Uzasadnienie z 5 czerwca 2019, sygn. II Ca 913/18

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w Gryficach, po rozpoznaniu sprawy z powództwa C. Z. przeciwko E. S. (1) o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną (sygn. akt I C 1161/15):

I.  uznał za bezskuteczną w stosunku do powoda C. Z.:

1) umowę przeniesienia udziału we współwłasności nieruchomości lokalowej w celu zwolnienia z długu z dnia 13 października 2014 roku, zawartą w formie aktu notarialnego przed notariuszem T. M. w K., zapisaną w rep. A Nr (...) pomiędzy A. S. a E. S. (1), na podstawie której A. S. przeniósł na pozwaną E. S. (1) cały przysługujący jemu udział do 1/2 części w prawie własności do lokalu mieszkalnego nr (...) usytuowanego na IV kondygnacji (III piętro) wraz z prawami związanymi z jego własnością, położonego w T. przy ulicy (...), dla którego Sąd Rejonowy w Gryficach prowadzi księgę wieczystą KW nr (...),

2) umowę sprzedaży samochodu marki C. (...), rok produkcji 2002, nr VIN (...), zawartej pomiędzy Przedsiębiorstwem Usługowo Produkcyjnym (...) A. S. a Przedsiębiorstwem Usługowo-Projektowym (...) E. S. (1)

w celu zaspokojenia wierzytelności powoda w kwocie 67.750,53 zł wynikającej z wyroku Sądu Rejonowego w Koszalinie V Wydział Gospodarczy z dnia 28.01.2015 r. o sygn. akt
VGC 615/14;

II.  zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 7.005,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd Rejonowy oparł powyższe rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach.

Dłużnik powoda A. S. jest mężem pozwanej E. S. (1). Małżonkowie umową majątkową małżeńską, zawartą w dniu 31 sierpnia 2012 roku
w formie aktu notarialnego, ustanowili w ich małżeństwie rozdzielność majątkową.

A. S. od 01 kwietnia 2005 roku rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą A. S. Przedsiębiorstwo Usługowo Produkcyjne (...) (...) w T. ul. (...) lok. (...), między innymi w zakresie architektury. Wykonywanie tej działalności A. S. zawiesił w dniu 31 marca 2015 roku. Mąż pozwanej był również jedynym wspólnikiem i Prezesem Zarządu spółki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K..

Żona dłużnika – pozwana E. S. (2) była osobą bezrobotną, do 2010 roku dorabiała jedynie dorywczo, później zajęła się wychowywaniem dziecka.

W dniu 20 czerwca 2013 roku pozwana rozpoczęła wykonywanie działalności gospodarczej pod nazwą E. S. (1) Przedsiębiorstwo Usługowo – Projektowe(...) w przeważającej mierze dotyczącej działalności w zakresie architektury. Pozwana nie miała uprawnień do prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie. Zatrudniła więc swojego męża, który takie uprawnienia posiadał.

W 2012 roku w ramach prowadzonej działalności powód C. Z. nawiązał współpracę (...) Spółką z o.o. w K., której prezesem był mąż pozwanej, i zawarł z tą spółką, umowę na wykonanie termomodernizacji i kolorystyki elewacji budynku Sali sportowej przy szkole w B. oraz umowę na wykonanie części robót przy budowie świetlicy w miejscowości T. i L.. Powód wykonał roboty, wystawiając za nie faktury, jednakże spółka (...) zapłaciła jedynie część należności za pierwszą umowę, zaś za drugą już się nie rozliczyła.

Pozwem z dnia 12 marca 2013 roku, który wpłynął do Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydziału Gospodarczego w dniu 13 marca 2013 roku, powód C. Z. domagał się od (...) Sp. z o.o. w K. zapłaty kwoty 26.910,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W dniu 19 listopada 2013 roku został wydany wyrok w sprawie XI GC 844/13 zasądzający kwotę 26.910,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 6.000 zł od dnia 14.12.2012 roku i od kwoty 20.910 zł od dnia 11.02.2013 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 4.393,00 zł tytułem zawrotu kosztów procesu. W dniu 28 stycznia 2014 roku została wyrokowi nadana klauzula wykonalności.

Kolejny pozew do Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie przeciwko spółce (...) powód wniósł 10 kwietnia 2013 roku domagając się zasądzenia kwoty 25.683,84 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 28 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty. W tej sprawie Sąd gospodarczy wydał w dniu 12 kwietnia 2013 roku nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym XI GNc 1025/13, zasądzając roszczenie zgodnie z żądaniem pozwu oraz kwotę 2.417,00 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego i 322,00 zł kosztów sądowych. Nakazowi zapłaty w dniu 05 września 2013 roku została nadana klauzula wykonalności.

Spółka (...) Sp. z o.o. nie zapłaciła dobrowolnie powodowi zasądzonych orzeczeniami kwot, w związku z czym powód w dniu 20 września 2013 roku złożył na podstawie nakazu zapłaty z dnia 12 kwietnia 2013 roku, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, wniosek o wszczęcie egzekucji wobec spółki do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie T. Z.. Postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność zostało w dniu 10 marca 2014 roku umorzone.

