Postanowienie SN z 16 lutego 2011, sygn. I PK 219/10
Data orzeczenia
16 lutego 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Zbigniew Hajn
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa K. Z.
przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu […]
o wynagrodzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lutego 2011 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w C.
z dnia 20 maja 2010 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. w sprawie K.
Z. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu o wynagrodzenie,
wyrokiem z 20 maja 2010 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego
z 25 stycznia 2010 r.
Pełnomocnik powoda podniósł występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego, dotyczącego znacznej liczby pracowników i pracodawców
zakładów opieki zdrowotnej w skali całego kraju, w związku z wprowadzeniem
ustawą z dnia 5 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekazywaniu środków
finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń oraz o zmianie ustawy o
zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 181, poz. 1290) art. 59a do ustawy
2
z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Powołany przepis
kształtuje obowiązek pracodawcy do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o
którą wzrosło zobowiązanie Narodowego Funduszu Zdrowia w stosunku do kwoty
wynikającej z poprzedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej
dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, na
wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie, a jednocześnie w ocenie
strony powodowej przepis ten stanowi źródło indywidualnego uprawnienia osób
zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej do występowania z roszczeniem o
podwyższenie wynagrodzenia. Ponadto Autor skargi wskazał, że w sprawie istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości ze
względu na okoliczność, że art. 59a nie był dotychczas przedmiotem wykładni
dokonywanej przez Sąd Najwyższy, brak jest jakiegokolwiek orzecznictwa w
zakresie jego stosowania w praktyce, brak jest również stanowiska zarówno
judykatury jak i ugruntowanego stanowiska doktryny w przedmiocie charakteru
prawnego cytowanego przepisu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność
postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w
sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.
Skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego
rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi
na decydujący o jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli
prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności
ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla
realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby
ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.
3
Wnoszący skargę podniósł występowanie w sprawie potrzeby wykładni art.
59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości występuje wówczas, gdy w następstwie
stwierdzonych wątpliwości występują wadliwości w stosowaniu prawa bądź utrata
innych wymaganych od orzecznictwa sądowego atrybutów (zob. np. postanowienie
SN z dnia 6 listopada 2001 r., V CKN 321/01, niepubl.). W przedmiotowej sprawie
wykładnia jest oczywista. Powołany art. 59a nie stanowi podstawy indywidualnych
roszczeń pracowników. Nie wynika z niego roszczenie o podwyższenie
wynagrodzenia, gdyż nie dotyczy on w ogóle wysokości poszczególnych
wynagrodzeń i ich ewentualnego wzrostu, przy czym podwyższenie przeciętnego
wynagrodzenia u danego pracodawcy nie oznacza konieczności równoczesnego
podwyższenia wszystkich płac, a tym bardziej w jednakowym („przeciętnym”)
stopniu. Przepis ten nie zawiera sformułowań, które pozwalałyby na kształtowanie
takiego roszczenia. Wynika z nich jedynie globalna kwota przeznaczona przez
pracodawcę na podwyżki wynagrodzeń i tylko taki jest jego sens. Wynika to choćby
z ustępu 2 artykułu 59a, który stanowi, że wzrost wynagrodzeń następuje w
uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową (por. wyrok SN z 22 września
1999 r., I PKN 267/99, OSNAPiUS 2001 nr 2, poz. 38).
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989
k.p.c.