Wyrok z 20 kwietnia 2018, sygn. IV P 58/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 kwietnia 2018r.

Sąd Rejonowy w Giżycku IV Wydział Pracy

w składzie następującym:

Przewodniczący SSR Bożena Makowczenko

Protokolant st.sekr. sąd. Urszula Duszak

po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018r. w Giżycku

na rozprawie

sprawy z powództwa K. K.

przeciwko (...) Sp. z o.o. w Ś.

o sprostowanie świadectwa pracy i zapłatę

1.  Zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. w Ś. na rzecz powoda K. K. kwotę 10782,56 zł (dziesięć tysięcy siedemset osiemdziesiąt dwa złote 56/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 października 2017r. do dnia zapłaty z uwzględnieniem kolejnych zmian stopy procentowej tytułem wynagrodzenia za pracę.

2.  Zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. w Ś. na rzecz powoda K. K. kwotę 2000,00 zł (dwa tysiące złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 października 2017r. do dnia zapłaty z uwzględnieniem kolejnych zmian stopy procentowej tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia przez powoda.

3.  Nakazuje pozwanemu (...) Sp. z o. w Ś. aby sprostował wydane powodowi K. K. świadectwo pracy z dnia 17 sierpnia 2017r. w ten sposób, że w punkcie dotyczącym sposobu ustania stosunku pracy w miejsce dotychczasowego zapisu zamieści adnotację, iż stosunek pracy rozwiązany został na skutek rozwiązania umowy o pracę przez powoda bez zachowania okresu wypowiedzenia na podstawie art.55§1 ¹ kp.

4.  W pozostałym zakresie powództwo oddala.

5.  Wyrokowi w pkt 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2000,00 zł (dwa tysiące złotych).

6.  Nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 640,00 zł (sześćset czterdzieści złotych) tytułem opłaty sądowej, od uiszczenia której powód był zwolniony.

Sygn. akt IV P 58/17

UZASADNIENIE

Powód K. K. domagał się w pozwie z dnia 3 października 2017r. zasądzenia na jego rzecz kwoty 12000 zł wraz z odsetkami od dnia 10 kwietnia 2017r., kwoty 6000 zł wraz z odsetkami od dnia 16 sierpnia 2017r. tytułem odszkodowania oraz sprostowania świadectwa pracy z dnia 17 sierpnia 2017r.

Precyzując swoje żądania na posiedzeniu w dniu 12 grudnia 2017r. podał, iż strona pozwaną jest spółka (...) a wnosi by wydane mu świadectwo pracy zostało sprostowane w taki sposób by w punkcie dotyczącym sposobu rozwiązania stosunku pracy wpisane zostało, iż rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z winy pracodawcy bez wypowiedzenia przez pracownika i nastąpiło to w dniu 16 sierpnia 2017r. Wnosił nadto o wynagrodzenie za 6 miesięcy pracy w łącznej wysokości 12 000 zł za okres od marca do sierpnia 2017r. oraz o ekwiwalent za używanie własnej odzieży roboczej w wysokości 200 zł. Z tytułu rozwiązania umowy o pracę na podstawie art.55§1 ¹ kp domagał się odszkodowania w wysokości 6000 zł.

Wskazywał powód, że za własne środki zakupił odzież roboczą letnią i obuwie a zakup ten wynikał z tego, że upłynął okres używalności odzieży wydanej mu przez pracodawcę.

W odpowiedzi na pozew pozwany pracodawca – (...) Sp. z o.o. w Ś. - powództwa nie uznał i wniósł o jego oddalenie w całości. Podniósł pozwany, iż wnioski i zarzuty powoda są chybione i nieprawdziwe. Wskazał, iż świadectwo pracy wystawione zostało w oparciu o oświadczenie woli powoda o rozwiązaniu umowy o pracę na mocy porozumienia stron. Podał, że w dniu 10 sierpnia 2017r. drogą telefoniczną poinformował powód o zamiarze wypowiedzenia umowy o pracę. Zaproponował rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron. Wcześniej o tym fakcie poinformował A. K. i prosił o przygotowanie stosownych dokumentów. W dniu 15 sierpnia 2017r. powód osobiście, na prośbę pozwanego, przyjechał do siedziby firmy i jeszcze raz, ustnie, potwierdził wolę rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron na co pozwany wyraził zgodę. Kwestie formalne powód zobowiązał się poczynić następnego dnia. Do sformalizowania aktu woli jednak nie doszło z uwagi na milczenie ze strony powoda. Zdaniem pozwanego jednak, skuteczność złożonego ustnie wypowiedzenia została uznana co znajduje odzwierciedlenie w świadectwie pracy. Późniejsze oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia, choć złożone pisemnie, nie mogło, zdaniem pozwanego, wywołać skutków prawnych gdyż już wcześniej powód złożył oświadczenie o rozwiązaniu umowy w innym trybie. Potwierdza to również fakt, że powód zaniechał świadczenia pracy od dnia 14 sierpnia 2017r. Brak zatem podstaw, wywodził dalej pozwany, do żądania sprostowania świadectwa pracy albowiem wystawione zostało prawidłowo.

Ponadto pozwany zakwestionował słuszność żądania o ekwiwalent za odzież roboczą. Wskazał, że w dniu 10 lipca 2014r. wydana została powodowi odzież robocza letnia, nowa, a jej okres używalności wynosił 24 miesiące. Nie oznacza to wcale, że po upływie 2 lat kalendarzowych przysługuje nowe ubranie. Odzież ta nie była używana przez cały rok a jedynie przez okres letni. Powód, jeżeli odzież ta miałaby ulec zniszczeniu, miał prawo wystąpić do pracodawcy o wydanie mu nowego kompletu czego nie uczynił.

Pozwany w dalszej części wskazywał jakie, zdaniem pozwanego, uchybienia w pracy powoda spostrzegał, między innymi zarzucił powodowi kradzież mienia firmy.

W zakresie żądania powoda dotyczącego wynagrodzenia pozwany podał, że było ono wypłacane powodowi co tydzień i nie zawsze ich odbiór powód kwitował. W dniu złożenia wypowiedzenia tj. w dniu 15 sierpnia 2017r. powód otrzymał od pozwanego kwotę 220 zł a tydzień wcześniej kwotę 300 zł.

Sąd ustalił co następuje:

Strony łączyła umowa o pracę. Pierwsza umowa zawarta została w dniu 2 stycznia 2008r., na czas określony do dnia 31 grudnia 2010r. Na jej podstawie powód K. K. pracował w pełnym wymiarze czasu pracy jako operator maszyn do obróbki drewna.

Na wniosek powoda złożony pismem z dnia 5 lutego 2008r. umowa uległa rozwiązaniu na zasadzie porozumienia stron z dniem 5 lutego 2008r.

Kolejną umowę na czas określony strony zawarły w dniu 3 stycznia 2011r. a trwała ona do dnia 31 grudnia 2012r. Warunki umowy pozostały takie same. Następnie zawarta została trzecia umowa na czas określony, w dniu 3 stycznia 2013r. a czas jej trwania określono do dnia 31 grudnia 2015r.

W dniu 31 grudnia 2015r. strony zawarły umowę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy a powód, podobnie jak w poprzednich okresach, pracował jako operator maszyn obróbki drewna. W każdej z tych umów wynagrodzenie powoda określano jako równe minimalnemu wynagrodzeniu określanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

/dowód; akta osobowe powoda/

Przedmiotem przeważającej działalności pozwanej spółki jest produkcja wyrobów tartacznych i impregnacja drewna, pozostała działalność to w szczególności – produkcja pozostałych wyrobów stolarskich, produkcja opakowań drewnianych, wykonywanie robót ogólnobudowlanych.

W trakcie zatrudnienia powód otrzymywał od pracodawcy odzież roboczą w postaci – rękawic ochronnych, spodni typu ogrodniczki, bluzy, czapki, obuwia. Wydanie powodowi odzieży roboczej miało miejsce w dniach: 11 maja 2011r., 10 lipca 2014r. kiedy to powód pobrał od pozwanego pracodawcy spodnie typu ogrodniczki, bluzę, czapkę z daszkiem, oraz obuwie robocze.