Dłużnik powoda A. S. w imieniu spółki (...) w dniu 14 lipca 2013 roku złożył do Sądu wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu.
W trakcie czynności przed sądem upadłościowym ustalono, że (...) Sp. z o.o. posiada zadłużenie na rzecz blisko 200 kontrahentów na kwotę przekraczającą 4.400.000,00 zł
i toczą się przeciwko niej liczne postępowania sądowe i egzekucyjne. Postanowieniem
z dnia 04 września 2013 roku wniosek o ogłoszenie upadłości został oddalony z uwagi na to, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.

Z uwagi na bezskuteczność egzekucji w stosunku do (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., powód C. Z. wniósł do Sądu Rejonowego
w K. V Wydziału Gospodarczego w dniu 25 kwietnia 2014 roku na podstawie art. 299 k.s.h. pozew przeciwko A. S. o zapłatę kwoty 67.750,53 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz
o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W dniu 06 maja 2014 roku powód uzyskał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, jednakże A. S. wniósł sprzeciw datowany na dzień
1 czerwca 2014 roku. Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Koszalinie w sprawie VGC 615/14 wydał w dniu 28 stycznia 2015 roku wyrok zasądzający od męża pozwanej na rzecz powoda kwotę 67.750,53 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 60.940,53 zł od dnia 28 kwietnia 2014 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 3.388,00 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych i 3.617 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. A. S. wywiódł apelację, oddaloną wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 09 września 2015 roku.

A. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie w sprawie VI Ga 62/15, który to wniosek został oddalony.

W dniu 24 marca 2014 roku została wystawiona faktura nr (...) przez podmiot sprzedający Przedsiębiorstwo Usługowo Produkcyjne (...) A. S. (...) na rzecz nabywcy Przedsiębiorstwa (...).” E. S. (1), samochód marki C. (...) rok produkcji 2002 nr VIN (...) za cenę 7.200 zł z terminem zapłaty do dnia 31.03.2014 roku.

W dniu 18 kwietnia 2014 roku zawarto pomiędzy (...) Bank (...) S.A. a A. S. umowę o zwrotnym przejściu prawa własności, w której bank oświadczył, że wygasła wierzytelność zabezpieczona przewłaszczeniem na pojeździe samochodowym marki C. (...) o nr rej. (...), wynikająca z umowy kredytu
z dnia 11.12.2009 r. i udział we współwłasności przeszedł na A. S..

Pomiędzy pozwaną E. S. (1) a jej mężem A. S. została sporządzona umowa pożyczki, w której zostało wpisane, iż pozwana udziela A. S. pożyczki w wysokości 40.000 zł na okres od dnia
14 sierpnia 2014 roku do dnia 30 września 2014 roku. Datę sporządzenia umowy określono na 14 sierpnia 2014 roku. Pożyczkobiorca zobowiązał się zapłacić odsetki
w wysokości 5% w stosunku rocznym. Pożyczkobiorca pożyczkę miał otrzymać przekazem pocztowym do 21.08.2014 roku. Pożyczka miała być zwrócona w dniu 01.10.2014 roku. Celem zabezpieczenia spłaty długu wraz z odsetkami pożyczkobiorca przeniósł na rzecz pożyczkodawcy prawo własności do ½ lokalu mieszkalnego położonego w T. ul. (...), dla którego Sąd Rejonowy w Gryficach prowadzi księgę wieczystą KW (...), a pożyczkodawca wyraził na to zgodę, zobowiązując się jednocześnie do powrotnego przeniesienia prawa własności przedmiotu zabezpieczenia po dokonaniu przez dłużnika spłaty pożyczki wraz z odsetkami. W umowie zawarto również zapis, że jeżeli pożyczka zostanie spłacona w terminie, to przeniesienie własności traci moc i pożyczkobiorca staje się z powrotem właścicielem nieruchomości.

W dniu 13 października 2014 roku strony umowy przed notariuszem uznali za własne podpisy własnoręczne złożone na umowie.

W tym też dniu, tj. 13 października 2014 roku, małżonkowie A. S. i E. S. (1) zawarli przed notariuszem T. M., prowadzącym kancelarię w K., umowę przeniesienia udziału we współwłasności nieruchomości lokalowej w celu zwolnienia z długu. Na podstawie tej umowy dłużnik powoda przeniósł na pozwaną przysługujący mu udział w wysokości ½ części w prawie własności do lokalu mieszkalnego nr (...), usytuowanego na IV kondygnacji (III piętro) w budynku mieszkalnym, położonym w T. przy ulicy (...), składającego się z trzech pokoi, kuchni, łazienki z wc, przedpokoju, o powierzchni użytkowej mieszkalnej 56,90 m ² oraz pomieszczenia przynależnego – strych o powierzchni użytkowej 7,50 m ², stanowiącego odrębny przedmiot własności, objętego księgą wieczystą (...), w celu zwolnienia się z obowiązku spłaty pożyczki.

