Wyrok SN z 22 października 2014, sygn. III KRS 52/14
Data orzeczenia
22 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Romualda Spyt
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Romualda Spyt (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Halina Kiryło
SSN Krzysztof Staryk
w sprawie z odwołania P. W.
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr …/2014 z dnia … 2014 r. w
przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na
stanowisku sędziego Sądu Rejonowego, ogłoszonym w Monitorze Polskim,
z udziałem A. S.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 października 2014 r.,
1. oddala odwołanie w odniesieniu do kandydatów P. W. oraz
A. S.,
2. odrzuca odwołanie w pozostałym zakresie.
UZASADNIENIE
Uchwałą z dnia … 2014 r. Nr …/2014 Krajowa Rada Sądownictwa
postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o
powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego
kandydaturę A. S. (pkt I), a jednocześnie nie przedstawiać Prezydentowi
2
Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na
stanowisku sędziego Sądu Rejonowego innych zgłoszonych kandydatur, w tym P.
W. (pkt II).
W uzasadnieniu wskazano, że Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa
postanowił jednogłośnie rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa
kandydaturę A. S. Zdaniem Zespołu rekomendującego tę kandydaturę, kierującego
się kwalifikacjami kandydatów, opiniami służbowymi sędziów wizytatorów i
przełożonych kandydatów oraz ocenami z egzaminów zawodowych, a także
opiniami Kolegium oraz ocenami Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Okręgu
Sądu Okręgowego, jest ona najlepszą kandydatką spośród ubiegających się o
stanowisko sędziego Sądu Rejonowego. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w
uzyskanej przez kandydatkę wyróżniającej ocenie kwalifikacji i wykazywanej wiedzy,
umiejętnościach zawodowych oraz cechach osobowościowych. Kandydatka
legitymuje się niemal ośmioletnim doświadczeniem w pracy na stanowisku
asystenta sędziego (w Sądzie Okręgowym i w Sądzie Apelacyjnym). Posiada
doświadczenie w przygotowywaniu różnorodnych spraw, w których dokonywała
czynności, dostrzega i rozwiązuje problemy prawne w nich występujące we
właściwy sposób, posługując się przy tym literaturą prawniczą i orzecznictwem
sądowym. Kandydatka osiągnęła wysoki poziom warsztatu prawniczego, a takie
cechy jak rzetelność, pracowitość i sumienność - potwierdzone w opiniach
współpracujących z nią sędziów - świadczą dodatkowo o wysokiej przydatności tej
kandydatury na stanowisko sędziego sądu rejonowego. Kolegium Sądu
Okręgowego udzieliło jej kandydaturze poparcia: 6 głosami „za” i 2 głosami
„przeciw”, a w trakcie posiedzenia Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów okręgu
Sądu Okręgowego uzyskała: 45 głosów „za”, 36 głosów „przeciw”. Kandydatka
uzyskała bardzo wysokie poparcie środowiska sędziowskiego. W ocenie Zespołu,
pozostali kontrkandydaci nie byli lepsi czy bardziej odpowiedni od rekomendowanej
kandydatki.
Krajowa Rada Sądownictwa podjęła uchwałę o przedstawieniu Prezydentowi
Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na
stanowisku sędziego Sądu Rejonowego A. S., podzielając przedstawioną przez
Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa rekomendację, uwzględniającą
3
przede wszystkim ocenę kwalifikacji kandydatów i kryteria wyrażone w art. 35 ust. 2
pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr
126, poz. 714 ze zm.) oraz warunki z art. 61 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. -
Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r. poz. 427 ze
zm.).
Rada podkreśliła, że procedura wyboru kandydata na urząd sędziego ma
charakter konkursowy, który ma za zadanie wybrać najlepszego spośród bardzo
dobrych i dobrych kandydatów. Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu
okoliczności Rada uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej najlepszą
kandydatką spośród wszystkich osób ubiegających się o przedmiotowe stanowisko
jest A. S. Te okoliczności spowodowały, że za jej kandydaturą oddano w trakcie
posiedzenia krajowej Rady Sądownictwa 14 głosów „za” i 0 głosów „przeciw” oraz 1
głos wstrzymujący się.
