Wyrok z 8 lutego 2018, sygn. II K 1181/17

WYROK ŁĄCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lutego 2018 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSR Magdalena Czaplińska

Protokolant Anita Grunt

przy udziale Prokuratora Ariadny Rużewicz – Zielińskiej

po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 roku sprawy

D. U. , syna M. i H. z domu P.,

urodzonego (...) w P.

skazanego prawomocnymi wyrokami:

I.  Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 7 czerwca 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt VIII K 1014/15 za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k. k. popełnionych w dniach: 22 lipca 2013 roku, 7 czerwca 2013 roku, w okresie od dnia 13 marca 2013 roku do dnia 15 marca 2013 roku, 5 marca 2013 roku, 29 lipca 2013 roku, 26 lipca 2013 roku, 3 kwietnia 2013 roku, w okresie od 9 sierpnia do 13 sierpnia 2013 roku, 5 czerwca 2013 roku na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II.  Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 27 października 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 9/16 za czyn z art. 286 § 1 k. k. w zw. z art. 64 § 1 k. k. popełniony w dniu 30 stycznia 2013 roku na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III.  wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 20 kwietnia 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 339/16 połączono kary pozbawienia wolności orzeczone w wyrokach wymienionych w punktach I. – II. komparycji niniejszego wyroku łącznego i orzeczono karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV.  Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 20 lipca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 1475/16 za przestępstwo z art. 286 § 1 k. k. popełnione w dniu 18 czerwca 2013 roku na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności

o r z e k a:

I.  na podstawie art. 85 § 1 i 2 k. k., art. 85 a k. k., art. 86 § 1 k. k., art. 91 § 2 k. k. łączy: karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 20 kwietnia 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 339/16 i karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 20 lipca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 1475/16 i jako karę łączną wymierza skazanemu D. U. karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II.  na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I. sentencji wyroku zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie II K 339/16 Sądu Rejonowego we Włoszczowie od dnia 14 grudnia 2016 roku do dnia 8 lutego 2018 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

III.  w pozostałym zakresie orzeczenia zawarte w wyrokach ulegających połączeniu podlegają odrębnemu wykonaniu;

IV.  na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., nr 123, poz. 1058 z późniejszymi zmianami) oraz § 11 ust. 5, § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. J. K. kwotę 147,60 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu;

V.  na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, które przejmuje na rzecz Skarbu Państwa.

Sygn. akt II K 1181/17

UZASADNIENIE

Sąd ustalił, co następuje:

D. U. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt VIII K 1014/15 za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k. k. popełnionych w dniach 22 lipca 2013 roku, 7 czerwca 2013 roku, w okresie od 13 marca 2013 roku do 15 marca 2013 roku, 5 marca 2013 roku, 29 lipca 2013 roku, 26 lipca 2013 roku, 3 kwietnia 2013 roku, w okresie od 9 sierpnia do 13 sierpnia 2013 roku, 5 czerwca 2013 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności.

Dowód: odpis wyroku w sprawie VIII K 1014/15 SR w Elblągu – k. 2 - 47; informacja o pobytach i orzeczeniach – k. 19 - 21; dane o karalności - k. 8 – 12, 32 - 35

D. U. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 27 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt II K 9/16 za przestępstwo z art. 286 § 1 k. k. w zw. z art. 64 § 1 k. k. popełnione w dniu 30 stycznia 2013 roku na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Dowód: odpis wyroku w sprawie II K 9/16 SR we Włoszczowie – k. 50 – 51; informacja o pobytach i orzeczeniach – k. 19 - 21; dane o karalności - k. 8 – 12, 32 - 35

Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 20 kwietnia 2017 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 339/16 połączono kary pozbawienia wolności wymierzone powyższymi wyrokami i orzeczono karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Dowód: odpis wyroku w sprawie II K 339/16 SR we Włoszczowie – k. 48 – 49; informacja o pobytach i orzeczeniach – k. 19 - 21; dane o karalności – k. 8 – 12, 32 - 35

D. U. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 20 lipca 2017 r. w sprawie o sygn. akt II K 1475/16 za przestępstwo z art. 286 § 1 k. k. popełnione w dniu 18 czerwca 2013 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Dowód: odpis wyroku w sprawie II K 1475/16 SR Gdańsk – Południe w Gdańsku- k. 7; informacja o pobytach i orzeczeniach – k. 19 – 21; dane o karalności - k. 8 – 12, 32 - 35

Z opinii o skazanym z Zakładu Karnego w S. wynika, że karę pozbawienia wolności odbywa on w systemie programowanego oddziaływania. Zadania częściowo zrealizował. Skazany stara się przestrzegać panującej w zakładzie karnym dyscypliny i porządku. W kontakcie z przełożonymi jest regulaminowy, w grupie skazanych relacje interpersonalne układa zgodnie, bezkonfliktowo. Nie odnotowano aktów autoagresji, nie zachodziła konieczność stosowania środków przymusu bezpośredniego. Skazany był nagradzany 13 razy (m. in. za wyróżniające zachowanie), 6 razy korzystał z ulg. Był dwukrotnie karany dyscyplinarnie, m. in. za pozytywny wynik badania na zawartość środków odurzających w organizmie. Nie deklaruje przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej Jest krytyczny względem czynów, których się dopuścił.

Dowód: opinia o skazanym – k. 17 – 18

Skazany D. U. był czternastokrotnie karany przez sąd. Kary orzeczone wyrokami wymienionymi w punktach 1. – 11. danych o karalności (k. 33 – 34) zostały przez niego odbyte w całości (w tym także wskutek odbycia kar łącznych wymierzonych w wyroku łącznym Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 20 kwietnia 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 304/15), wobec czego postanowieniem wydanym na w niniejszej sprawie rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 roku na podstawie art. 85 § 2 k. k. a contrario w zw. z art. 572 k. p. k. Sąd umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego w tym zakresie.

