Wyrok z 12 lutego 2018, sygn. II K 505/18
- nałożenie na oskarżonego obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniej córki,
- zwolnienie od kosztów postępowania i obciążenie nimi Skarb Państwa.- uznanie winy i wymierzenie kary w wysokości 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym,
- nałożenie na oskarżonego obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniej córki,
- zwolnienie od kosztów postępowania i obciążenie nimi Skarb Państwa.
W skrócie
Sygn. akt II K 505/18
WYROK NAKAZOWY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lutego 2018 r.
Sad Rejonowy w Zabrzu - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Marzena Czaicka
Protokolant: Justyna Meller
bez udziału stron
po rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym
sprawy przeciwko:
S. B. , synowi S. i I., ur. (...) w Z.
oskarżonemu o to, że
w okresie od dnia 17 marca 2016 roku do dnia 19 października 2017 roku w Z. uporczywie uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletniej córki E. W. określonego co do wysokości ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Zabrzu w dniu 04 marca 2015 roku sygn.. akt III RC 532/14, gdzie łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych, przy czym naraził swoim postępowaniem osoby uprawnione do otrzymywania świadczeń na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych
tj. o czyn określony w art. 209 § 1 k.k. w zw. § 1 a k.k.
przyjmując, że na podstawie zebranych dowodów okoliczności czynów i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości, na mocy art. 500 §1 i § 3 k.p.k.
1. uznaje oskarżonego S. B. za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2016 r. do 19 października 2017r. w Z. uchylał się od ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, określonego co do wysokości wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 4 marca 2015r., sygn. III RC 532/14, przy czym łączna wysokość powstałych z tego zaległości alimentacyjnych stanowiła równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych i opóźnienie zaległego świadczenia wyniosło co najmniej trzy miesiące, przez co naraził małoletnią córkę E. W., na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych tj. występku z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 34 § 1 k.k. i art. 34 § 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie;
2. na mocy art. 34 § 3 k.k. w związku z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązuje oskarżonego S. B. do bieżącego łożenia na utrzymanie małoletniej córki E. W.;
3. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa.