Postanowienie SN z 19 stycznia 2010, sygn. I UK 321/09
Data orzeczenia
19 stycznia 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Bogusław Cudowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogusław Cudowski
w sprawie z odwołania P. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczenia społecznego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 stycznia 2010 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego [...]
z dnia 16 kwietnia 2009 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Wydziału, z dnia 16 kwietnia 2009 r.. Jako
podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów prawa
materialnego – art. 18 ust. 4 pkt 5a w związku z art. 18 ust. 1 w związku z art. 9 ust.
1a w związku z art. 6 ust. 1 ustawy systemowej. Jako okoliczność uzasadniającą
przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na wystąpienie istotnego zagadnienia
prawnego i potrzebę dokonania wykładni przepisu art. 9 ust. 1a ustawy
systemowej. Zdaniem skarżącego podstawa wymiaru składek winna być ustalana w
oparciu o roczny przychód ubezpieczonego (a nie osobno za każdy miesiąc).
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
2
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli
okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989
§ 2 k.p.c.,
uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do
rozpoznania.
Zasadniczym problem spornym było w tej sprawie ustalenie sposobu
wyliczania wynagrodzenia za pracę w kontekście przepisu art. 9 ust. 1a ustawy
systemowej. Nie ulega wątpliwości, że z powodu użycia w tym przepisie terminu
„wynagrodzenie minimalne” konieczne jest odwołanie się do ustawy z dnia 10
października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz.
1679, ze zm.). Sąd Apelacyjny trafnie wywiódł, że na gruncie tej ustawy nie jest
dopuszczalne przeliczanie wynagrodzenia za pracę na okres miesięczny poprzez
sumowanie wynagrodzenia otrzymywanego w roku kalendarzowym a następnie
dzielenie przez 12. Istotą wynagrodzenia minimalnego jest jego miesięczna
wysokość. Wynika więc z tego, że użycie w art. 9 ust. 1a ustawy systemowej
zwrotu „w przeliczeniu na jeden miesiąc” nie może być rozumiane jako
dopuszczenie wyliczenia wynagrodzenia minimalnego w sposób proponowany
przez skarżącego.
Należy podzielić także argumentację Sądu drugiej instancji w kwestii
problemu, który powstałby w razie przyjęcia poglądu o rocznym liczeniu
wynagrodzenia. W przypadku takiego liczenia niestałych składników
wynagrodzenia ubezpieczony nie miałby możliwości oceny obowiązku płacenia
składek. W niektórych więc przypadkach byłoby to możliwe do ustalenia dopiero po
upływie roku kalendarzowego.
Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżony wyrok nie naruszył
wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów i odpowiada prawu.
Z tych względów, na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c., orzeczono jak w
sentencji postanowienia.