Postanowienie z 8 lutego 2019, sygn. III Cz 1314/18

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2019 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:

Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.)

Sędziowie: SO Barbara Braziewicz

SO Gabriela Sobczyk

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2019 r. w G.

sprawy z powództwa M. Ł.

przeciwko (...) w W.

o zadośćuczynienie i o odszkodowanie

na skutek zażalenia powódki

na postanowienie zawarte w punkcie 4 wyroku Sądu Rejonowego w (...)

z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II C 1007/15

postanawia:

oddalić zażalenie.

SSO Gabriela Sobczyk SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz

Sygn. akt III Cz 1314/18

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w (...) w postanowieniu zawartym w punkcie 4 wyroku z 29 11 2017r. zasądził od pozwanej (...) S.A. w W. na rzecz powódki M. Ł. kwotę 527,21 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Za podstawę rozstrzygnięcia przyjął Sąd art. 100 k.p.c. i wskazał, że powódka wygrała sprawę w 78%, natomiast pozwana w 22%. Jak szczegółowo wyliczył Sąd, powódka poniosła koszty w łącznej wysokości 731,48 zł, natomiast pozwana w kwocie 197 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocników stron ustalono na kwotę 180 zł przy uwzględnieniu § 4 ust. 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 09 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W oparciu o wskazane przepisy, wyliczenia i ustalony stosunek wygrania sprawy przez każdą ze stron, rozstrzygnął Sąd jak w punkcie 4 wyroku.

Orzeczenie zaskarżyła powódka M. Ł., w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów zastępstwa prawnego na rzecz powoda, która wnosiła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie na rzecz powoda kwoty 1783,67 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie § 4 ust. 2 w zw. § 6 pkt 2 ww. rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie , polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że § 4 ust. 2 rozporządzenia znajduje zastosowanie w sytuacji orzekania o kosztach zastępstwa procesowego między stronami procesu, stosownie do wartości przedmiotu sprawy, wskutek czego Sąd pierwszej instancji przyznał koszty zastępstwa procesowego na rzecz powoda w stawce minimalnej, adekwatnej do pierwotnej wartości przedmiotu sporu, pomimo rozszerzenia powództwa.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Powódka zaskarżyła rozstrzygnięcie jedynie w części ustalającej wysokość wynagrodzenia jej pełnomocnika, nie kwestionując stosunku wygrania sprawy, jak i ustaleń dotyczących wysokości pozostałych poniesionych kosztów, co też wiąże Sąd Odwoławczy zgodnie z art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony do Sądu Rejonowego w (...) w dniu 5 01 2015r., stąd też z mocy regulacji § 21 rozporządzenia Ministra S. z dnia 22 10 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Tekst jednolity Dz.U. 2018r., poz. 265) przy ustaleniu wysokości wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej zastosowanie ma regulacja prawna zawarta w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 09 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. 2013r. poz. 490)

Wedle stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia regulacji § 4 ust. 2 tego rozporządzenia, „W razie zmiany w toku postępowania wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną, poczynając od następnej instancji”.

Jakkolwiek można mieć wątpliwości czy regulacja ta będzie miała także zastosowanie do sytuacji, gdy w toku postępowania dojdzie - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - do rozszerzenie żądania, to w judykaturze dominuje pogląd zgodnie z którym “podstawą ustalania kosztów zastępstwa procesowego winna być wartość przedmiotu sporu w chwili wniesienia pozwu, natomiast zmiana wartości przedmiotu sporu brana jest pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika dopiero w instancji odwoławczej, np. wyrok SA w Białymstoku z dnia 29 sierpnia 2013 r., I ACa 340/13, niepubl.; postanowienie SO w Słupsku z dnia 12 września 2013 r., IV Cz 510/13, niepubl.” (Aleksandra Patryk i Tomasz Patryk “Rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu”, wydanie II LEX/el, 2015r.).

Znalazło on prawidłowe zastosowanie przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia, a to czyni zażalenie bezzasadnym w rozumieniu art. 385 k.p.c. w zwązku

z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i prowadziło do jego oddalenia na mocy zawrtej w nim regulacji prawnej.

Reasumując zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego zażalenie jako bezzasadne oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c.

w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.

SSO Gabriela Sobczyk SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz