Wyrok z 31 maja 2021, sygn. VII P 58/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 maja 2021 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Stefania Zdunek-Waliczek

protokolant: sekretarz sądowy Patrycja Pilc

po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2021 r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

przeciwko K. S.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na rzecz K. S. 4050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

sygn. akt VII P 58/20

UZASADNIENIE

W pozwie z 13 listopada 2019 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. domagała się zasądzenia od K. S. następujących kwot: 85 306 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 2 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty tytułem kary umownej za naruszenie przez pozwanego zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy; 6883,90 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem kosztów poniesionych przez stronę powodową w związku z niezwróceniem przez pozwanego mienia powierzonego w terminie, w tym kosztów odbioru samochodu służbowego i kosztów powstałych w związku z bezumownym korzystaniem przez pozwanego z mienia strony powodowej, oraz kosztów paliwa w związku z użytkowaniem samochodu służbowego do celów prywatnych. Strona powodowa wniosła jednocześnie o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Strona powodowa wskazywała, że pozwany był zatrudniony u strony powodowej od 1 lipca 2016 r. w oparciu o kolejne umowy o pracę na stanowisku inżyniera sprzedaży, ostatnio w oparciu o umowę o pracę na czas określony od 1 października 2017 r. do 30 czerwca 2019 r., za wynagrodzeniem 5646,24 zł brutto. 31 października 2017 r. strony podpisały umowę przekazania samochodu służbowego marki V. (...), z którego pozwany miał korzystać. Strona powodowa wskazała, że 30 marca 2018 r. pozwany wypowiedział umowę o pracę, która wskutek przedmiotowego oświadczenia rozwiązała się 30 kwietnia 2018 r.

W zakresie żądania odszkodowania, wyliczonego na łączną kwotę 6883,90 zł strona powodowa wskazywała na bezumowne korzystanie przez pozwanego z laptopa (...) oraz samochodu służbowego po rozwiązaniu stosunku pracy, z którego to mienia powierzonego pozwany nie rozliczył się do 30 kwietnia 2018 r., mimo, że był do tego obowiązany, akcentując dodatkowo konieczność sprowadzenia z K. samochodu służbowego użytkowanego przez pozwanego, co wiązało się z kosztami m.in. dojazdu i delegacji pracownika oraz paliwa. Dodatkowo, strona powodowa wskazywała, że obciążyła pozwanego kosztem paliwa w związku z wykorzystaniem przez niego samochodu służbowego do celów prywatnych. Z uwagi na powyższe zaszłości, strona powodowa wystawiła noty obciążeniowe nr (...)z 15 maja 2018 r. oraz nr (...) z 30 maja 2018 r.