Dłużnik A. S. mieszka nadal w mieszkaniu, w którym udział w ½ części przeniósł na żonę. Zamieszkuje tam wraz z żoną i wspólnym dzieckiem. Dłużnik korzysta również z samochodu C. (...), który został sprzedany przez niego w ramach prowadzonej działalności na rzecz małżonki jako przedsiębiorcy.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 527 k.c., a tym samym powództwo zasługuje na uwzględnienie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Na kwotę zasądzoną od strony pozwanej na rzecz powoda składała się opłata od pozwu w wysokości 3.388 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3.600 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Apelację od powyższego wyroku wywiodła pozwana i zaskarżając go w całości, wniosła o:

1) uchylenie z mocy art. 386 par. 4 k.p.c. wyroku I instancji i przekazanie sprawy do ponownego przezeń rozpoznania z uwzględnieniem nowych dowodów w sprawie jakich nie sposób było przedstawić wcześniej i co do których zdaniem pozwanej jak też obiektywnie potrzeba taka nie istniała - albowiem pozwana uzyskała obecnie od kontrahentów dokumentację wskazującą na wysokość i źródła uzyskiwania dochodów, którą przedłożyła pełnomocnikowi 21 stycznia 2017 r. z uwagi na brak świadomości, iż Sąd może zakwestionować rzetelność jej ustnych oświadczeń w przedmiocie uzyskiwanych dochodów i ich wysokości, co Sąd wyraził faktycznie wprost w uzasadnieniu skarżonego wyroku przez co potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego „w całości" zaistniała, a zatem zachodzi warunek wyłączający pominięcie nowych dowodów zawarty w art. 381 k.p.c., gdyż potrzeba powołania wynikła później, ewentualnie

2) o zmianę orzeczenia przez oparcie się Sądu II instancji na podstawie art. 382 k.p.c. także na dowodach przedłożonych przez pozwaną obecnie z których wynika, że jej zakres działalności w ogóle nie „pokrywa się „ z zakresem działalności męża jako dłużnika zaś dochody przez nią uzyskane tak z banków jak od kontrahentów w zupełności wystarczały na udzielenie A. S. pożyczki, której forma przekazu pocztowego nie jest pośrednim dowodem „pozorności” lecz wynikała wyłącznie z faktu, że takie właśnie przekazanie zwalniało udzielającą pożyczki od opłaty skarbowej 2% od wysokości tej pożyczki, a nadto

3) o zaliczenie opłaty sądowej uiszczonej w uzgodnieniu z pełnomocnikiem przez samą pozwaną na konto Sądu jako opłaty pozwalającej nadać bieg postępowaniu odwoławczemu, a także przyjęcie nowych dowodów.

Apelująca zarzuciła Sądowi I instancji:

1. Naruszenie prawa materialnego w postaci art. 527 par, 3 k.c. polegające na uznaniu jakoby powód udokumentował istnienie stosunku bliskości pozwalającego na przewidziane par. 3 art. 527 k.c. „domniemanie" jego istnienia, gdyż poglądy Sądu są sprzeczne same w sobie - z jednej strony Sąd przywołuje orzeczenie z 24 kwietnia 1996 roku, iż stosunek bliskości ma miejsce gdy dłużnik i osoba trzecia pozostają w konflikcie „uzasadniającym przyjęcie, że jedna jest w posiadaniu informacji o sytuacji majątkowej drugiej" zaś później dowodzi, że konfliktu między pozwaną a dłużnikiem nie było, jako że pozwana pozwoliła mu prowadzić działalność w nieruchomości lokalowej o zatrudniła na umowę o pracę – tertium non datur skoro ta druga okoliczność podważa domniemanie cytowane in extenso z wyroku SN.

2. Naruszenie prawa materialnego w postaci art. 528 k.c. polegające na przyjęciu przez Sąd wbrew faktom mogącym być wywiedzionymi w ramach analizy przy użyciu nietrudnych wszak narzędzi hermeneutycznych - znowu według z góry przyjętych założeń - iż nie ma żadnych przeszkód dla zastosowania art. 528 k.c. wskazującego uzyskanie przez osobę trzecią - czyli w obecnymi postępowaniu pozwaną - korzyści majątkowej bezpłatnie, a to przy wykorzystaniu wcześniejszych nieudokumentowanych tez co do przeniesienia własności nieruchomości pod tytułem darmym „gdyż nie wykazała posiadania środków, które przekazała mężowi, co jest rozumowanie alogicznym - była bezrobotna, nic nie umie, założyła fikcyjna działalność, zatrudnia męża na stałe za minimalną płacę, a zatem nie posiada i nie może posiadać żadnych środków - tyle tylko, iż w sposób nieuprawniony Sąd łączy tu stan faktyczny sprzed 2010 roku ze stanem po 2013 roku - roku założenia dobrze prosperującej działalności.

3. Naruszenie prawa materialnego w postaci art. 527 par. 3 k.c. polegające na przyjęciu założenia - na stronie 6 uzasadnienia - o dokonanym odwleczeniu zaspokojenia wierzyciela w sytuacji znanej wszak procedury egzekucji z nieruchomości z części ułamkowej nieruchomości, w której odwlekanie przez sądy i organy egzekucyjne - poza długimi terminami poszczególnych czynności - są nader częste przez co zarzut Sądu staje się nietrafiony sam przez się - z prostej analizy tak wyrażonego poglądu.

4. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez przyjęcie zaistnienia stanu, który w świetle zeznań dłużnika i wyjaśnień pozwanej realnie nie mógł zaistnieć skoro Sąd nie wykazał choćby prawdopodobieństwa, by można przyjąć jakoby dłużnik przewidywał pokrzywdzenie wierzycieli w granicach ewentualności, a założenie takie czyni Sąd wyłącznie po to, by pasowało do tej nieuprawnionej tezy brzmienie orzeczenia II CK 128/04 i innych, wybranych według klucza tego założenia, orzeczeń apelacyjnych - z pominięciem już przez pozwaną przywołanych orzeczeń. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, iż Sąd zmuszony był naginać interpretację faktów w sposób mający potwierdzić przyjętą już przez pozwaną przywołanych orzeczeń.

5. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, iż Sąd zmuszony był naginać interpretację faktów w sposób mający potwierdzić przyjętą już przez siebie wykładnię odstępuje zaś od wykładni uwzględniającej szereg wątpliwości czego najleps2ym pr2ykładem jest domniemanie, jakoby pozwana i dłużnik musieli dokładnie znać swoją sytuację gospodarczą skoro dokonywali między sobą transakcji, mimo że Sąd wyraźnie cytuje zeznania dłużnika, iż były to zdarzenia jednorazowe - „około dwa razy w roku", co jest alogiczne.

6. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez mylne uznanie przez Sąd sugerowanej mu przez powoda pozorności umowy pożyczki przy pominięciu dowodów w sprawie istniejących - w postaci przekazu konkretnej, zgodnej z wyjaśnieniami strony pozwanej, kwoty pożyczki 40.000 zł.

7. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego poprzez błędną antycypację zgodnego zamiaru i pozwanej i dłużnika sporządzenia tej umowy Ii tylko celem późniejszego przeniesienia udziału w nieruchomości w przypadku braku zwrotu pożyczki, które to stanowisko wynika wyłącznie z bezkrytycznej akceptacji argumentacji powoda, jako że jest nie do udowodnienia i nie może wynikać z obiektywnej wykładni zdarzeń i ich chronologii natomiast wynika z założeń przyjętych przez Sąd z góry, czyli stanowi efekt powziętego - przed oceną dowodów - założenia w orzekaniu.

8. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, Sąd pominął także dokonane samodzielnie zestawienie innych dat - daty orzeczenia XI GC 844/13 z 19 listopada 2013 roku oraz orzeczenia XI GNc 1025/13, którego prawomocność ustalono dopiero 5 września 2013 roku - przyjmując doręczenie zastępcze A. S. zatem potwierdzając, iż o nakazie zapłaty nie mógł wiedzieć, a zatem - jak to ujął Sąd- dzielić się informacją o tym zadłużeniu przez co nie można pani E. S. (1) przypisywać ani dolus, ani negligentia, ani nawet culpa levissima albowiem byłaby to sprzeczność sama w sobie, CONTRADICTIONEM IN SE, skoro pozwana rozpoczęła wszak wykonywanie działalności 20 czerwca 2013 roku, kiedy nie mogła wiedzieć o jednym długu i kiedy odpis pozwu w drugiej sprawie nie został jeszcze dłużnikowi - jej mężowi - doręczony.

9. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, gdyż Sąd w sposób niedopuszczalny - całkowicie według wersji pełnomocnika powoda - uznał bez analizy dowodu jakoby rodzaj bądź zakres działalności dłużnika, którą ten zawiesił oraz działalność pozwanej pokrywały się zaś dowodem tego miałoby być zatrudnienie jako „jedynego" pracownika pana A. S. na etacie kiedy z samego zapisu dokumentacji Sądowi dostępnej jasno wynika, że działalność pozwanej oraz dłużnika nie była tożsama zaś funkcja dłużnika była zaledwie pomocnicza, gdyż nie był on i nie jest projektantem zatem adekwatne było ustalone przez pozwaną wynagrodzenie najniższe za czynności zaledwie uboczne.

10. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, iż całkowitego pominięcia przez siebie sporządzonych zestawień dat - daty ustanowienia rozdzielności majątkowej małżeńskiej pp. S. 31 sierpnia 2012 roku i daty wniesienia obu pozwów przez (...) sp. z o.o. w S. - 12 marca 2013 roku i 10 kwietnia 2013 roku, co NIE pozwala na podważanie rzetelności działania pozwanej nawet w najmniejszym stopniu - stopniu wskazywanym przez Sad jako ewentualną akceptację pokrzywdzenia wierzycieli A. S. innych, aniżeli pozwana jako wierzycielka.

11. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, iż Sąd w żadnym zakresie nie odniósł się do wątpliwości i argumentów jak też orzeczeń zawartych w miarę szczegółowo i spójnie w odpowiedzi na pozew lecz nie podejmując polemiki z nimi, ani nie wskazując dlaczego je kwestionuje, praktycznie je pominął poprzestając na przytoczeniu samodzielnie wyszukanych z bazy orzeczeń Sądu Najwyższego przykładów wyłącznie tych, które mogły tezy przez Sąd przyjęte ad hoc potwierdzić, co narusza reguły obiektywizmu oceny stanu prawnego, zważywszy dalece posuniętą - bez oceny winy za ten stan rzeczy - niepełność wyjaśnienia stanu faktycznego.

12. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez niedokładność dalece posuniętą w ocenie stanu faktycznego polegającą na pominięciu, iż w dacie sprzedaży auta C. (...) jego cena obejmowała pełną wartość, gdy przecież nabywany był w czasie trwania wspólności małżeńskiej zaś przy ustanawianiu rozdzielności podziału majątku n i e przeprowadzono podziału zaś udział we współwłasności z mocy umowy z (...) Bank (...) SA przeszedł nań dopiero 18 kwietnia 2014 r.

13. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, iż Sąd pomija, a raczej abstrahuje, od okoliczności, iż wyrok na rzecz powoda C. Z. mógł się uprawomocnić dopiero po dniu 9 września 2015 roku, kiedy to Sąd Okręgowy oddalił wniosek o przywrócenie terminu - przez co pozwana prowadząca od ponad dwóch lat przed tym terminem własną działalność (...) nie miała możliwości uwzględnienia takiego przyszłego zdarzenia w podejmowanych przedsięwzięciach , które to żądanie można wydedukować z uzasadnienia skarżonego wyroku.

14. Naruszenie przepisów statuujących zasady prowadzenia postępowania cywilnego poprzez wywiedzenie wniosków nie wynikających z ustalonego stanu faktycznego przez fakt, iż Sąd czyni zarzuty pozwanej jakoby dowodem pozorności umowy przeniesienia udziału w nieruchomości objętej księgą wieczystą (...) jest jej wewnętrzna niespójność ale przecież zarzut ten dotyczyć może jedynie notariusz sporządzającej akt - nie zaś pozwanej nie będącej prawnikiem ani w żadnym zakresie niezdolnej do wyłuskania błędów języka prawniczego - przez co stanowisko uzasadnienia kwestionującego sprzeczność aktu przeniesienia i zapisu o nieważności przeniesienia w razie spłaty nie może być wiązane w żadnym zakresie czy to z winą, czy niedbalstwem pozwanej.

W uzasadnieniu apelująca rozwinęła tak postawione zarzuty.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych, a ponadto o oddalenie wniosków dowodowych zawartych w pkt III. 5 apelacji powoda jako wadliwie zgłoszonych, spóźnionych i nie mających znaczenia dla sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

Wstępnie zaznaczenia wymaga, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy zgromadził w sprawie materiał dowodowy i dokonał właściwej jego oceny zgodnej z wymogami stawianymi na kanwie art. 233 § 1 k.p.c. W konsekwencji ustalił stan faktyczny odpowiadający treści tych dowodów, stąd też Sąd Okręgowy w całości przyjął go za własny. W sytuacji, gdy sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu w pierwszej instancji nie musi powtarzać dokonanych ustaleń, gdyż wystarczy stwierdzenie, że przyjmuje je za własne (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2017 r., II PK 292/16, LEX nr 2426549 oraz z dnia 16 lutego 2017 r., I CSK 212/16, LEX nr 2294410; a także postanowienia SN: z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 654/14, LEX nr 1781773; dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, LEX nr 966804 oraz z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98,OSNC 1999, Nr 4, poz. 83).

Jednocześnie Sąd Odwoławczy przyjął, że Sąd Rejonowy na podstawie tak prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych dokonał trafnej oceny zasadności żądania pozwu pod kątem mających zastosowanie w sprawie właściwych przepisów prawa materialnego, słusznie uznając go za pozbawiony racji.

W apelacji zostały postawione zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Zauważyć trzeba, że prawidłowość zastosowania lub wykładni prawa materialnego może być właściwie oceniona jedynie na kanwie niewadliwie ustalonej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Skuteczne zatem zgłoszenie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego wchodzi zasadniczo w rachubę tylko wtedy, gdy ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny, będący podstawą zaskarżonego wyroku, nie budzi zastrzeżeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997r., II CKN 60/97, OSNC 1997 nr 9, poz. 128 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2010r., II CSK 352/09, Legalis numer 338396).

W tej sytuacji rozważania dotyczące zarzutów apelacji należy poprzedzić przypomnieniem jednolitego stanowiska judykatury, zgodnie z którym Sąd drugiej instancji pozostaje związany przywołanymi w apelacji zarzutami naruszenia prawa procesowego (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008r. w sprawie III CZP 49/07, OSNC 2008, Nr 6, poz. 55 ). Jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6sierpnia 2015r. w sprawie V CSK 677/14 (LEX nr 1797980), w odniesieniu do kwestii procesowych w postępowaniu apelacyjnym znaczenie mają tylko takie uchybienia prawu procesowemu, które zostały podniesione w apelacji i nie są wyłączone spod kontroli na podstawie przepisu szczególnego. Sąd odwoławczy może wziąć pod uwagę uchybienia procesowe popełnione przez sąd pierwszej instancji jedynie na zarzut podniesiony w apelacji. Bez ich podniesienia zarzutów tych nie może rozważać, chociażby w jego ocenie miały one wpływ na wynik sprawy.

Tak zakreślony zakres kognicji Sądu drugiej instancji ma istotne znacznie w rozpatrywanej sprawie, bowiem w zarzutach naruszenia prawa procesowego pozwana nie oznaczyła jakie konkretne przepisy postępowania cywilnego zostały naruszone.

W tym miejscu należy podkreślić, że w odniesieniu do środków zaskarżenia wnoszonych przez kwalifikowanych pełnomocników ich treść powinna być jednoznacznie sformułowana, gdyż nie ma podstaw do przypisywania pismom wnoszonym przez takich pełnomocników treści wprost w nich niewyrażonych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2015r., IV CZ 84/14 , Legalis nr 118060 i wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016r., VI ACa 1037/15, LEX nr 2149592).

W konsekwencji przedstawione przez pozwaną zarzuty prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie.