Wybór kandydatki uzasadnia zatem jej dotychczasowy dorobek zawodowy
pozytywnie oceniony przez sędziego opiniującego, a także przez środowisko
sędziowskie w trakcie głosowań w Kolegium i na Zgromadzeniu Przedstawicieli.
P. W. wniósł do Sądu Najwyższego odwołanie od powyższej uchwały,
zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, przez zaniechanie
dokonania oceny kwalifikacji odwołującego się i niezastosowanie ustawowych
kryteriów oceny przy ustaleniu kolejności kandydatów na liście kandydatów
rekomendowanych do objęcia urzędu sędziowskiego; art. 33 ust. 1 ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa, przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia
sprawy, w tym zgromadzonych w sprawie dokumentów dotyczących odwołującego
się.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że posiada większe kwalifikacje
zawodowe niż rekomendowana kandydatka na stanowisko sędziowskie, ponieważ,
po pierwsze, oprócz studiów prawa ukończył inne studia magisterskie, następnie
studia podyplomowe, a także zdał dodatkowo inny państwowy egzamin zawodowy
(egzamin radcowski), brał także udział w szkoleniach w zakresie ksiąg wieczystych
dla sędziów i referendarzy sądowych, prawa gospodarczego oraz europejskiego
prawa gospodarczego, w szkoleniu „Konsekwencje członkostwa w Unii Europejskiej
4
dla praktyki orzeczniczej sędziów” oraz w szkoleniu dotyczącym europejskiego
prawa spadkowego dla radców prawnych. Takimi kwalifikacjami nie legitymuje się
wyłoniona kandydatka, bowiem szkolenia te były adresowane do sędziów i
referendarzy sądowych. Wskazał, że posiada także większe doświadczenie
zawodowe i życiowe, bowiem obejmuje ono nie tylko doświadczenia w
sądownictwie, ale także „wszelkie inne doświadczenie, które byłoby przydatne w
służbie sędziowskiej”. Między innymi odwołujący się posiada 3-letnie
doświadczenie zawodowe w bankowości oraz ponad 8-letnie doświadczenie z racji
służby w Służbie Więziennej oraz z uwagi na ukończenie Szkoły Oficerskiej. W
Służbie Więziennej odwołujący się wykonywał czynności z zakresu postępowania
wykonawczego i odbył szkolenia w zakresie czynności administracyjnych
wykonywanych wobec osadzonych w aresztach śledczych i zakładach karnych, a
także szkolenie w zakresie obsługi systemu NOE Net - systemu ewidencjonującego
okresy tymczasowego aresztowania i okresy odbywania kary pozbawienia wolności.
Podkreślił, że zdał na taką samą (dobry plus) ocenę egzamin sędziowski jak
kandydatka. W konkluzji postawił tezę, że jego kandydatura nie zyskała poparcia
tylko z tego powodu, że nie wykonywał czynności jako asystent sędziego oraz fakt,
że nie pracuje w […] sądzie.
Odwołujący się przedstawił swoje krytyczne stanowisko odnośnie do zbyt
dużego wpływu poparcia środowiska sędziowskiego dla kandydata na ostateczny
wybór Rady oraz panującego w środowisku sędziowskim, jak się wyraził, wręcz
dogmatu, że tylko praca w charakterze asystenta sędziego przygotowuje do służby
sędziowskiej. Jego zdaniem natomiast, pożądane cechy kandydata do tej służby
(niezależność, brak podatności na wpływy, umiejętność podejmowania decyzji,
samodzielność w organizowaniu pracy, rzetelność w wykonywaniu obowiązków)
można najlepiej ocenić na podstawie wyników pracy referendarza sądowego, który
w odróżnieniu do asystenta sędziego podejmuje samodzielne decyzje
merytoryczne.
