Postanowienie SN z 17 lipca 2014, sygn. III SPP 133/14
Data orzeczenia
17 lipca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Iwulski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Iwulski (przewodniczący)
SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie ze skargi J. D.
na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w […]
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 lipca 2014 r.,
stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje skargę do
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
UZASADNIENIE
Ubezpieczony J. D. wniósł do Sądu Najwyższego skargę, w której domagał
się:
1. stwierdzenia, że w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym – Sądem Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w […] w sprawie o sygnaturze VI AUa …/13 oraz przed
Sądem Okręgowym w W. XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o
sygnaturze akt XIV U …/09 nastąpiło naruszenie jego prawa do rozpoznania
sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;
2. zobowiązania Sądu Apelacyjnego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do
merytorycznego skontrolowania dodatku specjalnego podanego w zaświadczeniu o
wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego, na
podstawie którego Wojskowe Biuro Emerytalne ustaliło skarżącemu prawo do
emerytury wojskowej i podstawę tego świadczenia;
2
3. przyznania od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty 20.000,00 zł.
W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił między innymi, iż w przedmiotowej
sprawie prawo skarżącego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
zostało naruszone, gdyż od dnia wpływu do Sądu Okręgowego w W. odwołania od
decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego minęło przeszło 4 lata, a
sprawa nie została prawomocnie rozstrzygnięta.
W odpowiedzi na opisaną wyżej skargę Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o
jej oddalenie, zgłaszając równocześnie zarzut braku właściwości Sądu
Najwyższego do rozpoznania tej skargi i powołując się w tym zakresie na treść art.
4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub
nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub
nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz
rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności
sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie
przygotowawcze (art. 1 ust. 1). Z art. 4 tej ustawy w jej aktualnym brzmieniu,
ustalonym od dnia 1 maja 2009 r. ustawą zmieniającą z dnia 20 lutego 2009 r.
(Dz.U. Nr 6, poz. 498), wynika, że skargę rozpoznaje jeden sąd – co do zasady jest
to sąd przełożony nad sądem, przed którym toczy się postępowanie (art. 4 ust. 1),
ale z wyjątkami przewidzianymi w art. 4 ust. 1a, w myśl którego jeżeli skarga
dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem rejonowym i sądem okręgowym -
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny, a także w art. 4 ust. 1b,
zgodnie z którym jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem
okręgowym i sądem apelacyjnym - właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd
3
apelacyjny. Stosownie do art. 4 ust. 2 Sąd Najwyższy jest z kolei właściwy do
rozpoznania skargi, jeżeli dotyczy ona przewlekłości postępowania przed sądem
apelacyjnym lub Sądem Najwyższym.
W sprawie obecnie rozpoznawanej mamy niewątpliwie do czynienia z
przypadkiem wymienionym w art. 4 ust. 1b ustawy. Wynika to bowiem z petitum
skargi, w którym (pkt 1) skarżący domaga się stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie
jego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki „w postępowaniu
przed Sądem Apelacyjnym – Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o
sygnaturze […] oraz przed Sądem Okręgowym w W. XIV Wydział Ubezpieczeń
Społecznych w sprawie o sygnaturze akt […]”, a także z uzasadnienia tej skargi, w
którym kwestionowana jest sprawność postępowania od chwili jego wszczęcia,
które nastąpiło w momencie wpływu do Sądu Okręgowego w W. odwołania
skarżącego wniesionego od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego.
Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy jest zdania, że zgłoszony przez
Prezesa Sądu Apelacyjnego zarzut niewłaściwości Sądu Najwyższego do
rozpoznania niniejszej skargi jest w pełni uzasadniony. Dlatego też, kierując się
przedstawionymi motywami oraz opierając się na treści art. 200 § 1 k.p.c. w
związku z art. 397 § 2 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 i art. 4 ust. 1b
ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub
nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji swego postanowienia.