Gwoli wyjaśnienia godzi się zauważyć, iż powód w niniejszym postępowaniu domagał się uznania za bezskuteczną względem niego umowę przeniesienia udziału we współwłasności nieruchomości lokalowej w celu zwolnienia z długu z dnia 13 października 2014 r., zawartej w formie aktu notarialnego przed notariuszem T. M. w K., zapisaną w Rep A nr (...) pomiędzy A. S. a E. S. (1), na podstawie której A. S. przeniósł na pozwaną E. S. (1) cały przysługujący jemu udział do ½ części w prawie własności do lokalu mieszkalnego nr (...) usytuowanego na IV kondygnacji (III piętro) wraz z prawami związanymi z jego własnością, położonego w T. przy ul. (...), dla którego Sąd Rejonowy w Gryficach prowadzi księgę wieczystą KW nr (...) oraz umowę sprzedaży samochodu marki C. (...), rok produkcji 2002, nr VIN (...), zawartej pomiędzy Przedsiębiorstwem Usługowo (...) A. S. a Przedsiębiorstwem Usługowo-Projektowym (...) E. S. (1).

Wedle strony powodowej, będący jego dłużnikiem A. S. dokonał z pozwaną E. S. (1) opisanych wyżej czynności prawnych w celu uniemożliwienia zaspokojenia wierzytelności przysługującej powodowi względem dłużnika opiewającej na łączną kwotę 67.750,53 zł, stwierdzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Koszalinie V Wydziału Gospodarczego z dnia 28 stycznia 2015 r. o sygn. akt V GC 615/14.

W świetle tak zakreślonej podstawy faktycznej żądania pozwu nie powinno budzić wątpliwości, iż powód wystąpił w tym postępowaniu z roszczeń uregulowany w art. 527 § 1 k.c. w myśl którego, gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.

Komentowany przepis reguluje instytucję tzw. skargi pauliańskiej, stanowiącej środek obrony wierzyciela przed takimi czynnościami dłużnika, które mogłyby prowadzić do jego niewypłacalności, a co mogłoby skutkować uniemożliwieniem zaspokojenia roszczenia wierzyciela.

Zauważenia jeszcze wymaga, że zgodnie z art. 531 § 1 k.c., uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli następuje w drodze powództwa lub zarzutu przeciwko osobie trzeciej, która wskutek tej czynności uzyskała korzyść majątkową. Materialnoprawnymi przesłankami uznania za bezskuteczną czynność prawną dłużnika w sprawach objętych hipotezą przepisu art. 531 § 1 k.c. są, zgodnie z treścią art. 527 § 1 k.c.: przysługiwanie powodowi określonej zaskarżalnej wierzytelności pieniężnej, dokonanie przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli czynności prawnej, wskutek której osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2012 r., II CSK 548/11), działanie przez dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2009 r., V CSK 77/07), wiedza osoby trzeciej lub możliwość dowiedzenia się przez osobę trzecią przy zachowaniu należytej staranności o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2002 r., V CKN 1446/00). W przypadku czynności nieodpłatnej nie jest jednak istotne, czy osoba trzecia miała świadomość o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, albowiem na gruncie art. 528 k.c., jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, chociażby osoba ta nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.

Nie ulega wątpliwości, iż powód w toku postępowania wykazał istnienie wierzytelności przysługującej mu względem dłużnika A. S. oraz fakt uzyskania przez pozwaną korzyści majątkowej w postaci nabycia udziału we współwłasności nieruchomości lokalowej opisanej w pozwie oraz nabycia samochodu marki C. (...) w wyniku przedsiębranych z dłużnikiem kwestionowanych obecnie przez powoda czynności prawnych, tj. umowy przeniesienia udziału we współwłasności nieruchomości lokalowej w celu zwolnienia z długu z dnia 13 października 2014 r. i umowy sprzedaży samochodu z dnia 24 marca 2014 r.

Wbrew twierdzeniom apelacji, w przekonaniu Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy trafnie wskazał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że między pozwaną a dłużnikiem A. S. zachodzi relacja bliskości, o której mowa w art. 527 § 3 k.c.

Powyższy przepis wprowadza domniemanie, że jeśli osoba trzecia pozostawała z dłużnikiem w bliskim stosunku w chwili, gdy dokonywał on czynności krzywdzącej wierzycieli, to domniemywa się, że wiedziała, a przynajmniej przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o tym, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Ciężar obalenia tego domniemania spoczywa na osobie trzeciej, która w tym celu musi wykazać, że pomimo stosunku bliskości z dłużnikiem nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć o tym, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.

