Wyrok z 19 września 2018, sygn. V K 196/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 września 2018 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie:

Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel

Protokolant – Marta Kornacka

w obecności Prokuratora -------------------

po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na rozprawie

sprawy S. M.

urodzonego (...) w W.

syna J. i M. z d. S.

oskarżonego o to, że: w dniu 31 maja 2018 r. w m. K. (...) gm. W. uderzał pięścią w twarz P. L. w wyniku czego w/w doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości nosa po stronie lewej, złamania przyśrodkowej ściany oczodołu lewego, rany tłuczonej okolicy skroniowej lewej oraz stłuczenia obu ramion, które należy zaliczyć do średnio-ciężkich, naruszających prawidłową czynność narządów ciała na czas przekraczający siedem dni

tj. o czyn z art.157 § 1 kk

1.  Oskarżonego S. M. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 157§1 kk skazuje go na karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności.

2.  Na podstawie art. 69§1 i 2 kk i art. 70§1 kk, art. 72 § 1 pkt 4 kk, art. 73 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 2 (dwa) lat oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i zobowiązując go do wykonywania pracy zarobkowej.

3.  Na podstawie art. 46 § 1kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu P. L. kwoty 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych.

4.  Zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. L. kwoty 2520,00 (dwa tysiące pięćset dwadzieścia i 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z tytułu ustanowienia pełnomocnika.

5.  Zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych.

Sygn. akt V K 196/18

UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

P. L. (dalej P. L.) pozostawał w związku konkubenckim z R. A.. Wraz z dwójką dzieci mieszkali w K.. Od końca 2017r. związek przechodził kryzys, dochodziło do coraz częstszych kłótni między partnerami. P. L. zarzucał konkubinie kontakty z innymi mężczyznami. W dniu 31 maja 2018r. przed południem doszło do kolejnej kłótni i szarpaniny, po której R. A. zamknęła się w łazience i napisała do S. M. sms-a, w którym poinformowała go o przebiegu kłótni i podejrzeniach pokrzywdzonego o zdradę. Około godz. 13.00 wyjechała wraz z dziećmi na plażę. Wkrótce po jej odjeździe P. L. udał się do domu zamykając za sobą drzwi wejściowe. W drodze do kuchni usłyszał, że ktoś wszedł do domu a kiedy się odwrócił zobaczył znanego mu osobiście S. M.. Oskarżony ostrzegł go, że po raz ostatni uderzył konkubinę, po czym zaczął go bić pięściami po twarzy. Pokrzywdzony próbował się bronić, lecz wskutek zaskoczenia, przewagi fizycznej napastnika, nie był w stanie odeprzeć ataku. Po kilku minutach S. M. sam odstąpił od ataku i opuścił mieszkanie pokrzywdzonego. Bezpośrednio po zdarzeniu P. L. skontaktował się telefonicznie ze swoją matką D. T. oraz pracodawcą P. D., którzy bezzwłocznie przyjechali do K. i na gorąco zapoznali się z relacją pokrzywdzonego o przebiegu zajścia. P. L. dzwonił również do rodziców konkubiny i jej siostry przesyłając jej zdjęcia swoich obrażeń oraz pomieszczenia, w którym doszło do pobicia. Wraz z matką udał się do szpitala w W., skąd został skierowany na SOR w G.. Tam został poddany badaniom tomografii komputerowej, został mu zszyty łuk brwiowy. Otrzymał skierowanie do oddziału szczękowego Miejskiego Szpitala w O., gdzie zgłosił się na wizytę lekarską dwa razy (zeznania P. L., k. 64v-65, karta informacyjna szpitalnego oddziału ratunkowego, skierowanie do szpitala, opis badania tomografii komputerowej, k. 5, zeznania R. A., k. 10, 65, historia choroby Miejskiego Szpitala (...) w O., ki. 14, zeznania D. T., 65v-66, P. D., k. 20-21, 66, zdjęcia, k. 27, 32).

W wyniku pobicia pokrzywdzony doznał otwartego złamania kości nosa po stronie lewej (rana tłuczona 1x0,5 cm), złamania przyśrodkowej ściany oczodołu lewego, rany tłuczonej (2x0,4 cm) okolicy skroniowej lewej oraz stłuczenia obu ramion (wybroczyny krwawe i otarcia naskórka). Powyższe obrażenia naruszyły prawidłową czynność narządów ciała na czas przekraczający 7 dni ( opinia lekarska, k. 18).

Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podał, że po otrzymaniu sms-a od R. A. dowiedział się o kłótni i szarpaninie, jaka miała miejsce w dniu 31 maja 2018r. Postanowił udać się do domu P. L. i z nim na ten temat porozmawiać. Kiedy pokrzywdzony go zobaczył, rzucił się na niego oskarżając konkubinę o zdradę. Wtedy doszło między nimi do szarpaniny. Na tym zdarzenie się zakończyło, nikt nie odniósł obrażeń ciała w wyjątkiem siniaków. S. M. nie potrafił wyjaśnić, w jakich okolicznościach powstały obrażenia ciała P. L.. Zdaniem S. M. oskarżenie go przez pokrzywdzonego o pobicie jest spowodowane chęcią dopieczeniu mu, lecz również chęcią zarobku (wyjaśnienia, k. 64v).

