Postanowienie SN z 24 stycznia 2014, sygn. III SK 32/13
Data orzeczenia
24 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Halina Kiryło
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o umorzenie postępowania administracyjnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 24 stycznia 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 22 stycznia 2013 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., oddalił apelację
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) od wyroku Sądu
Okręgowego w W. z dnia 1 czerwca 2012 r., w sprawie z odwołania P. Sp. z o.o. w
W.
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w
całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa
materialnego, to jest art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art.
105 § 1 k.p.a.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu
powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy w świetle art.
206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a.
2
Prezes Urzędu powinien orzec co do istoty w sprawie z wniosku przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego o zmianę wysokości opłat za dostęp telekomunikacyjny,
określonych decyzją Prezesa Urzędu, jeżeli przedmiotowe opłaty już nie
obowiązują z uwagi na utratę mocy przez decyzja Prezesa Urzędu, czy też
powinien umorzyć postępowanie w tej sprawie?
Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia prawnego
Prezes Urzędu przedstawił następującą argumentację. Postępowanie przed
Prezesem Urzędu toczy się na podstawie przepisów k.p.a. ze zmianami
wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o
wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W konsekwencji do Prezesa
Urzędu stosuje się art. 105 § 1 oraz art. 155 k.p.a. Warunkiem zmiany ostatecznej
decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 k.p.a. jest jej funkcjonowanie w
obrocie prawnym. Ustalenie przez organ, że decyzja w obrocie nie funkcjonuje,
czyni postępowanie w sprawie jej zmiany bezprzedmiotowym. Sąd Apelacyjny
przyjmuje natomiast odmienny pogląd wskazując, że decyzja MTR regulowała
wysokość stawek począwszy od 1 maja 2008 r., zaś kolejna decyzja MTR 2008
dotyczyła okresu począwszy od 1 stycznia 2009 r., stąd przynajmniej za okres od 1
maja do 31 grudnia 2008 r. istniała potrzeba rozpoznania wniosku powoda o
zmianę decyzji MTR 2007, co nie pozwala na uznanie bezprzedmiotowości
postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku powoda z 7 listopada
2008 r.”. Podobny pogląd Sąd Apelacyjny zawarł w wyroku z 8 lutego 2012 r.,
VI ACa 1032/11, którego fragment Prezes Urzędu przytoczył w uzasadnieniu.
Zdaniem Prezesa Urzędu, udzielenie odpowiedzi na przedstawione zagadnienie
ma istotne znaczenie dla obrotu prawnego. Decyzje w sprawie dostępu
telekomunikacyjnego należą do najczęściej wydawanych decyzji przez Prezesa
Urzędu. Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa przez Prezesa Urzędu
stanowić może podstawę do stwierdzenia jej nieważności z urzędu, bądź na
wniosek strony. Stwierdzenie nieważności podlega zaś kontroli sądów
administracyjnych, które stoją na stanowisku, że w przypadku gdy strona domaga
się w trybie art. 155 k.p.a. zmiany decyzji, która już nie funkcjonuje w obrocie
prawnym, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem jest umorzenie postępowania
administracyjnego.
3
Powód w piśmie zawierającym wniesioną po terminie odpowiedź na skargę
kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia
skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
jej merytorycznego rozpoznania.
Wskazując art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania, Prezes Urzędu powinien sformułować zagadnienie prawne
dotyczące problemu prawnego objętego zakresem normowania przepisów
powołanych w podstawach skargi kasacyjnych i dotyczącego zastosowania lub
wykładni tych przepisów przez Sąd drugiej instancji. Prezes Urzędu powinien także
w odpowiedni sposób uzasadnić potrzebę rozstrzygnięcia sformułowanego
zagadnienia prawnego oraz przedstawić argumentację przemawiającą za jego
rozwiązaniem w określony sposób.
Uzasadnienie potrzeby rozstrzygnięcia powyższego problemu prawnego nie
zawiera wywodu odpowiadającego wymogom określonym w utrwalonym
orzecznictwie Sądu Najwyższego. Uzasadnienie sprowadza się do referowania i
przytaczania stanowiska Sądu Apelacyjnego, niepopartej żadną argumentacją
polemiki z tym stanowiskiem oraz deklarowaniem znaczenia rozstrzygnięcia tej
kwestii prawnej dla praktyki działania Prezesa Urzędu.
Ponadto, oparte na art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z
art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a. zagadnienie prawne o treści „czy Prezes UKE powinien
orzec co do istoty w sprawie z wniosku przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o
zmianę wysokości opłat za dostęp telekomunikacyjny, określonych decyzją Prezesa
UKE, jeżeli przedmiotowe opłaty już nie obowiązują z uwagi na utratę mocy przez
decyzje Prezesa UKE, czy też powinien umorzyć postępowanie w sprawie?” odnosi
się bezpośrednio do sposobu, w jaki powinien działać organ administracji, a nie do
kwestii stosowania lub wykładni przepisów przez sąd orzekający w sprawie z
odwołania od decyzji Prezesa Urzędu.
4
Sąd Najwyższy dostrzega występujący w niniejszej sprawie problem prawny
wynikający z jednej strony z wydania przez Prezesa Urzędu kolejnych decyzji
dotyczących tych samych obowiązków, które to decyzje są natychmiast wykonalne,
w toku postępowania odwoławczego oraz podejmowanych równolegle prób
wzruszenia tych decyzji za pomocą środków kierowanych do sądów powszechnych
i sądów administracyjnych. Jednakże, jak trafnie wskazano w piśmie procesowym
powoda w postępowaniu kasacyjnym, kwestia podniesiona przez Prezesa Urzędu
w zagadnieniu prawnym skargi kasacyjnej nie znajduje oparcia w ustaleniach
faktycznych poczynionych przez Sądy obu instancji, którymi to ustaleniami Sąd
Najwyższy jest związany. Z ustaleń tych nie wynika zaś, by decyzja Prezesa
Urzędu, która miała być zmieniona na wniosek powoda w trybie art. 155 k.p.a.
utraciła moc obowiązującą w wyniku stwierdzenia jej wygaśnięcia przez Prezesa
Urzędu.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989
§ 2 k.p.c.
orzekł jak w sentencji postanowienia.