Ustawa nie definiuje kryterium „bliskiego stosunku", o jakim mowa w art. 527 § 3 k.c., pozostawiając tę kwestię zindywidualizowanej w okolicznościach sprawy ocenie sądu. Konsekwentnie w orzecznictwie sądowym na gruncie przepisu art. 527 § 3 k.c. bliskość rozumiana jest w sposób szeroki, nie wymaga, aby osoby uznane za sobie bliskie łączyła szczególna zażyłość, obejmuje ona zatem nie tylko relacje w rodzinie, ale również relacje przyjacielskie, towarzyskie, uczuciowe, majątkowe, a nawet utrzymywanie stosunków gospodarczych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1964 r. III CR 39/64 OSNC 1965/5 poz. 75; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 1996 r. I CRN 61/96 OSNC 1996/9 poz. 12; wyrok z dnia 9 marca 2007 r. V CSK 473/2006 OSNC 2008/2 poz. 27). Domniemanie ustanowione w art. 527 § 3 k.c. może być zastosowane względem każdej osoby, o ile w konkretnym przypadku stopień wzajemnych powiązań zachodzących z tytułu więzi rodzinnych, przyjaźni, wdzięczności, wspólnych interesów itp. pozwala uznać, że są to stosunki bliskie. Ratio legis tego uregulowania jest podyktowane przede wszystkim względami logiki i doświadczenia życiowego, które nakazują przyjąć, że osoba trzecia pozostająca z dłużnikiem w faktycznej bliskości może znać jego sytuację majątkową i cel podejmowanych przez niego działań. Warunkiem posłużenia się tym domniemaniem jest ustalenie, że tego typu stosunek bliskości istniał w chwili dokonywania kwestionowanej czynności prawnej (M. Pyziak – Szafnicka (w:) System prawa prywatnego, t. 6, s. 1266).

Domniemanie prawne z art. 527 § 3 k.c. może być wzruszone przez dowód przeciwny, co oznacza, że osoba trzecia musi udowodnić, że mimo bliskiej relacji z dłużnikiem nie wiedziała o jego zamiarze pokrzywdzenia wierzyciela i nawet przy dołożeniu należytej staranności nie mogła się o tym dowiedzieć (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 1995 r., I A Cr 967/95). Pozwanej nie udało się sprostać temu obowiązkowi. Jej twierdzenia jakoby między nią a współmałżonkiem A. S. nie było wspólnoty działalności gospodarczej, wspólnoty gospodarstwa domowego, a tym samym stosunku stałej bliskości i stosunku zaufania w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy uznać należy za niewiarygodne i gołosłowne.

Pozwana jest żoną dłużnika powoda, wspólnie wychowują córkę i mieszkają w lokalu, w którym udział w prawie własności w ½ części dłużnik przeniósł na pozwaną. Co więcej, pozwana, która nie posiada żadnych kwalifikacji związanych z prowadzeniem inwestycji czy robotami projektowymi, rozpoczęła działalność gospodarczą, a jedynym jej pracownikiem jest jej mąż, który posiada kwalifikacje do działania w branży inwestycji budowlanych. Dłużnik powoda otrzymuje wynagrodzenie w wysokości najniższej krajowej, przy czym posiadanie przez niego kwalifikacje umożliwiałby mu zatrudnienie za znacznie wyższe wynagrodzenie. Co więcej, sam fakt, że pozwana pożyczyła A. S. znaczną kwotę pieniężną przekonuje, że miała świadomość tego, że sytuacja majątkowa dłużnika nie jest dobra. Już więc choćby na tej podstawie winna była zorientować się co do kondycji finansowej dłużnika, a przynajmniej powziąć wątpliwości w tym przedmiocie. Stosunek istniejący pomiędzy pozwaną a dłużnikiem przekonuje o znacznej dozie zaufania między nimi, które musi mieć przecież jakieś źródło, a jedynym logicznym wyjaśnieniem jest bliskość i zażyłość relacji osobistych. W tej sytuacji zastosowanie domniemania z art. 527 § 3 k.c. było jak najbardziej uzasadnione.

Słusznie przy tym Sąd I instancji wskazał, że zastosowanie w sprawie znajdzie przepis art. 528 k.c., zgodnie z którym jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, chociażby osoba ta nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Przepis ten istotnie łagodzi wymogi dowodowe i wzmacnia pozycję wierzyciela w zakresie skargi pauliańskiej w przypadku, gdy w wyniku czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie. W takiej sytuacji stan świadomości osoby trzeciej jest prawnie obojętny; osoba trzecia nie będzie mogła bronić się przed roszczeniem wierzyciela, wykazując, iż nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła wiedzieć, że dokonując danej czynności prawnej, dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela.

Badając przesłanki skargi paulińskiej zwrócić należy uwagę na istotne okoliczności faktyczne zaistniałe na gruncie niniejszej sprawy, a mianowicie to, iż jak trafnie uznał Sąd Rejonowy, umowa pożyczki była zawarta dla pozoru, a zatem późniejsze przeniesienie udziału we współwłasności nieruchomości lokalowej było pod tytułem darmym. W tym zakresie Sąd Rejonowy słusznie wskazał, że czym innym jest udzielenie pożyczki, a czym innym zapłata wynagrodzenia za udział w nieruchomości oraz zwrócił uwagę, że dłużnik zawarł umowę pożyczki oraz późniejszą umowę przeniesienia własności udziału w nieruchomości w celu zwolnienia z długu, już po wydaniu przez Sąd Rejonowy nakazu zapłaty zasądzającego od A. S. na rzecz powoda kwotę 67.750,53 zł wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami postępowania. Co więcej zauważyć trzeba, że rzekoma pożyczka została udzielona w gotówce, przy czym pozwana nie przedstawiła dowodów potwierdzających posiadanie środków, które przekazała mężowi A. S.. Pozwana twierdziła, że pieniądze pożyczyła od rodziny, niemniej jednak nie przedłożyła w tym zakresie żadnych dowodów.

Niezależnie od pozorności ww. czynności prawnej wskazać należy, iż jak słusznie podniósł powód w odpowiedzi na apelację, § 3 umowy pożyczki z dnia 14 sierpnia 2014 r. w postaci przewłaszczenia na zabezpieczenie było nieważne z uwagi na niedopełnienie formy tej czynności prawnej.

