Wyrok z 4 grudnia 2018, sygn. III RC 56/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2018 r.

Sąd Rejonowy w Wysokiem Mazowieckiem III Wydział Rodzinny i Nieletnich

w składzie następującym:

Przewodniczący : SSR Julita Aronowicz

Protokolant : Krystyna Gołębiewska

po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. w W.

sprawy z powództwa małoletniej A. G. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową K. S.

przeciwko M. G.

o alimenty

I.  Zasądza od pozwanego M. G. na rzecz jego małoletniej córki A. G., ur. (...) w W. alimenty w wysokości po 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł miesięcznie, poczynając od dnia 01 grudnia 2018 r., płatne z góry do dnia 10. każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia w terminie płatności, do rąk K. S. jako przedstawicielki ustawowej małoletniej powódki;

II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  Koszty procesu pomiędzy stronami wzajemnie znosi;

IV.  Odstępuje od obciążania pozwanego kosztami nieuiszczonej opłaty od pozwu i koszty te przejmuje na rachunek Skarbu Państwa;

V.  Wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt III RC 56/18

UZASADNIENIE

Przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki A. G. – K. S. w pozwie wniesionym przeciwko M. G. domagała się zasądzenia alimentów na rzecz córki w kwotach po 700 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu pozwu wskazała, że pozwany jest ojcem dziecka, rodzice małoletniej nie pozostają w związku od sierpnia 2018 r. Przedstawicielka ustawowa podała, że koszt utrzymania dziecka wynosi ok. 1.000 zł miesięcznie. Aktualnie cały ciężar wychowania i utrzymania małoletniej powódki spoczywa na matce, zaś pozwany od dnia narodzin córki nie ponosił żadnych ciężarów finansowych związanych z jej utrzymaniem, sporadycznie robił drobne zakupy.

Pozwany M. G. w odpowiedzi na pozew uznał powództwo do kwoty po 300 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że nie uchyla się od ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, jednakże kwestionuje wysokość żądanego świadczenia oraz rozmiar potrzeb dziecka przedstawionych w pozwie, jak również swoje możliwości majątkowe i zarobkowe. Wskazał, że na obecną chwilę nie jest w stanie łożyć alimentów w kwocie wyższej niż 300 zł miesięcznie. Pozwany zarabia ok. 1.557 zł netto, mieszka w domu rodzinnym, partycypuje w opłatach w wysokości 400 zł miesięcznie, nadto ponosi koszty dojazdu do pracy w kwocie ok. 150 zł miesięcznie. M. G. podniósł, że sytuacja finansowa matki dziecka jest o wiele lepsza niż jego, bowiem zarabia ona 2.240 zł miesięcznie, nadto pobiera na dziecko świadczenie 500 +.

Na rozprawie w dniu 04 grudnia 2018 r. przedstawicielka ustawowa sprecyzowała, że domaga się zasądzenia alimentów od dnia 01 grudnia 2018 r.

Pozwany uznał powództwo do kwoty po 300 zł miesięcznie.

Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:

Małoletnia powódka A. G., urodzona (...) w W., jest córką K. S. i M. G., którzy do sierpnia 2018 r. tworzyli nieformalny związek. Dziecko zostało uznane przez ojca.

Małoletnia powódka pozostaje pod opieką matki, która na rozprawie w dniu 01 grudnia 2018 r. wskazała, że wyżywienie córki kosztuje 250 – 270 zł przez 1, 5 tygodnia, środki pielęgnacyjne, czystości – ok. 50 zł miesięcznie, pampersy – ok. 60 zł miesięcznie, ubrania, obuwie – ok. 1.600 zł rocznie, zabawki – ok. 50 zł miesięcznie. Dziewczynka uczęszcza do żłobka, czesne wynosi 80 zł miesięcznie, natomiast oplata ta ma wzrosnąć od stycznia 2019 r. do kwoty 1.030 zł miesięcznie z uwagi na brak zameldowania dziecka na terenie miasta bądź gminy W.. Małoletnia powódka dość często się przeziębia, leki w ostatnim okresie kosztowały 300 zł, wykupił je pozwany.

K. S. pracuje w (...) w W., zarabia 2.240 zł miesięcznie (9 zł brutto z 1 godz. pracy). Przedstawicielka ustawowa nie ma majątku, ma drobne długi u osób trzecich. K. S. wraz z córką A. i drugą córką K. mieszka w wynajmowanym mieszkaniu, za które płaci 850 zł miesięcznie, ponadto reguluje rachunki za światło, telefon, Internet i telewizję kablową w kwocie łącznej ok. 213 zł miesięcznie. Przedstawicielka ustawowa otrzymuje świadczenie 500+ na małoletnią A., alimenty na starszą córkę w kwocie 100 zł miesięcznie, natomiast sama płaci alimenty na dwójkę swoich dzieci pozostających pod opieką ojca, po 200 zł miesięcznie.