Odwołujący się zauważył też, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie
czyni zadość obowiązkowi wyjaśnienia jego sytuacji w aspekcie zastosowanych
kryteriów wyboru (nie poświęcono mu ani jednego zdania).
5
Podsumowując, odwołujący się wskazał, że Krajowa Rada Sądownictwa nie
dokonała oceny kwalifikacji odwołującego się i nie zastosowała do jego
kandydatury takich samych kryteriów i reguł oceny, które zastosowano,
uzasadniając kandydaturę wyłonionej w konkursie kandydatki. Zdaniem
odwołującego się, Rada nie dokonała kompleksowej analizy materiału dotyczącego
obu kandydatów, a następnie zestawienia przyjętych przez siebie ocen i kryteriów i
porównania kandydatki i skarżącego, lecz powyższe oceny i kryteria podkreśliła i
uwypukliła w stosunku tylko do jednej kandydatki, a mianowicie kandydatki
rekomendowanej.
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o
oddalenie odwołania w części dotyczącej kandydatury Pani A. S. oraz odrzucenie
odwołania w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu podniesiono, że, skarżący nie
wykazał, aby zaskarżona uchwała zapadła z naruszeniem przysługujących
Krajowej Radzie Sądownictwa kompetencji bądź na skutek błędnych i niezgodnych
z rzeczywistością ustaleń czy też z naruszeniem prawa.
Także wyłoniona kandydatka A. S. w odpowiedzi na odwołanie wniosła o
jego oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Artykuł 2 Konstytucji RP, przez wskazanie, że Rzeczpospolita Polska jest
demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości
społecznej, nakazuje dochowanie przez Krajową Radę Sądownictwa obowiązku
wszechstronnego rozpatrzenia i oceny kandydatów do pełnienia urzędu na
stanowiskach sędziowskich, w sposób respektujący standardy charakterystyczne
dla organów demokratycznego państwa prawnego, w tym - między innymi - zasadę
ochrony zaufania obywatela do państwa. Z kolei przedmiotem ochrony wynikającej
z art. 60 ustawy zasadniczej jest przede wszystkim formalny aspekt dostępu do
służby, a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur
postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji, czy też wiarygodności danej osoby z
punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania. Sądowa
kontrola dokonywana przez pryzmat tego przepisu nie stwarza podstaw do
6
wkraczania w zakres kompetencji Rady, gdyż mogłoby to oznaczać naruszenie jej
konstytucyjnych uprawnień i kompetencji wynikających z art. 179 Konstytucji RP.
Ochrona sądowa udzielana kandydatowi na określone stanowisko sędziowskie,
dokonywana przy uwzględnieniu art. 60 ustawy zasadniczej, powinna zatem
obejmować kontrolę postępowania przed Radą pod względem jego zgodności z
prawem, a więc musi być ograniczona do oceny zgodności z prawem zastosowanej
procedury oceny kandydatury bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia
Prezydentowi RP wniosku o powołanie lub odmowy objęcia danego kandydata
takim wnioskiem. Wreszcie art. 32 Konstytucji statuuje zasadę równości wszystkich
wobec prawa i równości traktowania wszystkich przez władze publiczne (ust. 1)
oraz zakazuje dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym z
jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Kontrola sądowa postępowania przed Radą w
zakresie jej zgodności z tym przepisem powinna więc sprowadzać się do oceny,
czy wszyscy kandydaci uczestniczący w procedurze konkursowej byli traktowani
jednakowo oraz czy żaden z nich nie był w żaden sposób dyskryminowany. W
kontekście tak rozumianych wskazanych wyżej zasad konstytucyjnych rozważeniu
podlegają podniesione przez skarżącego zarzuty obrazy art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 2
pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, do kompetencji Rady należy, między
innymi, rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach
sędziowskich w sądach powszechnych oraz - będące wynikiem realizacji tego
zadania - przedstawianie Prezydentowi RP wniosków o powołanie sędziów w
sądach powszechnych. Kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwały Rady w
powyższym zakresie obejmuje zatem - zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy - wyłącznie
badanie, czy nie pozostaje ona w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd
Najwyższy nie posiada kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji
kandydata na sędziego, zaś przedmiotem sprawowanej przez niego kontroli jest
formalny aspekt dostępu do służby, związany z przestrzeganiem jednolitych
kryteriów i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też
predyspozycji danej osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach
postępowania przed Radą. Nie można przy tym tracić z pola widzenia celu tego
postępowania, jakim jest wyłonienie najlepszych kandydatów spośród osób
7
spełniających wymagania wstępne i niejednokrotnie posiadających zbliżone oceny
w zakresie kwalifikacji i predyspozycji do pełnienia urzędu sędziowskiego. W
konsekwencji ocena doboru kryteriów oraz znaczenie przywiązywane do
poszczególnych kryteriów przy ocenie kandydatów na stanowiska sędziowskie
pozostają poza zakresem kompetencji Sądu Najwyższego do kontroli legalności
uchwał Rady, chyba że naruszają one podstawowe zasady prawne, w
szczególności zasadę jednakowego dostępu do stanowisk sędziowskich i zasadę
niedyskryminacji (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27
maja 2008 r., SK 57/06, OTK-A 2008 Nr 4, poz. 63 oraz wyrok Sądu Najwyższego z
dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 196 i
orzeczenia w nim powołane).
Przepis art. 33 ust. 1 ustawy zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby
przed podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej
kompetencji (art. 3 ust. 1), wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie
udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych
osób, jeśli zostały złożone. W myśl art. 37 ust. 1 ustawy, jeżeli na stanowisko
sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, Rada rozpatruje i ocenia
wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. W takim przypadku Rada podejmuje
uchwałę obejmującą rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o
powołanie do pełnienia urzędu sędziego w stosunku do wszystkich kandydatów. Z
treści tych przepisów, przy uwzględnieniu zasad ogólnie przyjętych w działaniu
organów państwa w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji),
wynika zatem obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia i oceny przez Radę
wszystkich kandydatur zgłoszonych do pełnienia urzędu na stanowiskach
sędziowskich, a ich naruszenie może polegać na pominięciu przez Radę istotnych
dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z udostępnionej jej
dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń sprzecznych z tym materiałem.
Z kolei art. 35 ust. 2 ustawy stanowi, że przy ustalaniu kolejności
kandydatów na liście zespół członków Rady kieruje się przede wszystkim oceną
kwalifikacji kandydatów, a ponadto uwzględnia: 1) doświadczenie zawodowe,
opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do
karty zgłoszenia; 2) opinie kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego
8
zgromadzenia ogólnego sędziów. Ten katalog (adresowany w pierwszej kolejności
do zespołu członków Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych kandydatów)
nie ma wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem oceny kwalifikacji
kandydatów, jako kryterium podstawowego - w żadnym razie nie hierarchizuje
kolejnych przymiotów, którymi powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to
stanowisko. Ustawodawca nie zastosował w tym przepisie „gradacji kryteriów”,
przypisując im - poza oceną kwalifikacji kandydatów - takie samo znaczenie. Co do
kwalifikacji kandydatów, to art. 35 ust. 2 ustawy nie precyzuje tego pojęcia. W
orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że - poza ustawowymi
wymaganiami stawianymi kandydatom w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
- Prawo o ustroju sądów powszechnych, wyznaczającymi minimum standardów dla
osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego - w przepisie tym chodzi o
uwzględnienie w ocenie kandydatów dodatkowych elementów składających się na
teoretyczne i praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak
np. wyniki ukończenia studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie
naukowe, ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku
wykonywania dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz
przełożonych wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z
obowiązków, itp.
