Postanowienie SN z 28 lutego 2011, sygn. I PK 245/10
Data orzeczenia
28 lutego 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Bogusław Cudowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogusław Cudowski
w sprawie z odwołania J. C.
przeciwko Akademii Muzycznej
o premię, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop, nagrodę jubileuszową,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2011 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 27 maja 2010 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i
przyznaje stronie powodowej od strony pozwanej 900 zł
(dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
Uzasadnienie
Pozwana Akademia Muzyczna wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 27 maja 2010 r. Jako
okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na
wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W opinii skarżącego brak
jest orzecznictwa oraz unormowań prawnych dotyczących problemu „czy
długotrwałe wypłacanie pracownikowi premii w okresach miesięcznych w stałej
wysokości stanowi ustalenie wysokości wynagrodzenia stanowiącego element
2
stosunku pracy oraz czy każde zachowanie się pracodawcy może być traktowane
jako ustalenie wysokości wynagrodzenia pracownika – w tym także zachowanie
polegające na wydaniu dyspozycji wypłaty premii w określonej wysokości
skierowanej do służb płacowych zakładu pracy tzw. wniosek premiowy”. W dalszej
części wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na poważne
wątpliwości dotyczące ustalenia „czy wobec długotrwałego wypłacania
pracownikowi premii uznaniowej bez wymaganego wewnętrznymi przepisami
płacowymi comiesięcznego wniosku Rektora Uczelni i błędnego określenia tego
składnika wynagrodzenia jako „stałego", należy uznać tę premię za stały element
wynagrodzenia i w efekcie uwzględnić ją w wynagrodzeniu za czas wypowiedzenia,
podczas gdy regulamin premiowania obowiązujący u pracodawcy w ogóle nie
przewiduje przyznawania premii stałej ani też nie przewiduje przyznawania
dodatków specjalnych”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuję:
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawiera argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy.
W ramach tzw. przedsądu badane jest przede wszystkim zaistnienie
okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić
wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ
najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny
(postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r. I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym
celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez
zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i
3
jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr
7-8, poz. 147).
Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c.
W szczególności w sprawie nie występuje zagadnienie prawne. Nie można bowiem
mówić o zagadnieniu prawnym, który budzi poważne wątpliwości, jeśli wnoszący
skargę nie uzasadni tego przez wykazanie, że dotychczasowe orzecznictwo i
doktryna prawa nie dają w tym zakresie wystarczającego rozwiązania
(postanowienie SN z 27 maja 2010 r., II PK 66/10, niepubl.). Nie sposób nie
zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy prawidłowo
powołał się na orzecznictwo sądowe, którego trafność należy potwierdzić, a które
stanowi odpowiedzi na wskazana w skardze wątpliwości.
Sąd Okręgowy przywołał przykładowo wyrok SN z 9 kwietnia 1991 r., I PRN
13/91, OSP 1992, nr 4, poz. 88, w którym stwierdzono, że przyznanie pracownikowi
w umowie o pracę świadczenia nie przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu
dla danego stanowiska i nadanie mu charakteru stałego składnika wynagrodzenia
nakłada na zakład pracy obowiązek jego wypłacania. Zwolnienie się od tego
obowiązku może nastąpić w drodze wypowiedzenia zmieniającego warunki płacy.
Wskazano również na wyrok SN z 21 października 2003 r., I PK 512/02, OSNP
2004, nr 22, poz. 380, w którym z kolei podkreślono, że zmiana warunków
wynagradzania na korzyść pracownika, polegająca na przyznaniu mu wyższego
wynagrodzenia, wymaga dla swej skuteczności jego wyraźnej lub dorozumianej
zgody.
Z tych względów, na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c., orzeczono jak w
sentencji postanowienia.