Postanowienie SN z 19 listopada 2014, sygn. III SK 14/14
Data orzeczenia
19 listopada 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Halina Kiryło
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 19 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa Telekomunikacji N. S.A. w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o nałożenie kary pieniężnej ,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 19 listopada 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 19 września 2013 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na
rzecz Telekomunikacji N. S.A. w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt)
złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 19 września 2013 r., oddalił apelację Prezesa
Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) od wyroku Sądu Okręgowego
w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 16 października 2012 r.,
w sprawie z odwołania Telekomunikacji N. S.A. w W. (powód) od decyzji Prezesa
Urzędu z 7 października 2009 r. nakładającej na powoda karę pieniężną w
wysokości 250.000 zł.
Oddalając apelację Sąd drugiej instancji wskazał, że Sąd Okręgowy dokonał
prawidłowej wykładni przepisów art. 201 w związku z art. 199 i art. 209 ust. 1 pkt 4
2
Prawa telekomunikacyjnego, a w konsekwencji zasadnie uznał, iż tryb nałożenia
kary, o którym mowa w art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nie miał w
niniejszej sprawie zastosowania. Sąd Apelacyjny przyjął, że w niniejszej sprawie
należało rozstrzygnąć problem, czy tryby art. 201 w związku z art. 199 i art. 209
ust. 1 w zw. z art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego są rozłączne, a więc czy
wszczęcie postępowania kontrolnego i wydanie zaleceń pokontrolnych wymaga
dalszego konsekwentnego postępowania zgodnie z wymogami określonymi w
art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, czy też dopuszczalne jest wszczęcie
samodzielnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie
art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, w ramach którego można wykorzystać
materiał z postępowania kontrolnego i ukarać przedsiębiorcę telekomunikacyjnego.
Zdaniem Sądu drugiej instancji, oba tryby są rozłączne w tym znaczeniu, że
wszczęcie postępowania kontrolnego wymaga konsekwentnego trzymania się tej
procedury, a więc dalszego postępowania zgodnie z wytycznymi sformułowanymi w
art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego. W niniejszej sprawie zalecenia
pokontrolne zostały w pełni przez powoda wykonane, zatem nie było podstaw do
nałożenia na niego kary w oparciu o art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego.
Wszczęcie z urzędu osobnego, drugiego postępowania o to samo, tj. procedury w
trybie art. 209 ust. 1 w związku z art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, jest
niedopuszczalne, co jednoznacznie wynika z orzeczeń Sądu Najwyższego w
sprawach III SK 8/10 oraz III SK 52/10. Sąd drugiej instancji posiłkowo odwołał się
do brzmienia art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy 2002/20 w pierwotnym brzmieniu, przed
zmianami prowadzonymi na mocy dyrektywy 2009/140. Gdyby przyjąć interpretację
proponowaną przez Prezesa Urzędu w niniejszej sprawie, zmiana dyrektywy
2002/20 byłaby nieracjonalna. Ponieważ przepisy dyrektywy nie budzą przy tym
wątpliwości interpretacyjnych, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku
Prezesa Urzędu o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. Ponadto, w
niniejszej sprawie problemem nie był brak postępowania kontrolnego, do której to
kwestii nawiązano w propozycji pytania, lecz dopuszczalność zastosowania innego
trybu karania przedsiębiorcy niezależnie od wykonania zaleceń pokontrolnych.
Wykładnia przyjmująca, że nie można wszcząć i samodzielnie prowadzić trybu z
art. 209 ust. 1 w związku z art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, jest nie tylko
3
kompatybilna z poprzednim brzmieniem art. 10 dyrektywy 2002/20, ale także jest
logiczna i racjonalna. Przepis art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego byłby
bowiem zbędny, skoro i tak można by w przypadku wypełnienia zaleceń
pokontrolnych wszcząć w tej samej sprawie drugie postępowanie, niejako o to
samo i nałożyć kare nawet w przypadku wypełnienia zaleceń pokontrolnych.
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w
całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 201 ust. 1 i 3 Prawa
telekomunikacyjnego w związku z art. 209 ust. 1 pkt 4 i art. 210 ust. 1 Prawa
telekomunikacyjnego. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
Prezes Urzędu powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia
prawnego, czy w świetle art. 201 ust. 1 i 3 Prawa telekomunikacyjnego w związku z
art. 209 ust. 1 oraz art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego Prezes Urzędu jest
uprawniony do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie
nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego za naruszenie,
które zostało stwierdzone w toku kontroli, ale w tym zakresie Prezes Urzędu nie
wydawał zaleceń pokontrolnych z uwagi na ich bezcelowość.
Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o odmowę
przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do merytorycznego
rozpoznania nie ujawnia istotnego zagadnienia prawnego. Dotychczasowe
orzecznictwo Sądu Najwyższego w zakresie relacji między postępowaniem
kontrolnym a samoistnym postępowaniem w sprawie nałożenia kary pieniężnej na
przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, zostało podtrzymane i podsumowane w
wyroku Sądu Najwyższego z 8 października 2014 r., III SK 85/13. Wyrok Sądu
drugiej instancji zaskarżony przez Prezesa Urzędu jest zgodny z tą linią
orzeczniczą. Konstrukcja zagadnienia prawnego nie ujawnia zaś żadnego „nowego”
elementu, wymagającego doprecyzowania przez Sąd Najwyższy z uwagi na
nieadekwatność wcześniejszych wypowiedzi judykatury do rozstrzygnięcia
problemu prawnego skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu. Bezcelowość wydania
4
zaleceń pokontrolnych wskutek zmiany stanu prawnego co do obowiązków
ciążących na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym nie wpływa w żaden sposób na
dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie utrwalonej już linii orzeczniczej
Sądu Najwyższego, ani na ocenę prawidłowości orzeczenia Sądu drugiej instancji.
Sekwencja czynności podjętych w niniejszej sprawie przez Prezesa Urzędu
(wszczęcie postępowania kontrolnego, sporządzenie protokołu pokontrolnego,
wszczęcie postępowania o nałożenie kary pieniężnej, wydanie zaleceń
pokontrolnych, nałożenie kary) wpisuje się w utrwalony w praktyce Prezesa Urzędu
sposób procedowania, którego legalność została zakwestionowana w wyroku Sądu
Najwyższego z 21 września 2010 r., III SK 8/10 i kolejnych orzeczeniach Sądu
Najwyższego oraz Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Samoistny charakter
postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, w zakresie regulowanym przez
postanowienia dyrektywy 2002/20 w brzmieniu pierwotnym, nie rzutuje w żaden
sposób na konieczność respektowania przez Prezesa Urzędu określonego trybu
procedowania w przypadku wcześniejszego wszczęcia postępowania kontrolnego
oraz stwierdzenia w jego wyniku uchybień objętych przedmiotem kontroli.
Mając na względzie, że zagadnienie prawne skargi kasacyjnej Prezesa
Urzędu dotyczy szczegółowego problemu prawnego, który można rozstrzygnąć w
oparciu o dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego w sposób analogiczny
do argumentacji przedstawionej w zaskarżonym wyroku, interes publiczny nie
wymaga przyjęcia skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do merytorycznego
rozpoznania.
Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej
przesłanki przedsądu, z mocy art. 3989
§ 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.