Postanowienie SN z 5 lutego 2014, sygn. III SK 40/13
Data orzeczenia
5 lutego 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Halina Kiryło
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z wniosku Komitetu Założycielskiego Stowarzyszenia Mieszkańców Wsi
B.
o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 5 lutego 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego
z dnia 21 grudnia 2012 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S. Wydział VIII Gospodarczy postanowieniem z dnia 21
grudnia 2012 r., oddalił apelację Komitetu Założycielskiego Stowarzyszenia
Mieszkańców Wsi B. z/s w B. od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 18
września 2012 r.
Komitet Założycielski zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego skarga
kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 1, art. 7 i art. 45 §
1 Konstytucji RP, art. 95 § 1 k.c. oraz art. 96 k.c., art. 9 i 14 ustawy o
stowarzyszeniach, art. 379 pkt 5 k.p.c., art. 394 k.p.c., art. 6944
§ 1 wyraz 15 k.p.c.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik
Komitetu Założycielskiego powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia
prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w
2
orzecznictwie. Wykonując wezwanie Sądu Okręgowego do uzupełnienia braków
formalnych skargi w postaci uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania,
pełnomocnik Komitetu Założycielskiego wyjaśnił, że uzasadnienie to, zawarte w
środkowym akapicie uzasadnienia skargi, przedstawia się następująco: s.sąd
rejestrowy zajmuje stanowisko odmienne od sądów rejestrowych innych
województw i tym samym naruszona zostaje jednolitość prawa państwa polskiego,
wobec czego zasadnym jest wystąpienia z niniejszą skargą celem zapewnienia
jednolitości art. 3 Konstytucji RP. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że
jeden sąd rejestrowy nie może stosować prawa odmiennie niż wszystkie pozostałe
sądy rejestrowe Rzeczpospolitej Polskiej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna Komitetu Założycielskiego podlega odrzuceniu na
podstawie art. 3986
§ 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. oraz art. 3984
§ 2
k.p.c.
Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej uzależnione jest od zachowania
określonych przepisem art. 3984
k.p.c. jej wymagań konstrukcyjnych. Skarga
kasacyjna jest bowiem sformalizowanym środkiem prawnym, o ściśle określonej
konstrukcji. Niespełnienie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej prowadzi do
jej odrzucenia a limine, bez wdrażania tzw. postępowania naprawczego.
Zgodnie z art. 3984
§ 1 pkt 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać
„oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono
zaskarżone w całości czy w części”. Skarga kasacyjna Komitetu Założycielskiego
nie spełnia tego wymagania. Jego pełnomocnik wniósł bowiem skargę na
postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 grudnia 2012 r., … 392/12 nie
wskazując, czy postanowienie to skarży w całości czy w części. Zgodnie zaś z
orzecznictwem Sądu Najwyższego, zakres zaskarżenia musi być precyzyjnie
wskazany, nie wystarczy tu odwołanie się do treści wniosków kasacyjnych, czy
uzasadnienia skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26
stycznia 2007 r., I CSK 472/06).
3
Kolejnym z wymagań konstrukcyjnych skargi jest przytoczenie podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 3984
§ 1 pkt 2 k.p.c.). Dopełnienie tego
wymagania polega na wskazaniu przez skarżącego, na jakiej z przewidzianych w
art. 3983
§ 1 k.p.c. podstaw kasacyjnych opiera skargę kasacyjną, przytoczeniu
naruszonych przepisów prawa oraz wyjaśnieniu (czyli uzasadnieniu), na czym
zarzucane naruszenie polega (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja
2012 r., I CZ 107/11). Pełnomocnik Komitetu Założycielskiego poprzestał zaś na
wyliczeniu różnych przepisów prawa, które - w jego ocenie - zostały naruszone.
Niezależnie od powyższego skarga kasacyjna Komitetu Założycielskiego
podlega odrzuceniu ze względu na brak uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do
rozpoznania, spełniającego choćby w minimalnym stopniu wymagania art. 3984
§ 2
k.p.c. Zgodnie z art. 3986
§ 3 k.p.c., Sąd Najwyższy uprawniony jest do kontroli
prawidłowości formalnej skargi kasacyjnej. W ramach tej kontroli mieści się także
ocena rezultatu czynności naprawczych w wykonaniu wezwania Sądu drugiej
instancji do uzupełniania braków formalnych skargi (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013 r., II CSK 20/13; z dnia 17 kwietnia 2012 r.,
II CSK 620/11).
Skarga kasacyjna Komitetu Założycielskiego, z uwzględnieniem pisma z dnia
11 czerwca 2013 r., wykonującego wezwanie Sądu drugiej instancji do uzupełniania
braku skargi przez uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zawiera
żadnego wywodu prawnego nawiązującego do przesłanek przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania objętych zakresem normowania powołanych we wniosku
skargi art. 3989
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej Komitetu
Założycielskiego powołano się co prawda na potrzebą rozstrzygnięcia zagadnienia
prawnego oraz wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, ale
ani nie wskazano o rozstrzygniecie jakiego zagadnienia prawnego chodzi, ani nie
powołano przepisów prawa wywołujących rozbieżną wykładnię w orzecznictwie
sądowym, o jakimkolwiek merytorycznym uzasadnieniu nie wspominając. Jako
takiego nie można bowiem żadną miarą uznać zaprezentowanego przez
pełnomocnika Komitetu Założycielskiego wywodu, przytoczonego poniżej in extenso:
„szczeciński sąd rejestrowy zajmuje stanowisko odmienne od sądów rejestrowych
innych województw i tym samym naruszona zostaje jednolitość prawa państwa
4
polskiego, wobec czego zasadnym jest wystąpienia z niniejszą skargą celem
zapewnienia jednolitości art. 3 Konstytucji RP. Biorąc pod uwagę powyższe należy
stwierdzić, że jeden sąd rejestrowy nie może stosować prawa odmiennie niż
wszystkie pozostałe sądy rejestrowe Rzeczpospolitej Polskiej”. Takie uzasadnienie
nie wyjaśnia na czym miałoby polegać zagadnienie prawne sprawy oraz wywołujące
rozbieżności w orzecznictwie sądowym wątpliwości w wykładni, a tym samym nie
odpowiada ono wymaganiom art. 3984
§ 2 k.p.c.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z mocy art. 3986
§ 3 w związku
z § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.