Postanowienie SN z 16 kwietnia 2015, sygn. I PK 242/14
Data orzeczenia
16 kwietnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Zbigniew Hajn
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
.
Dnia 16 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa B. J.
przeciwko Urzędowi Gminy B. w B.
o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 kwietnia 2015 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w K.
z dnia 3 kwietnia 2014 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 120 (sto
dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 3 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie z powództwa
B. J. przeciwko Urzędowi Gminy B. w B. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie
za czas pozostawania bez pracy, oddalił apelację strony pozwanej i orzekł o
kosztach postępowania odwoławczego.
Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości.
Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż Sąd
Okręgowy nie rozpoznał wszystkich zarzutów zawartych w apelacji, tj. zarzutu
naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przy rozstrzyganiu stanu
2
faktycznego sprawy art. 32 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach
samorządowych (Dz.U. Nr 223, poz. 1458 ze zm.) i jego wykładni, naruszając tym
samym art. 378 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem
powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze
skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości
stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w
sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej
publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia
orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał
się na art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na
etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w
oparciu o przesłankę z art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych
argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne
rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie
„oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania,
że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie,
bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich
znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07,
niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, LEX 560541). Nawet w
przypadku uwzględnienia uzasadnienia podstaw skargi nie można uznać, że jest
ona oczywiście uzasadniona w zaprezentowanym rozumieniu. Istotne jest
wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub
3
procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w
przedstawionym powyżej znaczeniu. Sąd odwoławczy w uzasadnieniu
zaskarżonego wyroku przedstawił spójną argumentację wykazując, że powód nie
naruszył ciężko swoich podstawowych obowiązków pracowniczych. Z art. 378 § 1
k.p.c., ustanawiającego obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji, nie
wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku
każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać
odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób
wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone
przed wydaniem orzeczenia (wyroki Sądu Najwyższego z 24 lipca 2009 r., I PK
38/09, LEX nr 523541; z 4 września 2014 r., II CSK 478/13, LEX nr 1545029). W
sprawie w apelacji strona pozwana podniosła między innymi zarzut naruszenia
art. 31 i art. 32 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych.
Sąd odwoławczy rozpoznając podniesiony zarzut i uznając go za bezzasadny
wskazał, że apelujący powołał się na naruszenie art. 30 i art. 31 ustawy o
pracownikach samorządowych. Podkreślić jednakże należy, że mimo wskazania w
uzasadnieniu wyroku art. 30 i art. 31 w miejsce art. 31 i art. 32 ustawy o
pracownikach samorządowych, Sąd odwoławczy ustosunkowując się do zarzutu
apelującego stwierdził, że podstawą wezwania do złożenia oświadczenia
majątkowego był wyłącznie art. 24h ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a przepisy
ustawy o pracownikach samorządowych w jego ocenie nie miały zastosowania w
sprawie.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
4
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r.,
poz. 461).