Powód poinformowany przy tym został przez pozwanego, iż okres używalności odzieży wynosi 24 miesiące a stanowi ona własność pracodawcy.

/dowód: oświadczenie k. 23, 38 akt osobowych powoda/

W zakresie wynagrodzenia pracodawca zobowiązał się do jego wypłacania w terminie do dnia 10 każdego miesiąca z dołu w gotówce w miejscu pracy w Ś. lub za zgodą pracownika przelewem na jego konto bankowe.

/dowód: informacja dla pracownika k. 45 akt osobowych powoda/

W praktyce jednak wypłata wynagrodzenia za pracę odbywała się tygodniowo i w gotówce. Odbiór tych należności nie był potwierdzany przez pracownika, pracodawca tego nie wymagał a lista płac przedstawiana była pracownikowi do podpisu dopiero wtedy gdy za dany miesiąc wypłata wypłacona została w całości. Przez pewien czas kwestiami wypłat zajmowała się A. K. – wspólnik spółki – która prowadziła dokumentację w sprawach kadrowych, przygotowywała listy płac a czasami wypłacała należności. Zajmowała się tym do listopada 2016r. - w okresie od 2015 r. do listopada 2016r. łączyła ją ze spółką umowa o pracę. Jesienią 2016r. wypłacanie wynagrodzeń przestało być bieżące, powstawały zaległości. Wynagrodzenie powód otrzymywał z opóźnieniem a od miesiąca marca 2017r. nie otrzymywał wynagrodzenia w ogóle – wypłacane mu w tym okresie kwoty dotyczyły poprzednich miesięcy zatrudnienia.

/dowód: zeznanie św. A. K. – k. 50-50v, kopie list płac – k. 54-61/

Ostatnim dniem pracy powoda u pozwanego był 13 sierpnia 2017r. W dniu 14 sierpnia 2017r. powód korzystał z urlopu.

Z powodu zaległości w wypłacie powód zdecydował, iż rozstanie się z pracodawcą. Rozmawiał także o tym z A. K., która odesłała go do pracodawcy oświadczając, iż nie jest ona uprawniona do decydowania w takich kwestiach. Wstępne ustalenia co do rozwiązania umowy między stronami miały miejsce przed 14 sierpnia 2017r. W dniu 15 sierpnia 2017r., na zaproszenie pozwanego, powód stawił się w biurze. Spotkanie miało dotyczyć kwestii rozwiązania umowy i rozliczenia. Pozwany zaproponował by powód podpisał przygotowane już świadectwo pracy, w którym wskazano, iż umowa rozwiązana jest za porozumieniem stron z dniem 17 sierpnia 2017r. a w kwestii zaległości oświadczył, iż będzie je spłacał w częściach. Powód nie podpisał świadectwa i oświadczył, iż musi się nad tą propozycją zastanowić, jak się wyraził - „musiał się z tym przespać”.

Następnego dnia powód sporządził pismo zawierające jego oświadczenie woli o rozwiązaniu z pozwanym pracodawcą umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy. Podał w nim, że przyczynami rozwiązania umowy są : nie wypłacone wynagrodzenie za miesiące od marca do 16 sierpnia 2017r. i nie wydanie letniej odzieży roboczej i obuwia od ponad roku.

/dowód; kopia pisma powoda k. 8, zeznania św. A. K. k. 50-50v, zeznania stron k. 78-78v, akta osobowe powoda/

Pismo to pozwany otrzymał w dniu 17 sierpnia 2017r. Pracodawca zaś w dniu 24 sierpnia 2017r. wysłał powodowi świadectwo pracy, w którym jako tryb rozwiązania umowy podał porozumienie stron. Po jego otrzymaniu powód w piśmie z dnia 1 września 2017r. wezwał pozwanego do sprostowania świadectwa pracy – według złożonego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Wniosku powoda pozwany nie uwzględnił o czym powiadomił powoda pismem z dnia 23 września 2017r.

