Postanowienie SN z 4 grudnia 2009, sygn. III SK 30/09
Data orzeczenia
4 grudnia 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jerzy Kwaśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 4 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa J. .
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o nałożenie kary pieniężnej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 4 grudnia 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 stycznia 2009 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,
2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na
rzecz powoda 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny – w sprawie z
powództwa J. K. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektonicznej o
nałożenie kary pieniężnej – na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony
apelacją powoda wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i
Konsumentów z dnia 26 maja 2008 r. w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa
Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 23 maja 2007 r.
2
Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną
pozwany Prezes UKE. Skargę oparto na obydwu podstawach z art. 3983
§ 1 pkt 1 i
2 k.p.c.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – z powołaniem się na
art. 398 9
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. – wskazuje, że w sprawie występuje:
„1) potrzeba wykładni przepisów art. 209 ust. 1 i 2 Pt budzących poważne
wątpliwości poprzez wyjaśnienie: czy zawarte w przepisie art. 209 ust. 2 Pt słowo
„niezależnie” rozumieć należy jako „dodatkowo”, „obok”, „równolegle”, czy też, jako
„bez związku z, bez względu na” co w konsekwencji prowadzi do konieczności
wyjaśnienia, czy kary nakładane w myśl ust. 1 i 2 tego artykułu są rozłączne, czy
też występuje miedzy nimi zależność.
2) istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie wyjaśnienia, czy kary
pieniężne nakładane na kierującego przedsiębiorstwem na podstawie przepisu art.
209 ust. 2 Pt mają charakter akcesoryjny, tj uzależnione są od ukarania tego
przedsiębiorcy za ten sam czyn, czy też nakładane są na kierującego
przedsiębiorstwem niezależnie (w znaczeniu „bez względu” ) od ukarania samego
przedsiębiorcy za to samo przewinienie.
3) istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie wyjaśnienia, czy w
sprawach rozpoznawanych w ramach postępowania odrębnego z zakresu regulacji
telekomunikacji i poczty (art. 479 z indeksem 57 k.p.c.- art. 479 z indeksem 67
k.p.c.) granice zarzutu odwołania wyznaczają okoliczności faktyczne przytaczane
przez powoda w uzasadnieniu odwołania, czy też może wyłącznie sposób
sformułowania zarzutu poprzez wskazanie sposobu naruszenia prawa przez organ
regulacyjny w zaskarżonej decyzji, czy też może wyłącznie przepis prawa powołany
w treści zarzutu”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o: odmowę przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania; względnie, w przypadku przyjęcia skargi do
rozpoznania – o oddalenie skargi w całości; o zasądzenie od pozwanego na rzecz
powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według
norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k. p. c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Zagadnieniami dotyczącymi interpretacji art. 209 ust. 2 Prawa
telekomunikacyjnego – z którymi skarżący wiąże potrzebę przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. – zajmował się
już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 września 2009 r., III SK 18/09. W wyroku
tym Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że Prezes UKE może nałożyć na kierującego
przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym karę pieniężną na podstawie art. 209 ust. 2
ustawy – Prawo telekomunikacyjne pod warunkiem ukarania przedsiębiorcy na
podstawie art. 209 ust. 1 tej ustawy. Sąd Najwyższy podkreślił, że przy wykładni
przepisu art. 209 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego należy mieć na uwadze, że
dotyczy kary pieniężnej nakładanej na osobę fizyczną przez organ administracji z
tytułu naruszeń przepisów ustawy, których dopuścił się kierowany przez tą osobę
przedsiębiorca. Osoba ukarana ponosi w tym przypadku odpowiedzialność za
zachowania innego podmiotu prawa. Okoliczność ta, w połączeniu z charakterem
przedmiotowej kary (sankcja administracyjna mająca dodatkowo dyscyplinować
adresatów norm prawnych w kierunku przestrzegania prawa), jej represyjnym
charakterem, powoduje, że przepis art. 209 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego
należy wykładać restrykcyjnie. Przepis art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego
nakazuje Prezesowi Urzędu nałożyć karę pieniężną na przedsiębiorcę, który
dopuścił się wskazanych w nim naruszeń. Nałożenie kary pieniężnej na osobę
fizyczną zarządzającą przedsiębiorcą telekomunikacyjnym na charakter
fakultatywny. Kara taka może zostać nałożona jedynie w przypadku naruszenie
obowiązków wynikających z Prawa telekomunikacyjnego przez przedsiębiorcę, co
jak wynika z art. 209 ust. 1 ustawy powinno prowadzić do nałożenia kary
pieniężnej. Kara na osobę fizyczną może zostać nałożona równolegle albo po
ukaraniu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.
4
Sąd Najwyższy – podzielając pogląd wyrażony w powołanym wyroku Sądu
Najwyższego, III SK 18/09, uznał, że skarżący nie przedstawił w uzasadnieniu
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentacji, która mogłaby
podważyć trafność powołanego stanowiska.
Nie występuje w sprawie trzecie z przedstawionych w skardze zagadnień.
Przede wszystkim wadliwe jest konstrukcyjne ujęcie zagadnienia w którym nie
wiadomo dlaczego określone pytania wiąże się z całą regulacją postępowania w
sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji i poczty (art. 47957
– art. 47967
k.p.c.). Nie wiadomo nawet, jakiego konkretnie przepisu miałyby dotyczyć
przedstawione pytania. Z uzasadnienia skargi zdaje się wynikać, że chodzi tu o
uwzględnienie przez sąd drugiej instancji powołanego wyżej art. 209 ust. 2 Prawa
telekomunikacyjnego. Jednakże zastosowanie przepisu prawa materialnego do
stanowiących podstawę rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, które w tym
przypadku są okolicznościami bezspornymi – nie podlega sugerowanej w skardze
prekluzji twierdzeń i dowodów, o których mowa w art. 47912
§ 1 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie zachodzą
przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w art. 3989
§ 1
k.p.c. i postanowił zgodnie z art. 3989
§ 2 k.p.c.