Postanowienie SN z 3 lutego 2010, sygn. II PK 293/09
Data orzeczenia
3 lutego 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział II
Przewodniczący
SSN Bogusław Cudowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lutego 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogusław Cudowski
w sprawie z powództwa J. T.
przeciwko I. J. SERVICE Sp. z o.o.
o ustalenie istnienia stosunku pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2010 r.,
skargi kasacyjnej powoda od postanowienia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych […]
z dnia 19 czerwca 2009 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
U z a s a d n i e n i e
Powód wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego
Wydziału Pracy, z dnia 19 czerwca 2009 r. Jako podstawę przyjęcia skargi
kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów postępowania – art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.
oraz art. 468 § 2 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Jako okoliczność
uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na wystąpienie istotnego
zagadnienia prawnego związanego z przesłanką odrzucenia ponownie
wytoczonego powództwa.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne
2
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli
okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989
§ 2 k.p.c.,
uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do
rozpoznania. W razie wystąpienia okoliczności z art. 3986
§ 3 k.p.c. Sąd Najwyższy
może skargę kasacyjną odrzucić.
Zgodnie z art. 3982
§ 1 skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach z
zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Pełnomocnik powoda określił
w skardze wartość przedmiotu sporu na 16 209, 00 zł. Należy jednak pamiętać, że
wartość przedmiotu sporu powinna być ustalona w oparciu o przepis art. 231
k.p.c.
Mając na uwadze, że sporna umowa miała charakter terminowy należy uznać, iż
wartość przedmiotu sporu stanowiła suma wynagrodzenia za sporny okres. W
okresie tym wypłacono wynagrodzenie w wysokości 2316, 52 zł. Tak więc wartość
przedmiotu sporu wynosiła, po zaokrągleniu 2316 zł. (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 10 grudnia 2001 r., I PZ 91/01). Wartość przedmiotu
zaskarżenia nie może zaś przekraczać wartości przedmiotu sporu (tak w
postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia, II UZ 11/02). Jak z tego
wynika wartość przedmiotu zaskarżenia przesądzała jednoznacznie o
niedopuszczalności skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c., orzeczono jak w
sentencji postanowienia.