Dowód: informacja o pobytach i orzeczeniach – k. 19 – 21 ; dane o karalności – k. 8 – 12, 32 – 35

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, które zostały ujawnione w toku rozprawy, w szczególności w postaci odpisów wyroków, opinii o skazanym, informacji o pobytach i orzeczeniach oraz danych o karalności.

Sąd dał wiarę tym dokumentom uznając, że nie budzą one wątpliwości co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, a żadna ze stron nie kwestionowała ich wiarygodności. Dokumenty ujawnione w toku rozprawy łączą się w spójną i logiczną całość i w ocenie Sądu, pozwalają odtworzyć stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania wyroku łącznego.

Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 85 § 1 k. k. (w myśl którego, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną) oraz art. 85 § 2 k. k. ( zgodnie z którym podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1), Sąd uznał że w stosunku do skazanego D. U. zachodzą przesłanki do połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych: wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 20 kwietnia 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 339/16 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 20 lipca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 1475/16.

Kwestią podlegającą rozważeniu i decydującą o możliwości połączenia kar było ustalenie, czy kary wymierzone za przestępstwa przypisane skazanemu, a objęte wyrokami podlegającymi łączeniu, są karami tego samego rodzaju. W wyrokach wymienionych w punkcie I. sentencji D. U. skazany został na kary pozbawienia.

W punkcie I. sentencji wyroku łącznego Sąd połączył kary pozbawienia orzeczone w wyrokach wydanych w sprawach o sygnaturach akt: II K 339/16 SR we Włoszczowie i II K 1607/16 SR Gdańsk – Południe w Gdańsku i jako karę łączną wymierzył D. U. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wymierzając karę łączną Sąd nie rozważa ponownie kwestii społecznej szkodliwości czynów, za które zostały orzeczone kary ani też stopnia zawinienia przy popełnieniu wyżej wymienionych czynów. Sąd, zgodnie z art. 85 a k. k., winien mieć na uwadze prewencję indywidualną wobec oskarżonego – w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego – skazanego, jak też względy prewencji generalnej. Ponadto Sąd winien rozważyć kwestię czy przestępstwa, za które zostały orzeczone kary jednostkowe są jedno- czy też różnorodzajowe, czy zostały popełnione w krótkich czy też znacznych odstępach czasu. Przestępstwa objęte wyrokami wskazanymi w punkcie I. sentencji wyroku łącznego są przestępstwami jednorodzajowymi, wymierzonymi przeciwko temu samemu dobru prawnemu (tj. przeciwko mieniu – przestępstwa z art. 286 § 1 k. k.) oraz zostały popełnione na przestrzeni niedługiego okresu czasu (od 30 stycznia 2013 roku do 13 sierpnia 2013 roku), co przemawia za celowością zastosowania przy łączeniu kar jednostkowych w przeważającej mierze zasady absorpcji.

Nie ulega jednak wątpliwości, iż względy prewencji zarówno generalnej, jak i indywidualnej nakazują zastosowanie wobec skazanego przynajmniej częściowej kumulacji kar. D. U., mimo młodego wieku, był już czternastokrotnie karany przez sąd. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2000 r.: „ decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej Popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Absorpcję kar należy stosować bardzo ostrożnie, biorąc pod uwagę negatywną co do sprawcy przesłankę prognostyczną, jaką jest popełnienie kilku przestępstw” (II AKa 171/00, OSA 2001/2/5).

Sąd miał także na uwadze fakt, iż popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest zasadniczo okolicznością obciążającą i w związku z tym kara łączna nie może stanowić niczym nie uzasadnionej premii dla skazanego płynącej jedynie z faktu popełnienia większej liczby przestępstw ( „Kodeks karny-komentarz” pod red. A. Wąska, Gdańsk 2000, t. II, s. 261-263). A za taką właśnie premię należałoby uznać wymierzenie skazanemu kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że w badanym przypadku brak jest podstaw do całkowitego zastosowania zasady absorpcji kar jednostkowych. Należy bowiem mieć na uwadze, że D. U. wielokrotnie popełnił przestępstwa. Zachowanie skazanego wskazuje na jego niepoprawność. Uprzednie skazania nie powstrzymały go przed ponownym naruszeniem porządku prawnego. Z tych przyczyn, w ocenie Sądu, przyznanie prymatu zasadzie absorpcji przyczyniłoby się do wzbudzenia u skazanego poczucia bezkarności. Sąd miał na względzie także treść opinii o skazanym z Zakładu Karnego w S..

Sąd Najwyższy niejednokrotnie podkreślał, iż stosowanie jednej z wyżej wymienionych zasad, absorpcji czy też kumulacji w pełnym zakresie z wyłączeniem zasady przeciwnej, winno mieć miejsce jedynie wyjątkowo. Podzielając ten pogląd, Sąd wymierzył karę łączną pozbawienia wolności przy zastosowaniu zarówno zasady absorpcji, jak i kumulacji.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że kara łączna we wskazanym powyżej wymiarze będzie w należyty sposób oddziaływać prewencyjnie na skazanego.

Co do pozostałych rozstrzygnięć zawartych w wyrokach podlegających łączeniu, Sąd ustalił, że podlegają one odrębnemu wykonaniu.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd zaliczył skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności odpowiednie okresy rzeczywistego pozbawienia wolności.

Sąd orzekł ponadto w przedmiocie kosztów obrony z urzędu oraz zwolnił skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem o wydanie wyroku łącznego, uznając, że nie jest on w stanie ich ponieść.