutek polegający na wyeliminowaniu możliwości uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów, na których rolnik faktycznie prowadzi działalność rolniczą, ale nie może wykazać tytułu prawnego do tego gruntu. Wobec tego wprowadzenie projektowanych rozwiązań nie godzi w zasadę równego traktowania oraz nie ma charakteru dyskryminującego. W związku z powyższym wprowadzona regulacja prawna ma na celu wyeliminowanie sytuacji polegających na zajęciu gruntów należących do ZWRSP bez tytułu prawnego. Zajęcie gruntów przez bezumownego użytkownika i złożenie przez niego wniosku o płatności bezpośrednie uniemożliwia ich zagospodarowanie w trybie przewidzianym przepisami ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Taki stan rzeczy prowadzi do istotnego ograniczenia możliwości kształtowania ustroju rolnego zgodnie z kierunkiem wyznaczonym w art. 23 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".Problematyka zgodności art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach z przepisami unijnymi była już wcześniej przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd, zgodnie z którym wprowadzenie wymogu legitymowania się przez użytkownika gruntu wchodzącego w skład ZWRSP tytułem prawnym do tego gruntu, nie może być uznane za warunek naruszający przepisy unijne, regulujące systemy wsparcia dla rolników. Jak bowiem wywiedziono w świetle art. 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euroatom) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i art. 72 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej zarządzania nią i monitorowania jej uznać należy, że państwom członkowskim został pozostawiony pewien zakres swobodnego uznania w odniesieniu do dokumentów i dowodów wymaganych od beneficjentów płatności. Korzystając z zakresu swobodnego uznania, państwa członkowskie (w tym Polska) powinny uwzględnić cele przepisów unijnych dotyczących pomocy, przestrzegać ogólnych zasad prawa unijnego, w szczególności zasady proporcjonalności. W Polsce koniecznym stało się przyjęcie rozwiązań uniemożliwiających przyznawanie dopłat do użytkowanej państwowej ziemi bez tytułu pranego. Wymóg przedstawienia ważnego tytułu prawnego potwierdzającego oświadczenie wnioskodawcy o użytkowaniu gruntów rolnych, na których prowadzi działalność rolniczą, w celu zapobiegania bezprawnego korzystania z terenów innych podmiotów, został uznany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za odpowiadający wymogom zasady proporcjonalności (zob. wyrok TSUE z 24 czerwca 2010, C-375/08).Podkreślenia wymaga, że przypadku gruntów rolnych wchodzących w skład ZWRSP, Państwo może chronić swoją własność wprowadzając przepisy określonej treści. Tym samym należy uznać, że ustawodawca krajowy mógł uzależnić przyznanie płatności bezpośrednich od posiadania tytułu prawnego do gruntu. Przy czym tytuł ten nie może być ustalony w sposób dowolny, w tym w sposób dorozumiany. Przeciwnie, przepis art. 18 ust. 4 o płatnościach należy interpretować ściśle. Rolnik musi legitymować się tytułem prawnym, przez który należy rozumieć np.: zawartą umowę dzierżawy, użytkowania wieczystego, użyczenia lub inną umowę, na podstawie której rolnik korzysta z gruntu, albo umowę lub decyzję, na podstawie której działka została przekazana rolnikowi w trwały zarząd (zob. m.in. wyrok NSA z 27 stycznia 2023 r., I GSK 577/22).W kontekście powyższych ustaleń nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazany w cz. I pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. W sprawie bezsporne jest, że skarżący kasacyjnie na dzień 31 maja 2021 r. nie posiadał umowy dzierżawy na sporną działkę i był bezumownym użytkownikiem działki wchodzącej w skład ZWRSP. Przedmiotowy zarzut był także częściowo nieskuteczny. W jego ramach poniesiono naruszenie około trzydziestu regulacji. Część z nich jednak nie jest przepisami procesowymi (art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, przepisy k.c.), część zaś nie mogła i nie była stosowana w sprawie lub nie została w wymagany sposób uzasadniona (m.in. powołane przepisy k.p.a. i przepisy art. 3 ustawy o płatnościach). W tym ostatnim aspekcie podkreślić należy, że uzasadnienie naruszenia określonych przepisów nie może być skutecznie zastępowane przywoływaniem obszernych fragmentów uzasadnień orzeczeń sądowych dotyczących stosowania określonych regulacji w innych sprawach.Dotychczasowe ustalenia determinują uznanie jako niezasadnych zarzutów naruszenia art. 151 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. WSA nie naruszył zatem art. 151 p.p.s.a., oddalając skargę, ani art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).