Postanowienie SN z 4 grudnia 2014, sygn. III SK 26/14
Data orzeczenia
4 grudnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Staryk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 4 grudnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Staryk
w sprawie z powództwa T. Polska Spółki Akcyjnej w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
z udziałem C. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.
o ustalenie warunków dostępu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 4 grudnia 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 5 grudnia 2013 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 180 (sto
osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 5 grudnia 2013 r., oddalił apelacje Prezesa
Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz C. S.A. od wyroku Sądu Okręgowego w W.
Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 24 lipca 2012 r., w sprawie z
odwołania od decyzji Prezesa Urzędu z 7 grudnia 2009 r.
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w
całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu
powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego „czy
2
wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (decyzja I) skutkuje
równocześnie koniecznością uchylenie przez Sąd decyzji (decyzja II) wydanej w
oparciu o tą decyzję I, która w momencie wydawania decyzji II pozostawał w
obrocie prawnym i była wykonalna”, a także na potrzebę wykładni przepisów prawa,
tj. art. 316 § 1 k.p.c.
T. S.A. (powód) w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o
wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie
kosztów zastępstwa procesowego stanowiących sześciokrotność stawki
minimalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
jej merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do
rozpoznania z powołaniem się na przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania określoną w art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. – występujące w sprawie istotne
zagadnienie prawne. Wskazano też na potrzebę wykładni przepisu. Nie można
jednak uznać, że strona skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c.
W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego
przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989
§ 1 pkt
3
1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi
kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne
polega na sformułowaniu samego zagadnienia oraz wskazaniu argumentów
prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także na
sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten powinien być
zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez
sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr 1102817). Analogicznie należy traktować
wymogi konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach
przesłanki z art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą
kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie
prawne powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w
stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr
52571); 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić
Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się
do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia
22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z dnia 5 grudnia 2008 r.,
III CZP 119/08, LEX nr 478179); 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą
(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX nr
864002; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 560504) i 4) dotyczyć
zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność
zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje
zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej.
Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami rozpoznania przez Sąd Najwyższy
skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 października
2007 r., V CSK 356/07, LEX nr 621243). Twierdzenie o występowaniu istotnego
zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem
prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją
rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów
konstruujących to zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 marca
4
2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09,
LEX nr 577468).
W tym kontekście należy wskazać, że podniesiona przez powoda kwestia
„czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (decyzja I)
skutkuje równocześnie koniecznością uchylenie przez Sąd decyzji (decyzja II)
wydanej w oparciu o tą decyzję I, która w momencie wydawania decyzji II
pozostawał w obrocie prawnym i była wykonalna”, nie spełnia kryterium art. 3989
§
1 pkt 1 k.p.c. Podstawowym wymaganiem prawidłowej konstrukcji zagadnienia
prawnego jest bowiem sformułowanie problemu prawnego w oparciu o konkretny
przepis (przepisy) prawa, w związku z którym dane zagadnienie może powstać
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 marca 2014 r., III SK 69/13).
Sformułowane we wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa
Urzędu zagadnienie prawne nie zawiera w swej treści żadnego przepisu prawa.
Argumentów za istnieniem wskazanej przez Prezesa Urzędu przesłanki przesądu
należałoby zatem poszukiwać w innych elementach konstrukcyjnych tej skargi
kasacyjnej, co nie jest jednak zadaniem Sądu Najwyższego na etapie badania
zasadności wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie
art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.
Nie zachodzi również potrzeba wykładni przepisów budzących poważne
wątpliwości, bądź wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym, gdyż w tej
kwestii Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z 4 marca 2014 r., III SK 35/13,
podsumowując dotychczasowe orzecznictwo.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w
art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989
§ 2 k.p.c.
O kosztach wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej rozstrzygnięto w
oparciu o art. 98 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163,
poz. 1349 ze zm.). Wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie kosztów
zastępstwa procesowego w wysokości odpowiadającej 6-krotności stawki
minimalnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu
5
powielała pod względem konstrukcyjnym i argumentacyjnym treść kilkunastu skarg
organu wnoszonych bezskutecznie w analogicznych sprawach. Orzecznictwo Sądu
Najwyższego co do wymogów formalnych i jakościowych skargi kasacyjnej, której
wniosek o przyjęcie sprawy do rozpoznania opiera się na potrzebie rozstrzygnięcia
istotnego zagadnienia prawnego jest utrwalone. Sprawy, w których Sąd Najwyższy
odmawiał przyjęcia skarg tego rodzaju, jak w niniejszej sprawie, znane są
powodowi i jego pełnomocnikowi. Argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na
skargę kasacyjną nie wniosła niczego nowego do przedstawionych wyżej kwestii.