/dowód: akta osobowe powoda/

Sąd zważył, co następuje;

Analizie i ocenie Sądu w niniejszej sprawę podlegały dwie zasadnicze kwestie – kwestia trybu w jakim doszło do rozwiązania umowy między stronami oraz kwestia prawidłowości w rozliczeniu się pozwanego z należnego powodowi wynagrodzenia za pracę oraz z odzieży roboczej.

Na początku rozważań Sąd pragnie podkreślić, iż nawiązanie przez strony stosunku pracowniczego powoduje, że każda z tych stron, oprócz uprawnień, zobowiązana jest do wypełnienia nałożonych na nią zobowiązań. Obowiązkiem pracownika jest świadczenie pracy na rzecz swojego pracodawcy i to w sposób rzetelny, zgodny z posiadanymi kompetencjami. Obowiązkiem zaś pracodawcy jest stworzenie warunków do wykonywania pracy przez pracownika i wypłacenie za nią odpowiedniego wynagrodzenia. Odpowiednie z kolei wynagrodzenie to wynagrodzenie wynikające z zawartej przez strony umowy o pracę. Aby pracodawca mógł wypełnić te podstawowe obowiązki, wypełnić także musi – i nie zależy to od jego dobrej woli – jeszcze inny obowiązek, a mianowicie prowadzenie w sposób prawidłowy i zgodny z zakreślonymi przez prawo regułami, wszelkiej dokumentacji wymaganej przez reguły prawa, między innymi - ewidencji czasu pracy pracownika i dokumentacji, z której wynika rozliczenie się przez pracodawcę z wypłaconego wynagrodzenia. Zaniechanie przez pracodawcę prowadzenia tej dokumentacji nie może w żaden sposób pogarszać sytuacji pracownika i skutkować dla niego ujemnymi konsekwencjami w tym zakresie.

W omawianej sprawie przedmiotem sporu jest wynagrodzenie powoda od marca 2017r. do końca zatrudnienia powoda. W takiej sytuacji podstawowym źródłem wiedzy Sądu winny być zatem dokumenty w postaci list płac pracownika. To one bowiem wskazują czy pracownik otrzymał wynagrodzenie za pracę czy też nie. Pozwany przedstawił Sądowi kopie owych list płac, na których – poza listą za styczeń 2017r. – brak jest podpisu powoda. Co więcej, sam pozwany przyznawał, że – jak się wyraził – „jakieś zaległości są” . Nie był jednak w stanie wskazać dokładnie czy a jeśli tak to w jakiej kwocie wypłacił należności za te sporne miesiące. Ograniczył się do podania kwot wypłaconych, jego zdaniem powodowi, w tym okresie przy czym zaznaczył, iż odbiór tych kwot nie został przez powoda potwierdzony podpisem.

Taki sposób udowadniania faktu wywiązania się przez pracodawcę z obowiązku wypłaty wynagrodzenia na rzecz pracownika nie mógł być przez Sąd zaakceptowany. Skoro bowiem lista płac za dany miesiąc nie zawiera podpisu pracownika a jednocześnie ustalony jest zwyczaj wypłaty w gotówce - to tym samym prezentowana przez pracodawcę teza o wywiązaniu się z obowiązku wypłaty wynagrodzenia (czemu pracownik kategorycznie przeczy) nie może być , zwłaszcza w świetle wszystkich okoliczności tej sprawy, uznana za udowodnioną.

Uznać zatem należało, iż pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że z obowiązku wypłaty powodowi wynagrodzenia wywiązał się. W tej sytuacji zasadnym było żądanie powoda w zakresie wynagrodzenia za miesiące od marca 2017r. do końca zatrudnienia powoda. Za miesiąc sierpień 2017r. przysługuje powodowi wynagrodzenie za dni od 1 do 17 sierpnia w związku z czym w zakresie pozostałej części tego miesiąca żądanie należało oddalić. W zakresie odsetek Sąd orzekł po myśli art. 481 kc zasądzając je od daty doręczenia pozwanemu odpisu pozwu. Sąd nie podzielił tym samym słuszności poglądu jakoby pozwany pozostawał w zaległości co do kwoty 12 00 zł od dnia 10 kwietnia 2017r.