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. S. M. nie potrafił wyjaśnić, w jakich okolicznościach pokrzywdzony odniósł obrażenia ciała. A nie budzi wątpliwości w sprawie, że P. L. odniósł obrażenia twarzy zaraz po wizycie oskarżonego w jego domu. Świadczą o tym zeznania D. T. i P. D., którzy zaraz po spotkaniu oskarżonego z pokrzywdzonym przyjechali na miejsca zdarzenia zastając P. L. zakrwawionego oraz plamy krwi na podłodze w kuchni. P. L. o przebiegu zajścia opowiedział bez żadnej zwłoki kilku osobom, włączając w to rodzinę konkubiny. Wersja pokrzywdzonego przystaje do dynamiki i logiki zdarzeń. W końcu to S. M. wszedł do mieszkania pokrzywdzonego z jawnym zamiarem wymierzenia mu sprawiedliwości po skardze, jaką otrzymał na P. L. od R. A.. Okoliczność, że S. M. w wyniku zdarzenia nie odniósł żadnych obrażeń również przystaje do zeznań pokrzywdzonego, skoro P. L. nie miał szans się obronić przed zdeterminowanym, działającym z zaskoczenia, górującym nad nim siłą napastnikiem. Przywołane okoliczności świadczą o tym, że zeznania P. L. polegają na prawdzie i w żadnym razie nie stanowią wersji wymyślonej na potrzeby postępowania karnego. Sąd dał wiarę również zeznaniom R. A., D. T., P. D., gdyż pozostają zgodne z zeznaniami pokrzywdzonego, uzupełniają się wzajemnie tworząc spójną całość. Opinia lekarska sporządzona w sprawie jest jasna, jednoznaczna i przekonywująca, oparta na dokumentacji medycznej i w związku z tym nie budzi żadnych wątpliwości.

Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia, należy stwierdzić, że oskarżony S. M. dopuścił się przestępstwa z art. 157§1 kk na szkodę P. L.. Istota tego przestępstwa sprowadza się do spowodowania naruszenia czynności narządu ciała na okres trwający powyżej 7 dni. Przy umyślnych uszkodzeniach ciała przyjmuje się tzw. zamiar ogólny, który obejmuje faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, że sprawca nie mógł mieć w świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swojego działania, gdyż nawet lekarzowi byłoby trudno taki obraz ustalić, ale działał on ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy, biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia, liczbę i siłę uderzeń, odporność ofiary itp. Zob. wyr. SA w Katowicach z 23.1.1997 r., II AKa 283/96, OSPriP 1998, Nr 5, poz. 19.

Przy wymiarze kary wobec oskarżonego Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień zawinienia oskarżonego, a także uprzednią karalność S. M. (karta karna k. 54 ). Na wymiar kary 10 miesięcy pozbawienia wolności miały wpływ również właściwości i warunki osobiste sprawcy, jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu.

Jednocześnie na zasadzie art. 69§1,2 kk, art.70§1kk Sąd warunkowo zawiesił S. M. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 lat. Zdaniem Sądu zastosowanie tego środka probacyjnego będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów zapobiegawczych i wychowawczych kary i zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa, szczególnie, że został połączony z dozorem kuratora i zobowiązaniem oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej. To ostatnie zobowiązanie jest o tyle istotne, że na oskarżonego nałożono zobowiązania finansowe wzglądem pokrzywdzonego.

Funkcję kompensacyjną spełni orzeczony wobec oskarżonego na podstawie art. 46§1kk, obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, poprzez zapłatę pokrzywdzonemu P. L. kwoty 10.000 złotych, Sąd uznał bowiem że zadośćuczynienie w takiej wysokości stanowić będzie wystarczającą rekompensatę. Koniecznym warunkiem do uzyskania zadośćuczynienia jest istnienie związku przyczynowego między czynem a krzywdą, rozumianą jako szkoda o charakterze niemajątkowym (m.in. życie, zdrowie, wolność), a także samo istnienie krzywdy w momencie orzekania. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie istnieje związek przyczynowy między czynem S. M. a krzywdą, jaką poniósł P. L.. O wysokości zadośćuczynienia przesądziły rozmiar obrażeń ciała jakich doznał pokrzywdzony i związana z tym konieczność podjęcia kilkutygodniowego leczenia, przebywania na zwolnieniu lekarskim, głębokość urazu psychicznego pokrzywdzonego związana z okolicznościami zajścia.

Zgodnie z treścią art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. L. kwotę 2.520 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu poniesionych w związku z ustanowieniem pełnomocnika. Wysokość kosztów procesu ustalono zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.). Zgodnie z §11 ust.2 pkt 3 stawki minimalne za obronę wynoszą przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym 840 zł. Przepis ten stosuje się odpowiednio do opłat za czynności w postępowaniu karnym pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (§11 ust. 7). Stosownie do §15 ust. 3 opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki. Mając na uwadze nieskomplikowany charakter sprawy, niewielki materiał dowodowy, okoliczność, że rozprawa zakończyła się na jednym terminie, z drugiej zaś strony stopień zaangażowania pełnomocnika w wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd uznał, że uzasadnionym będzie zwrot pełnomocnikowi posiłkowemu kosztów procesu za ustanowienie pełnomocnika w kwocie stanowiącej trzykrotność stawki minimalnej za obronę.

Sąd zwolnił oskarżonego S. M. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych mając na uwadze, iż nie osiąga żadnych dochodów (art. 624§1 kpk).

Węgorzewo, dnia 5.10.2018r.