Strona powodowa wskazywała, że strony zawarły nadto umowę o zakazie konkurencji w dniu 1 lipca 2016 r., która miała obowiązywać w trakcie trwania stosunku pracy i po jego ustaniu przez 2 lata. W umowie tej pozwany zobowiązał się, że nie podejmie działalności konkurencyjnej w ww. okresach, przy czym zgodnie z postanowieniami umowy, za działalność konkurencyjną zostało uznane m.in.: podejmowanie i/lub prowadzenie działalności gospodarczej na własny lub cudzy rachunek, jeżeli jest ona konkurencyjna w stosunku do działalności prowadzonej przez pracodawcę; podjęcie przez pracownika zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę i/lub współpracy regulowanej dowolną umową cywilnoprawną, z którymkolwiek z podmiotów gospodarczych lub osób fizycznych na rzecz których pracodawca w ramach wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej świadczył usługi lub wykonywał zlecenia, w okresie trwania stosunku pracy z pracownikiem. Jako konkurencyjną względem pracodawcy działalność gospodarczą strony wskazały wszelką działalność gospodarczą, obejmującą którykolwiek z rodzajów działalności gospodarczej, wykonywanej przez pracodawcę w chwili rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem, w szczególności obrót wskazanymi dalej w treści umowy maszynami, urządzeniami i narzędziami. Strona powodowa zobowiązała się do zapłaty na rzecz pozwanego odszkodowania na okres obowiązywania zakazu konkurencji po rozwiązaniu stosunku pracy, natomiast pozwany zobowiązał się zapłacić stronie powodowej karę umowną stanowiącą równowartość 10 000 euro za każde naruszenie. Zarzucała, że w czerwcu 2018 r., w okresie obowiązywania umowy o zakazie konkurencji, pozwany zarejestrował jednoosobową działalność gospodarczą z zakresem zbieżnym z działalnością strony powodowej, a nadto objął funkcję dyrektora naczelnego firmy (...)., z którym to podmiotem uprzednio łączyła stronę powodową umowa na wyłączną dystrybucję produkowanego przez nią towaru na terenie Polski, wypowiedziana przez ten podmiot 21 czerwca 2018 r. Strona powodowa podnosiła, że tym samym pozwany dopuścił się 2 naruszeń postanowień umowy o zakazie konkurencji, zatem zasadnym jest żądanie zapłaty kar umownych w wysokości 2 x 10 000 euro (przeliczone na walutę polską wg kursu z 7 listopada 2019 r.) Wskazywała, że wystosowała do pozwanego wezwania do zapłaty z 24 października 2018 r. i 30 października 2018 r., w odpowiedzi na które pozwany wskazał, że zakaz konkurencji nie obowiązuje, bowiem do końca maja 2018 r. nie uzyskał pierwszej raty odszkodowania za powstrzymywanie się od działalności konkurencyjnej, należnej za kwiecień 2018. Strona powodowa wskazała, że pierwsza rata odszkodowania, należna pozwanemu z tytułu umowy o zakazie konkurencji za maj 2018 r., została skompensowana przez stronę powodową poprzez noty obciążeniowe nr (...) z 15 maja 2018 r. oraz nr (...) z 30 maja 2018 r. Druga rata odszkodowania, należna pozwanemu za czerwiec 2018 w kwocie 820,17 zł (brutto 1000,17 zł), została wypłacona pozwanemu 8 czerwca 2018 r. Pozwany dokonał zwrotu przedmiotowej kwoty w dniu 11 czerwca 2018 r.

Pozwany K. S. podniósł zarzut braku właściwości Sądu Okręgowego w Gdańsku, w związku z czym postanowieniem z 6 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

W odpowiedzi na pozew K. S. wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaprzeczył: bezumownemu korzystaniu z powierzonego mu mienia, a na wypadek uznania, że korzystał, zakwestionował wysokość odszkodowania za bezumowne korzystanie z mienia; skuteczności dokonania potrącenia jego wierzytelności z wierzytelnościami strony powodowej; naruszeniu zakazu konkurencji; podejmowaniu lub prowadzeniu działalności konkurencyjnej wobec strony powodowej lub świadczeniu pracy, usług wykonywaniu inne czynności, o których mowa w § 2 lit. h umowy, na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną; obowiązywaniu zakazu konkurencji. Dodatkowo wskazał, że nie potwierdzając, aby zakaz konkurencji został naruszony, zgłasza zarzut miarkowania kary umownej, podnosząc, że jest rażąco wygórowana. Pozwany podkreślił, że po rozwiązaniu stosunku pracy nie korzystał z mienia strony powodowej, w szczególności z laptopa i samochodu służbowego; telefon służbowy został wyłączony 5 maja 2018 r, a wcześniej pozwany z niego korzystał jedynie w celu uzgodnienia z byłym przełożonym M. K. kwestii odbioru samochodu służbowego. Uzgodnienia między nimi, poczynione 30 kwietnia 2018 r., były takie, że M. K. osobiście odbierze samochód służbowy od pozwanego w K.. 4 maja 2018 r. w godzinach popołudniowych M. K. telefonicznie poprosił pozwanego o zwrot samochodu do siedziby strony powodowej – K.. Wobec powyższego, pozwany w odpowiedzi skierował 5 maja 2018 r. mail do byłego pracodawcy, w którym zwrócił się o wyznaczenie terminu zwrotu powierzonego mu mienia i wskazał na niedotrzymanie wcześniejszych ustaleń telefonicznych podjętych z M. K.. Pozwany podkreślił, że w świetle powyższego, nie można przyjąć, że korzystał z mienia bezumownie, a zatem, aby istniała wierzytelność strony powodowej z tego tytułu. Tym samym, strona powodowa nie mogła dokonać potrącenia nieistniejących wierzytelności z rzeczywistymi wierzytelnościami pozwanego z tytułu odszkodowania z umowy o zakazie konkurencji. Dalej pozwany, powołując się na treść art. 101 ^{( 2)} § 2 k.p., akcentował, że z uwagi na niewywiązywanie się przez stronę powodową z obowiązku zapłaty odszkodowania, zakaz konkurencji przestał obowiązywać 1 czerwca 2018 r. Wskazywał, że zgodnie z § 4 umowy, odszkodowanie miało być płatne w miesięcznych ratach, nie później niż do ostatniego dnia miesiąca, a zatem pierwsza rata odszkodowania – za maj 2018, powinna być zapłacona do 30 maja 2018 r. Tymczasem, strona powodowa dokonała przelewu raty odszkodowania 8 czerwca 2018 r. Zatem, wobec opóźnienia w zapłacie, z dniem 1 czerwca 2018 r. pozwany przestał być związany postanowieniami umowy o zakazie konkurencji wobec wygaśnięcia tegoż zakazu. Pozwany zarzucał nadto, że wysokość odszkodowania została zaniżona, wskazując na jej umowne określenie w wysokości 25% wynagrodzenia netto, zamiast wynagrodzenia brutto, jak również, na niezasadne przyjęcie wynagrodzenia z ostatniego miesiąca pracy zamiast wynagrodzenia otrzymywanego przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi zakazu konkurencji. Pozwany twierdził, że należne mu odszkodowanie powinno wynosić miesięcznie 1387,08 zł brutto. Pozwany podnosił, że nie prowadził działalności konkurencyjnej wobec strony powodowej, ani poprzez rozpoczęcie prowadzenia własnej działalności gospodarczej, ani poprzez współpracę z (...)., wskazując na odmienny przedmiot działalności strony powodowej, a w konsekwencji, brak rywalizacji na tym samym rynku i kierowania ofert do tych samych podmiotów.