W odniesieniu do rozporządzenia samochodem wskazać należy, że słusznie Sąd Rejonowy uznał, iż brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, że nastąpiła za niego zapłata, tj. pozwana nie wykazała, aby uiściła kwotę za zakup samochodu, czy też aby spłaciła za męża kredyt w banku. Jak wynika z zeznań dłużnika A. S. złożonych na rozprawie w dniu 19 lipca 2016 r., dłużnik już po rzekomej sprzedaży samochodu, korzystał z niego w ramach działalności małżonki, a w niektórych wypadkach wynajmował samochód od małżonki. Zupełnie niezrozumiałym jest przy tym fakt, że pozwana kupiła samochód od męża, chociaż ten w tym czasie nadal prowadził działalność gospodarczą i z pewnością samochód był mu niezbędny, a pozwana mogła nabyć jakikolwiek inny samochód. Wyjaśnienia pozwanej w tym zakresie nie rozwiały wątpliwości Sądu. Nie jest wystarczająca przy tym załączona do odpowiedzi na pozew kserokopia wydruku „ekspresu pieniężnego, potwierdzenia wypłaty/odbioru”. Wynika bowiem z niego jedynie to, że nadawca jest E. S. (1), a odbiorcą A. S.. Co istotne również, zarówno pozwana, jak i dłużnik, nie byli w stanie wyjaśnić z jakich przyczyn przelew został dokonany przelewem pocztowym, podczas gdy wspólnie zamieszkiwali w T. przy ul. (...).

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż trafnie Sąd Rejonowy uznał, że rozporządzenie przez pozwaną samochodem, jak i udziałem w nieruchomości nastąpiło pod tytułem darmym. Tym samym zarzut naruszenia art. 528 k.c. uznać należy za chybiony.

Sąd Okręgowy pominął przy tym wnioski dowodowe powódki zgłoszone dopiero w apelacji.

W myśl art. 382 k.p.c. sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Wprawdzie na gruncie w/w przepisu sąd odwoławczy orzeka również na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez strony na etapie postępowania apelacyjnego. Niemniej może dopuścić w zasadzie tylko takie dowody, których dopuszczenie jest uzasadnione na gruncie art. 381 k.p.c. zgodnie z którym, sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba, że potrzeba powołania się na nie wynikła później . Zasada kontradyktoryjności i uwolnienie sądu od odpowiedzialności za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 70/96) oznacza, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym powinny być wyczerpująco przedstawione kwestie sporne, fakty i dowody. Przed sądem drugiej instancji nowe fakty i dowody mogą być zgłaszane jedynie wyjątkowo (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1999 r. II CKN 417/98). Strona przed tym sądem winna zatem wykazać, że nie mogła dowodów tych przedstawić w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (gdyż wówczas jeszcze nie istniały lub o nich nie wiedziała, albo też zachodziły istotne przyczyny usprawiedliwiające niemożność ich przedstawienia) lub że potrzeba ich oferowania powstała dopiero później. O istnieniu potrzeby powołania się na nowe fakty i dowody nie decyduje samo zapatrywanie strony, lecz przedmiotowa ocena istniejącego stanu rzeczy, której dokonuje sąd (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r. III CKN 797/2000;, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 1998 r. I CKN 678/97). Oznacza to, że nie można oprzeć apelacji na nowych faktach i dowodach, których strona nie powołała w pierwszej instancji tylko dlatego, że uważała, iż nie zachodzi taka potrzeba, gdyż przytoczony przez nią materiał procesowy wystarczy do uzasadnienia jej roszczenia lub obrony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 1973 r. II CR 647/72). Również wydanie niekorzystnego dla strony wyroku nie może stanowić samoistnej podstawy powołania się w postępowaniu apelacyjnym na nowe fakty i dowody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r. I PKN 640/98).

Zważyć należało, iż apelująca dopiero na etapie postępowania odwoławczego wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentacji wskazującej na wysokość i źródła uzyskiwania dochodów. Skarżąca w apelacji nie wskazywała, że możliwość powołania tych dowodów powstała dopiero na obecnym etapie postępowania, a nadto nie oznaczyła tez, na jakie te dowody miałyby zostać przeprowadzone. W konsekwencji uznać należy, że pozwana nie wykazała potrzeby przeprowadzenia nowo zgłoszonych dowodów, co musi skutkować ich pominięciem na podstawie art. 381 k.p.c.

Jedynie na marginesie wskazać można, że wobec wygenerowania przez pozwaną kilku wybranych operacji oraz wobec nieujawnienia pełnego stanu rozrachunków, nie sposób uznać, aby pozwana w dniu, w którym rzekomo przekazała pieniądze mężowi, posiadała na rachunku równowartość pożyczki.

Mając na uwadze wszystko powyższe i nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, Sąd Okręgowy apelację pozwanej jako bezzasadną oddalił, o czym na podstawie art. 385 k.p.c. orzeczono w punkcie 1. wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego zapadło w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., stosownie do reguły odpowiedzialności za wynik procesu. Pozwana przegrała spór przed sądem drugiej instancji w całości, dlatego obowiązana jest zwrócić powodowi koszty tego postępowania, obejmujące wynagrodzenie jego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 2.700 zł - ustalone na podstawie art. § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).