Jak już wskazano, przedmiotem ochrony i celem postępowania
odwoławczego toczącego się przed Sądem Najwyższym jest kontrola zgodności
uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z prawem. Sąd Najwyższy bada przede
wszystkim formalny aspekt dostępu do służby związany z przestrzeganiem
jednolitych kryteriów i procedur. Do tych należy uregulowane w art. 31, 34 i 35
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa postępowanie zespołu Rady i unormowane
w art. 34 i 37 tej ustawy postępowanie Rady in pleno. Uchwały Rady w sprawach
indywidualnych wymagają uzasadnienia (art. 42 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa). Uwzględniając kognicję Sądu Najwyższego zakreśloną w art. 13
ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, nieobejmującą merytorycznej oceny
sprawy rozstrzygniętej w uchwale (por. pkt 5 uzasadnienia wyroku Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06 i ugruntowane w tej kwestii
stanowisko Sądu Najwyższego), decyzję Rady uzasadnia wystarczająco
9
wymienienie wyróżniających cech pozytywnych kandydata rekomendowanego do
nominacji i ogólne wskazanie, że pozostali - traktowani łącznie - takich cech nie
wykazywali w stopniu przewyższającym wybranego kandydata. Jeżeli Rada nie
głosuje negatywnie, czyli podejmuje uchwałę o przedstawieniu kandydata do
nominacji sędziowskiej, nie musi wskazywać racji, którymi kierowała się decydując
o nieoddaniu głosów za każdym z innych kandydatów. Sąd Najwyższy nie
weryfikuje wyboru, jeżeli nie wynika on z błędnego ustalenia stanu faktycznego lub
naruszenia prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2010 r.,
III KRS 6/10, OSNP 2012 nr 1-2, poz. 25).
Uzasadnienie uchwały Rady ograniczone do szczegółowego przedstawienia
kandydatur wybranych w głosowaniu z wnioskiem o ich powołanie do pełnienia
urzędu sędziego (niezaprezentowanie w uzasadnieniu uchwały szczegółowej
charakterystyki kandydatów, których Rady postanowiła nie przedstawiać
Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego) nie narusza
prawa, gdyż stanowisko Rady odzwierciedla sumę wielu cech każdego z
kandydatów dającą obraz jednego jako „najlepszego” ze wszystkich. W takim
wypadku poszczególne cechy „gorszych” kandydatów nie są eksponowane i tylko
subiektywnie wynik głosowania Rady może być oceniany jako ich przegrana (wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 201/13, LEX nr 1402636). W
wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10 (LEX nr 678015) Sąd Najwyższy
trafnie zauważył, że żadne (także uwzględniane w pierwszej kolejności kwalifikacje
zawodowe) z kryteriów oceny poszczególnych kandydatów na wolne stanowiska
sędziowskie brane pod uwagę w postępowaniu przed Radę nie ma charakteru
decydującego ani też nie jest wymagane uszeregowanie kandydatów w oparciu o
każde z nich. O przeprowadzeniu prawidłowej oceny zgłoszonych kandydatur
decyduje bowiem ocena całościowa (kompleksowa) wynikająca z łącznego
zastosowania tych kryteriów.