Pozwany M. G. ma 40 lat, z zawodu jest ślusarzem – mechanikiem. Pracuje jako pracownik budowlany w (...), za lipiec, sierpień i wrzesień 2018 r. zarobił 6.300 zł brutto, 4.672, 95 zł netto. Pozwany jest właścicielem działki rolnej o pow. 30 arów, nie ma innego majątku nieruchomego. Spłaca dług wynoszący ok. 1.500 zł. M. G. mieszka wraz z matką i bratem w domu stanowiącym własność brata, przekazuje matce 400 zł miesięcznie na opłaty, obiady, pranie. Pozwany partycypuje w kosztach utrzymania córki A.. Od ok. miesiąca czasu zawozi ją do żłobka, kupuje jej ubrania, zabawki, środki czystości. M. G. zabiera dziecko do siebie w niektóre niedziele, wówczas kupuje córce owoce, napoje, zupki w słoiczkach.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień informacyjnych przedstawicielki ustawowej K. S. (czas nagr. od 00:03:36, k. 28 v.), wyjaśnień informacyjnych pozwanego (czas nagar. od 00:20:37, k. 28 v. - 29.), odpisu skróconego aktu urodzenia małoletniej powódki (k. 5), umowy o pracę i zaświadczenia o wynagrodzeniu K. S. (k. 6, 7), umowy o pracę i zaświadczenia o wynagrodzeniu M. G. (k. 15, 16), zestawienia opłat za żłobek (k. 27).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Obowiązek alimentacyjny jest jednym z podstawowych obowiązków ciążących na obojgu rodzicach względem ich wspólnych dzieci.

Zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 kro rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Artykuł 128 kro stanowi, iż obowiązek alimentacyjny polega na dostarczaniu środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. Stosownie do treści art. 135 § 1 kro zakres świadczeń alimentacyjnych jest podwójnie uzależniony – z jednej strony zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, zaś z drugiej strony – od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego – art. 135 § 2 kro .

Kodeks rodzinny i opiekuńczy statuuje zasadę równej stopy życiowej rodziców i dzieci, co oznacza, że od chwili urodzenia się dziecka rodzice obowiązani są zapewnić mu utrzymanie na takiej stopie, na jakiej sami żyją. Rodzice nie mogą uchylać się od obowiązku alimentacyjnego, natomiast obowiązani są podzielić się z dzieckiem nawet najmniejszymi dochodami (vide uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN z 09. 06. 1976 r., III CZP 46/75, OSNC 1976/9/184). Trudna sytuacja materialna rodziców nie zwalnia ich od obowiązku świadczenia alimentów na rzecz dzieci, chyba że takiej możliwości są pozbawieni w ogóle. Zatem zmuszeni są oni dzielić się z dziećmi nawet bardzo szczupłymi dochodami, a w skrajnych sytuacjach, sprostanie obowiązkowi alimentacyjnemu będzie wymagać poświęcenia części składników majątkowych (vide wyrok SN z 24.03.2000 r., I CKN 1538/99, LEX nr 51629).

Sąd przeanalizował sytuację materialną i osobistą rodziców małoletniej powódki oraz koszty utrzymania dziecka wskazywane przez matkę.

W ocenie Sądu usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniej A. G., związane z wyżywieniem, zakupem ubrań, obuwia, środków pielęgnacyjnych, czystości, leków i zabawek, zważywszy na jej wiek i sytuację materialną matki, pod opieką której dziecko się znajduje, oscylują wokół kwoty 700 zł miesięcznie.

Jak już powyżej wskazano rozmiar obowiązku alimentacyjnego zależy od możliwości majątkowych i zarobkowych zobowiązanego.

W ocenie Sądu alimenty w kwocie 450 zł miesięcznie jak najbardziej mieszczą się w możliwościach płatniczych pozwanego, bowiem ze świadczonej pracy uzyskuje wynagrodzenie pozwalające na realizację alimentów w zasądzonej wysokości. Świadczenia w takim rozmiarze stanowią wystarczający wkład finansowy ze strony pozwanego w utrzymanie dziecka, albowiem w znaczący sposób przyczynia się on do finansowania swej córki. M. G. zabiera małoletnią powódkę do swego miejsca zamieszkania w niektóre niedziele, wówczas kupuje jej niezbędne produkty spożywcze, nadto kupuje je ubrania ( na wiosna za kwotę 350 zł, we wrześniu za 300 zł), zabawki (ostatnio za 25 zł), leki (ostatnio za 300 zł), pampersy.

Żądanie alimentów w kwocie 700 zł Sąd uznał za wygórowane i dlatego też roszczenie strony powodowej ponad kwotę 450 zł zostało oddalone.

Alimenty zostały zasądzone od dnia 01 grudnia 2018 r.. zgodnie z żądaniem strony powodowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie powołanych powyżej przepisów.

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie art. 100 kpc z uwagi na częściowe uwzględnienie żądania.

O kosztach nieuiszczonej opłaty od pozwu rozstrzygnięto na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Wyrokowi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 kpc.