W piśmie procesowym z 2 lutego 2021 r., wniesionym przed rozprawą, strona powodowa cofnęła pozew w części o zapłatę odszkodowania w kwocie 6883,90 zł i odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie ww. kwoty. W konsekwencji powyższego, postanowieniem z 31 maja 2021 r. Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych umorzył postepowanie w tej części. Postanowienie to uprawomocniło się 7 czerwca 2021 r.

Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia był bezsporny. Bezspornym w szczególności było, że stronę powodową (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. i pozwanego K. S. łączył w okresie od 1 lipca 2016 r. do 30 kwietnia 2018 r. stosunek pracy, nawiązany w oparciu o kolejne umowy o pracę, ostatnio zawartą na czas określony od 1 października 2017 r. do 30 czerwca 2019 r., w ramach którego K. S. świadczył pracę na stanowisku inżyniera sprzedaży, przy czym praca była wykonywana w systemie (...). Stawka wynagrodzenia zasadniczego przewidziana ostatnią umową wynosiła 5646,24 zł brutto. Pozwanemu przysługiwała nadto premia kwartalna wynikowa w wysokości 10% dochodu prowizyjnego brutto z tytułu uzyskanej przez niego sprzedaży. 30 marca 2018 r. pozwany wypowiedział umowę o pracę, w następstwie czego stosunek pracy rozwiązał się z dniem 30 kwietnia 2018 r.

1 lipca 2016 r. strony zawarły umowę o zakazie konkurencji i zachowaniu poufności, która miała obowiązywać w trakcie trwania stosunku pracy i po jego ustaniu przez 2 lata. W umowie tej pozwany zobowiązał się, że nie podejmie działalności konkurencyjnej w ww. okresach (§ 1), przy czym zgodnie z postanowieniami umowy, za działalność konkurencyjną zostało uznane m.in.: podejmowanie i/lub prowadzenie działalności gospodarczej na własny lub cudzy rachunek, jeżeli jest ona konkurencyjna w stosunku do działalności prowadzonej przez pracodawcę (§ 2 c); podjęcie przez pracownika zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę i/lub współpracy regulowanej dowolną umową cywilnoprawną, z którymkolwiek z podmiotów gospodarczych lub osób fizycznych na rzecz których pracodawca w ramach wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej świadczył usługi lub wykonywał zlecenia, w okresie trwania stosunku pracy z pracownikiem (§ 2h). Jako konkurencyjną względem pracodawcy działalność gospodarczą rozumiano wszelką działalność gospodarczą, obejmującą którykolwiek z rodzajów działalności gospodarczej, wykonywanej przez pracodawcę w chwili rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem, w szczególności obrót wyszczególnionymi maszynami, urządzeniami, materiałami i narzędziami (§ 3). Strona powodowa zobowiązała się do zapłaty na rzecz pozwanego odszkodowania za okres obowiązywania zakazu konkurencji po rozwiązaniu stosunku pracy, przy czym odszkodowanie miało być wypłacane pracownikowi w ratach miesięcznych, z dołu, nie później niż do ostatniego dnia miesiąca. Wysokość miesięcznej raty wynosić miała 25% wynagrodzenia netto pracownika w ostatnim miesiącu trwania stosunku pracy (§ 4). Pozwany zobowiązał się zapłacić stronie powodowej karę umowną w kwocie stanowiącej równowartość w złotych 10 000 euro w każdym przypadku naruszenia (§ 5 pkt 2).