Należy też podkreślić, że uchwała Rady jest aktem podejmowanym przez
organ kolegialny w następstwie głosowania, którego wyniki trudno przedstawić w
formie uzasadnienia. W takim przypadku kontrola sądowa musi ograniczyć się do
oceny, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. W rozpoznawanej
sprawie takie reguły zostały zaś zachowane, w szczególności przez to, że przy
10
wydawaniu przedmiotowej uchwały Rada kierowała się między innymi wynikami
poparcia, jakie poszczególni kandydaci uzyskali w środowisku sędziowskim. Wbrew
odmiennym wywodom odwołującego się, jest to ustawowa przesłanka udzielenia
poparcia kandydatowi na urząd sędziego. Wyniki głosowania w kolegium i
zgromadzeniu ogólnym sędziów właściwego sądu (poparcie środowiska
sędziowskiego) nie wiążą wprawdzie Krajowej Rady Sądownictwa przy ocenianiu
kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, jednakże są istotne z punktu
widzenia art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, gdyż stanowią
jedno z ustawowych kryteriów rzutujących na ocenę predyspozycji kandydatów do
pełnienia urzędu na obsadzanym stanowisku sędziego. W orzecznictwie przyjmuje
się nawet, że mają one istotniejsze znaczenie dla oceny kandydatów niż
rekomendacje, publikacje, czy też inne dokumenty dołączone do karty zgłoszenia
(por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2013 r., III KRS
212/13, OSNP 2014 nr 9). Dlatego też Rada powinna umotywować swój wybór
wówczas, gdy dotyczył on osoby, która uzyskała mniejsze poparcie środowiska
zawodowego (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09,
LEX nr 737271; z dnia 15 stycznia 2013 r., III KRS 33/12, LEX nr 1294479 oraz z
dnia 15 maja 2013 r., III KRS 197/13, Legalis nr 750374). Zgodnie z art. 35 ust. 2
pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, Zespół - a następnie Rada -
uwzględnia opinię kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego
zgromadzenia ogólnego sędziów. Rada nie ma obowiązku dociekać
(przeprowadzać szczególnego postępowania dowodowego) w zakresie przyczyn
przedstawienia określonej opinii i oceny co do konkretnej kandydatury przez
kolegium i zgromadzenie ogólne, które są wynikiem głosowania w tych organach
kolegialnych.
W rezultacie, nie można zgodzić się z odwołującym, że Rada nie dokonała
oceny kandydatury odwołującego się w oparciu o wszechstronnie rozważony
materiał źródłowy. Rada uznała, że spośród kandydatów ubiegających się o obsadę
jednego wolnego stanowiska sędziowskiego, kandydatura odwołującego się nie
będzie przedstawiona Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia tego
urzędu przede wszystkim dlatego, że - działając stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy
o Krajowej Radzie Sądownictwa - dokonała w procedurze konkursowej wyboru
11
innej (najlepszej) kandydatki spośród wszystkich osób zgłaszających się do objęcia
wolnego stanowiska. W kwestii wyboru właśnie tej kandydatki Rada obszernie
umotywowała swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, przytaczając
w szczególności jako decydujące wyniki głosowania co do poszczególnych
kandydatur.
Takiej oceny Rady nie może podważyć przeciwstawienie przez
odwołującego się własnej oceny sprowadzającej się do twierdzenia, że posiada
wyższe kwalifikacje zawodowe, bardziej bogate doświadczenie życiowe niż
wyłoniona kandydatka i w stopniu wyższym charakteryzuje się przymiotami
osobistym predestynującymi do pełnienia służby.
Z przedstawionych względów - wobec niewykazania, że zaskarżona uchwała
jest sprzeczna z prawem - Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814
k.p.c. w związku
z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oddalił odwołanie w
odniesieniu do kandydatów P. W. i A. S. Natomiast w pozostałym zakresie Sąd
Najwyższy w oparciu o art. 3986
§ 3 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa odrzucił odwołanie z uwagi na jego
niedopuszczalność, bowiem w świetle art. 43 ust. 2 tej ustawy, jeżeli uchwały, o
której mowa w art. 37 ust. 1 (obejmującej rozstrzygnięcie w przedmiocie
przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w sytuacji, gdy
na stanowisko to zgłosił się więcej niż jeden kandydat), nie zaskarżyli wszyscy
uczestnicy postępowania, uchwała ta staje się prawomocna w części obejmującej
rozstrzygnięcie o nieprzedstawieniu wniosku o powołanie do pełnienia urzędu
sędziego tych uczestników postępowania, którzy nie wnieśli odwołania.