Postanowienie SN z 27 lipca 2011, sygn. II PZ 17/11
Data orzeczenia
27 lipca 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział II
Przewodniczący
SSN Maciej Pacuda
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)
SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa D. Z.
przeciwko II Liceum Ogólnokształcącemu […]
o odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę przez pracownika z
winy pracodawcy, zadośćuczynienie za nierówne traktowanie w zatrudnieniu,
sprostowanie świadectwa pracy i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 lipca 2011 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 21 marca 2011 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
U z a s a d n i e n i e
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r. odrzucił skargę
kasacyjną powoda – D. Z. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 listopada 2010 r.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że „(...)
Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem, musi
ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
wskazanych w art. 3989
§ 1 k.p.c. Nie może się ono jednak ograniczać jedynie do
powtórzenia ich treści - niezbędne jest przedstawienie odpowiedniego wywodu
2
jurydycznego. Uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
należy dokonywać w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy,
której skarga ta dotyczy (por. komentarze do Kpc Tadeusza Wiśniewskiego Lex
2010).
Niewątpliwie skarga kasacyjna powoda oczekiwań powyższych nie realizuje.
Nie zawiera ona wyodrębnionego uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania. Na poparcie tego wniosku nie zostały przytoczone jakiekolwiek
argumenty. Skarga w wersji przesłanej do Sądu w wyniku realizacji zobowiązania
do uzupełnienia jej braków zawiera jedynie obok wskazania dwóch nowych
powodów przyjęcia jej do rozpoznania uzupełnione o dwa akapity uzasadnienie
podstaw kasacyjnych.
Wskazany w zobowiązaniu z 21 lutego 2011 roku brak formalny tej skargi nie
został zatem uzupełniony.
Sąd II instancji nie jest wprawdzie powołany do oceny przytoczonych przez
stronę wnoszącą skargę kasacyjną argumentów uzasadniających przyjęcie skargi
do rozpoznania, jednakże ich całkowity brak, aktualny również po upływie terminu
wyznaczonego do jego uzupełnienia, upoważnia ten Sąd do odrzucenia skargi
kasacyjnej na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c.”
Na powyższe postanowienie powód wniósł zażalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3986
§ 2 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuca
skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli skarga ta została wniesiona po
terminie lub nie spełnia wymagań formalnych określonych w art. 3984
§ 2 lub 3
k.p.c., natomiast ocenie tego sądu nie podlega kwestia sposobu lub merytorycznej
poprawności sformułowania wskazanych przez skarżącego okoliczności mających
uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie
jest poza sporem, że pełnomocnik skarżącego wskazał w skardze na okoliczności
uzasadniające jej rozpoznanie, jednakże Sąd Okręgowy pomimo to odrzucił skargę
uznając, iż nie spełnia ona wymagań określonych w art. 3984
§ 2 k.p.c., ponieważ w
ocenie Sądu Okręgowego w tym zakresie skarga kasacyjna zawiera jedynie obok
3
wskazania dwóch nowych powodów przyjęcia jej do rozpoznania uzupełnione o
dwa akapity uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że odrzucił
przedmiotową kasację nie z tej przyczyny, że nie czyniła ona zadość wymaganiu
formalnemu określonemu w art. 3934
§ 2 k.p.c. w związku z art. 3989
§ 1 k.p.c., ale
w wyniku badania sposobu sformułowania w skardze kasacyjnej okoliczności
uzasadniające jej rozpoznanie, a więc wykroczył poza kompetencję przysługującą
mu na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. i tym samym zażalenie skarżącego okazało się
zasadne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815
i art.
39821
w związku z art. 3941
§ 1 i § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.