sygn. I UZ 58/11 22 marca 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 22 marca 2012, sygn. I UZ 58/11

Data orzeczenia 22 marca 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Pracy #Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych #postanowienie SN
Sygn. akt I UZ 58/11
POSTANOWIENIE
Dnia 22 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)
SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie z odwołania J. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o prawo do emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2012 r.,
zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 7 listopada 2011 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny postanowieniem z 7 listopada 2011 r. odrzucił apelację
pozwanego, gdyż wniosła ją osoba, która nie mogła być pełnomocnikiem
procesowym. Do pozwanego, który ma własną ustawową zdolność sądową i
procesową – art. 460 § 1 k.p.c., w zakresie pełnomocnictwa zastosowanie ma
art. 87 § 1 k.p.c. a nie art. 87 § 2 k.p.c., dlatego apelacji w imieniu pozwanego nie
mógł wnieść jego pracownik. Organy rentowe nie mają osobowości prawnej i
dlatego nie mogą ustanowić pracowników, niebędących radcami prawnymi, w
charakterze pełnomocników procesowych.
2
W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie art. 373 k.p.c. w związku z art. 87
§ 2 k.p.c. przez błędne zastosowanie i art. 130 § 1 k.p.c. przez jego
niezastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne.
Regulacja szczególna o zdolności sądowej organu rentowego, której bez
przepisu art. 460 § 1 k.p.c. pozwany by nie miał, ma cel utylitarny, gdyż bez niej
Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako osoba prawna musiałby działać tylko przez
ustawowe organy osoby prawnej (art. 33 i 38 k.c.). Organ rentowy jest częścią tego
Zakład i w istocie działa w jego imieniu. W zakresie pełnomocnictwa ważniejsze jest
jednak stwierdzenie, że regulacja o zdolności sądowej organu rentowego nie
zawęża kręgu pełnomocników tylko do podmiotów wymienionych w art. 87 § 1
k.p.c. Nie wyłącza w szczególności przepisu art. 87 § 2 k.p.c., gdyż pojęcie strony
w rozumieniu art. 86 k.p.c. odnosi się do stron w znaczeniu materialnym jako
podmiotów prawa cywilnego (Kodeks cywilny, Księga pierwsza, Tytuł II – Osoby:
Osoby fizyczne, Osoby prawne; Przedsiębiorcy). Nie jest więc uprawnione
założenie, iż ze szczególnej regulacji przepisów art. 460 § 1 k.p.c. i art. 476 § 4 pkt
1 k.p.c. o zdolności sądowej organu - jednostki organizacyjnej Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych - wynika wyłączenie regulacji o pełnomocnictwie osoby
prawnej z art. 87 § 2 k.p.c. Skład powiększony Sądu Najwyższego przyjął
wprawdzie w uchwale z dnia 13 października 2011 r., II UZP 6/11 (LEX nr 951414),
że „Pracownik Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych
i Administracji niebędący radcą prawnym nie może być pełnomocnikiem
procesowym Dyrektora tego Zakładu w sprawach z zakresu ubezpieczeń
społecznych (art. 87 § 1 i 2 k.p.c.)”, to jednak o takim rozstrzygnięciu zdecydowało
to, że ten podmiot (Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracji) nie jest osobą prawną ani przedsiębiorcą, stąd nie
można stosować art. 87 § 2 k.p.c. Ponadto uchwale nadano moc zasady prawnej
na przyszłość, nie negując dotychczasowej praktyki reprezentacji przez pracownika
jako pełnomocnika (uzasadnienie uchwały in fine). W przypadku natomiast
3
jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych taki kierunek wykładni
nie jest uprawniony, gdyż Zakład ma osobowość prawną. Stanowisko to
potwierdzają zgodne ostatnie dwie uchwały Sądu Najwyższego (z 24 stycznia
2012, III UZP 3/11 i z 9 lutego 2011 r., I UZP 10/11), w których przyjęto, że
„Pracownik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych niebędący radcą prawnym,
zatrudniony w oddziale Zakładu, może być pełnomocnikiem tego oddziału w
sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 87 § 2 zdanie 1 k.p.c.)”.
Wcześniej takie stanowisko nie było też kwestionowane w wyroku Sądu
Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09 (LEX nr 518067).
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39815
§ 1 k.p.c.
i art. 3984
§ 3 k.p.c.