31 października 2017 r. strony zawarły umowę przekazania samochodu; pozwany otrzymał w wykonaniu jej postanowień do użytkowania samochód służbowy marki V. (...).

4 maja 2018 r. strona powodowa skierowała do pozwanego drogą pocztową wezwanie do zwrotu powierzonego mienia służbowego – laptopa (...), (...) oraz samochodu V. (...),w terminie trzech dni od otrzymania wezwania, ze wskazaniem, że jest zmuszona za czas od 1 maja 2018 r. do dnia zwrotu obciążyć go kosztami użytkowania mienia.

5 maja 2018 r. pozwany skierował do strony powodowej maila, przywołując ustalenia co do zwrotu samochodu służbowego, które poczynił wspólnie ze swoim przełożonym M. K. 30 kwietnia 2018 r., a to jego odbioru w K. 5 maja 2018 r. osobiście przez M. K..

7 maja 2018 r., w odpowiedzi na mail pozwanego, strona powodowa wystosowała do niego odpowiedź z ponowieniem żądania zwrotu powierzonego mu mienia, informując go, że za czas od 1 maja 2018 r. zostanie obciążony „kosztami użytkowania mienia w związku z jego bezumownym korzystaniem”, w stawcie 250 zł za dobę.

14 maja 2018 r. strona powodowa odebrała przesyłkę kurierską, która pozwany nadał m.in. laptop oraz iPhone (...).

30 maja 2018 r/ strona powodowa sporządziła skierowaną do pozwanego informację o wielkości przysługującego pozwanemu odszkodowania, załączając tabelę z wyliczeniem przedmiotowego odszkodowania. Strona powodowa wyliczyła wysokość miesięcznej raty odszkodowania posiłkując się wynagrodzeniem netto pozwanego (wynagrodzenie brutto z ostatniego miesiąca zatrudnienia – 5656,24 zł, netto – 4000,66 zł; 25% z 4000,66 zł = 1007,17 zł; podatek 18% - 180 zł;1000,17 zł – 180 zł = 820,17 zł). Jednocześnie, w tej samej dacie, sporządziła 3 wezwania do kompensaty, powołując się na obciążenie pozwanego, odpowiednio, notą obciążeniową nr (...) z 15 maja 2018 r. – na kwotę 650 zł, za bezumowne korzystanie z laptopa i iPhone, nr (...) z 30 maja 2018 r. – na kwotę 6000 zł, za bezumowne korzystanie z samochodu oraz nr (...) z 30 maja 2018 r. – na kwotę 1038,33 zł, za wyszczególnione w nocie wydatki związane z odbiorem samochodu. W treści not każdorazowo wskazano, że kwoty z nich wynikające są kompensowane w całości z częścią rat miesięcznych K. S. z tytułu odszkodowania do umowy o zakazie konkurencji z 1 lipca 2016 r. Po zaopatrzeniu w list przewodni 7 czerwca 2018 r. oraz informację o statusie odszkodowania po rozliczeniu kompensat i dołączeniu nieodebranych przesyłek pocztowych nadanych 4 i 7 maja 2018 r. ekspediowano przesyłkę na adres pozwanego.