Dalej, w zakresie trybu rozwiązania stosunku pracy między stronami Sąd doszedł do przekonania, iż to powód pismem z dnia 16 sierpnia 2017r. rozwiązał umowę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy (art.55§1 ¹ kp) ze skutkiem na dzień 17 sierpnia 2017r.

Aby bowiem można było mówić o rozwiązaniu umowy za porozumieniem stron koniecznym jest by zaistniał wymagany do tego element, a mianowicie zgoda obu stron umowy na taki sposób zakończenia umowy. Zgoda ta winna być przy tym wyrażona w sposób jasny i ostateczny i obejmować winna oprócz samego trybu także datę rozwiązania umowy. Dopóki takiej zgody co do tych elementów po jednej stronie brak nie może być mowy o porozumieniu.

Jak przyznawał to i powód i pozwany, w dniu 15 sierpnia 2017r. strony istotnie rozmawiały o sposobie rozwiązania umowy, ale na propozycję pozwanego by powód zgodził się na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron i podpisał świadectwo pracy powód nie wyraził zgody twierdząc, że musi się nad tym zastanowić. A zatem w dniu 15 sierpnia 2017r. strony nie doszły do żadnego porozumienia w tym zakresie - powód nie otrzymał zaległego wynagrodzenia więc wstrzymał się z ostateczną deklaracją w zakresie porozumienia stron. Pozwany nie mógł zatem przyjąć, że zawarł z powodem takie porozumienie i nie powinien traktować wypełnionego przez siebie świadectwa pracy jako prawidłowego, na treść którego powód zgody nie wyraził.

W dniu 17 sierpnia 2017r. pozwany pracodawca otrzymał pismo powoda rozwiązujące umowę o pracę i w tym zatem dniu stosunek pracy między stronami uległ rozwiązaniu. Pismo takie bowiem jest skuteczne w momencie gdy z jego treścią zapozna się pracodawca. Świadectwo pracy w tej sytuacji jakie powód winien był otrzymać powinno odzwierciedlać stan faktyczny – rozwiązanie umowy przez powoda w trybie art.55§1 ¹ kp.

Żądanie zatem w tym zakresie należało uwzględnić o czym Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku.

Konsekwencją ustalenia jak wyżej jest uznanie za słuszne żądania powoda w zakresie odszkodowania w kwocie 6000 zł.

Słuszność tego roszczenia wynika z treści art.55§ 1 ¹ kp, zgodnie z którym w przypadku takiego rozwiązania umowy pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Okres wypowiedzenia jaki przysługuje powodowi wynosi 3 miesiące w związku z czym zasądzić należało z tego tytułu kwotę 6000 zł.

Za nieuzasadnione Sąd ocenił żądanie powoda w zakresie ekwiwalentu za odzież roboczą.

W myśl art. 237 ⁷ kp pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach:1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu; 2) ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny (§4).

W ocenie Sądu powód nie wykazał aby pracując u pozwanego używał własnej odzież roboczej i aby poniósł koszty jej zakupu.

Bezsprzecznie pozwany w 2014r. wydał powodowi odzież roboczą i buty. Powód faktu tego nie negował. Podnosił, iż minął okres jej używalności a nowej odzieży nie otrzymał.

Pozwany rzeczywiście nie negował, iż nie wydał powodowi nowej odzieży, jednak zdaniem Sądu powód nie wykazał aby rzeczywiście pracował w odzieży roboczej zakupionej przez siebie i aby zaistniała taka konieczność. Fakt upływu okresu używalności przydzielonej powodowi odzieży nie musi automatycznie oznaczać, że z tej odzieży powód nie mógł korzystać. Skoro bowiem, jak twierdził, dokonał takowego zakupu fakt ten winien udowodnić np. stosownym paragonem lub fakturą. Takiego dowodu jednak nie przedstawił w związku z czym żądanie to Sąd oddalił.

O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono po myśli art. 477 ² §1kpc.

O kosztach procesu rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.