Wyrok SN z 6 grudnia 2006, sygn. III PK 83/06
Data orzeczenia
6 grudnia 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Kazimierz Jaśkowski
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Herbert Szurgacz
w sprawie z powództwa H. G.
przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W.
o odszkodowanie i odprawę pieniężną,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 6 grudnia 2006 r.,
skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w L. z dnia 18 lipca 2006 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi
Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o
kosztach postępowania.
U z a s a d n i e n i e
2
Powódka H. G. w sprawie przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o
odszkodowanie i odprawę pieniężną wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Okręgowego w L. z dnia 18 lipca 2006 r. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok
Sądu pierwszej instancji (zasądzający oba świadczenia) w ten sposób, że oddalono
powództwo.
Swe żądania powódka wywodzi z faktu odwołania jej ze stanowiska zastępcy
dyrektora Oddziału Terenowego strony pozwanej w L. Odprawy domagała się na
podstawie art. 8 w związku z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych
zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm., dalej: ustawa o
grupowych zwolnieniach). Zdaniem powódki prawo do odszkodowania wynika z §
15 ust. 2 i3 obowiązującego u pozwanej regulaminu wynagradzania. Istotą sporu
jest interpretacja dwóch określeń będących przesłankami prawa do dochodzonych
świadczeń. Ustawa o grupowych zwolnieniach w art. 10 ust. 1 przyznaje prawo do
odprawy, gdy rozwiązanie umowy z pracownikiem nastąpiło wyłącznie z przyczyn
jego niedotyczących, natomiast regulamin wynagradzania przewiduje
odszkodowanie w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących
pracodawcy.
W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 w związku
z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o grupowych zwolnieniach oraz § 15 ust. 2 regulaminu
wynagradzania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. Z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach wynika wprost,
że w razie rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę zatrudniającego co
najmniej 20 pracowników (co niespornie zachodzi w rozpoznawanej sprawie) z
przyczyn niedotyczących pracownika, to jeżeli przyczyny te były wyłącznym
powodem rozwiązania stosunku pracy, ma on prawo do odprawy z art. 8 tej ustawy.
Natomiast odnoszące się do powódki przepisy § 15 ust. 2 i 3 regulaminu
wynagradzania stanowią:
„2. Pracownikom Agencji, zatrudnionym na stanowiskach innych, niż wymienione w
ust. 1, w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy, w
3
szczególności wskutek zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie
zatrudnienia i likwidację stanowisk pracy, przysługuje świadczenie
odszkodowawcze w wysokości trzykrotności zasadniczego wynagrodzenia
miesięcznego.
3. Świadczenia określone w ust. 1 i 2 przysługują niezależnie od świadczeń z tytułu
rozwiązani stosunku pracy, przewidzianych w odrębnych przepisach”.
2. Przyczyną odwołania powódki był zamiar strony pozwanej odmłodzenia
kadry przez zwalnianie pracowników mających możliwość przejścia na emeryturę,
do której prawo powódki ustalił ZUS dnia 9 listopada 2004 r.
3. Przyczyna ta leży wyłącznie po stronie pracodawcy. Sąd Najwyższy
podziela w tym zakresie pogląd tegoż Sądu wyrażony w wyroku z dnia 10
października 1990 r., I PR 319/90 (OSNCP 1992 nr 11, poz. 204), w którym
stwierdzono, że przez wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie przez
pracodawcę stosunku pracy należy rozumieć sytuacje, w których bez jego
zaistnienia nie zostałaby podjęta indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika. W
rozpoznawanej sprawie dotyczy to decyzji pracodawcy o odmłodzeniu kadry
pracowników.
Z tego względu na podstawie art. 39815
k.p.c. orzeczono jak w sentencji.