K. S. od czerwca 2018 r. podjął współpracę z (...). otrzymując stanowisko dyrektora naczelnego.

6 czerwca 2018 r. pozwany rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej. Jako przeważającą działalność gospodarczą wskazał w CEIDG kod 46.69 sprzedaż hurtową pozostałych maszyn i urządzeń.

7 czerwca 2018 r. strona powodowa skierowała do pozwanego kolejne wezwanie do kompensaty wraz z notą obciążeniową nr 01/06/2018 – na kwotę 450,47 zł, dot. gastronomii w delegacji, wskazując, że jest to różnica pomiędzy wydatkowaną przez pozwanego kwotą a możliwą do akceptacji przez spółkę według wyliczonej średniej, i załączając nieodebrane przez pozwanego przesyłki pocztowe, nadane przez stronę powodową 4 i 7 maja 2018 r.

8 czerwca 2018 r. strona powodowa dokonała na rzecz pozwanego przelewu kwoty 820,17 zł tytułem odszkodowania z zakazu konkurencji. 11 czerwca 2018 r. pozwany dokonał zwrotu ww. kwoty na rzecz strony powodowej.

13 czerwca 2018 r. pozwany odebrał przesyłkę pocztową kierowaną do niego przez stronę powodową 7 czerwca 2018 r.

24 października 2018 r. strona powodowa skierowała do pozwanego wezwanie do zapłaty kary umownej stanowiącej równowartość w złotych 10 000 euro z uwagi na naruszenie postanowień umowy o zakazie konkurencji i zachowaniu poufności (§ 2 pkt h) w terminie 14 dni od doręczenia wezwania – ze wskazaniem na podjęcie przez pozwanego zatrudnienia w firmie klienta pracodawcy – (...)., na stanowisku Generalnego Menadżera. Pozwany odebrał przedmiotowe wezwanie 30 października 2018 r.

30 października 2018 r. strona powodowa skierowała do pozwanego wezwanie do zapłaty kary umownej stanowiącej równowartość w złotych 10 000 euro z uwagi na naruszenie postanowień umowy o zakazie konkurencji i zachowaniu poufności (§ 2 pkt c) w terminie 14 dni od doręczenia wezwania – ze wskazaniem na rozpoczęcie prowadzenia przez pozwanego 6 czerwca 2018 r. działalności gospodarczej pod nazwą (...) K. S., której przedmiot działalności jest tożsamy z przedmiotem działalności (...) sp. z o.o. Pozwany odebrał przedmiotowe wezwanie 6 listopada 2018 r.

Sąd na zasadzie art. 235 ^{( 2)} § 2 pkt 5 k.p.c. pominął dowody z zeznań świadków M. J. i T. G. oraz z przesłuchania stron jako zmierzające wyłącznie do przedłużenia postępowania. Zauważyć bowiem należy, że fakty istotne dla rozstrzygnięcia były w istocie bezsporne między stronami, W szczególności, nie było sporne, że strony wiązał stosunek pracy do 30 kwietnia 2018 r., jak również, umowa o zakazie konkurencji i zachowaniu poufności, której strony nadały określoną treść, a nadto, rozpoczęcie przez pozwanego prowadzenia działalności gospodarczej i podjęcie współpracy z (...). w czerwcu 2018, i wypłacenie pozwanemu przez stronę powodową tytułem odszkodowania z umowy o zakazie konkurencji 820,67 zł w dniu 8 czerwca 2018 r., a następnie zwrot przedmiotowej kwoty przez pozwanego 11 czerwca 2018 r. Wobec jasnej treści postanowień umowy o zakazie konkurencji, również w zakresie wysokości oraz daty zapłaty rat odszkodowania, nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dowodu z przesłuchania stron co do wykładni ich oświadczeń woli. Z kolei, wobec przyjęcia, że wskutek niezapłacenia przez stronę powodową odszkodowania w terminie (o czym poniżej), zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej przestał pozwanego obowiązywać od 1 czerwca 2018 r., zbędnym się stało prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie tego, czy działalność, jaką pozwany faktycznie podjął w czerwcu 2018 r. stanowiła działalność konkurencyjną wobec jego byłego pracodawcy, a zawnioskowane przez strony dowody Sąd uznał za prowadzące do zbędnego przedłużenia postępowania.

Jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania Sąd ocenił również wniosek pozwanego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, który zgodnie z ostatecznie zakreśloną tezą dowodową miał się wypowiedzieć co do wysokości wynagrodzenia otrzymanego przez pozwanego w okresie odpowiadającym okresowi trwania zakazu konkurencji, wysokości odszkodowania należnego pozwanemu za zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy, wypłaty pozwanemu zaniżonego odszkodowania i wygaśnięcia zakazu konkurencji. Wydaje się, że stwierdzenie, jakie wynagrodzenie pozwany otrzymał w trakcie trwania stosunku pracy w okresie odpowiadającym okresowi trwania zakazu konkurencji jak również obliczenie kodeksowego minimum (25% tej kwoty), nie wymaga wiadomości specjalnych, a jedynie prostych wyliczeń rachunkowych w oparciu o przedłożone przez pracodawcę zestawienie dokonanych wypłat. Na marginesie jedynie odnotować należy, że pozwany przypisał biegłemu w części kompetencje należące do Sądu -ocena czy umowa o zakazie konkurencji wygasła czy nie z pewnością bowiem nie należy do biegłego.

Sąd pominął również wniosek strony powodowej z 2 lutego 2021 r. o zobowiązanie (...). do przedłożenia wszystkich ofert i umów zawartych z pozwanym. Zauważyć należy, że z uwagi na zakreślenie przedziału czasowego jako „począwszy od czerwca 2019”, dowód ten nie jest istotny w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Ogólnie obowiązujące przepisy prawa pracy pozwalają na zawarcie przez strony stosunku pracy umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, zabezpieczającej interesy pracodawcy, zatrudniającego pracownika, który posiada dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazi pracodawcę na szkodę, wymagając jedynie, aby w umowie wskazać czas jej obowiązywania, jak również aby zobowiązaniu pracownika do powstrzymania się od działalności konkurencyjnej towarzyszyła wypłata odszkodowania w wysokości nie niższej od 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadającym okresowi obowiązywania zakazu konkurencji (art. 101 ² k.p.). Koniecznym jest też, aby umowa taka miała formę pisemną (art. 101 ³ k.p.). Ugruntowane już orzecznictwo jak również doktryna dopuszczają przy tym, aby interes pracodawcy został dodatkowo zabezpieczony w umowie o zakazie konkurencji poprzez zastrzeżenie kary umownej na wypadek naruszenia postanowień umowy przez byłego pracownika.

Nie budzi wątpliwości, że strony postępowania 1 lipca 2016 r. zawarły umowę o zakazie konkurencji i zachowaniu poufności, która miała obowiązywać w trakcie trwania stosunku pracy i po jego ustaniu, i która zawierała wszystkie warunki konieczne stawiane przez przepisy prawa dla jej ważności, tak co do formy jak i treści. W umowie tej pozwany K. S. zobowiązał się nie podejmować działalności konkurencyjnej wobec (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. przez dwa lata po ustaniu stosunku pracy, w tym m.in. nie prowadzić własnej działalności gospodarczej jeżeli byłaby konkurencyjna z działalnością pracodawcy oraz nie podejmować zatrudnienia z podmiotami gospodarczymi lub osobami fizycznymi, na rzecz których pracodawca świadczył usługi lub wykonywał zlecenia w okresie, kiedy stronę powodową i pozwanego łączył stosunek pracy. Strona powodowa z kolei zobowiązała się do zapłaty na rzecz pozwanego odszkodowania za okres obowiązywania zakazu konkurencji po rozwiązaniu stosunku pracy, w ratach miesięcznych, z dołu, nie później niż do ostatniego dnia miesiąca. Wysokość miesięcznej raty wynosić miała 25% wynagrodzenia netto pozwanego w ostatnim miesiącu trwania stosunku pracy. Strony przewidziały nadto w umowie obowiązek zapłaty przez pozwanego kary umownej w kwocie stanowiącej równowartość w złotych 10 000 euro w każdym przypadku naruszenia zakazu konkurencji. Wobec powyższego, pozwany po rozwiązaniu umowy o pracę, co nastąpiło z jego inicjatywy ze skutkiem na dzień 30 kwietnia 2018 r., winien był powstrzymać się od działalności konkurencyjnej względem strony powodowej, opisanej szczegółowo w treści umowy, a strona powodowa wypłacać pozwanemu w umówiony sposób odszkodowanie. Zauważyć przy tym należy, że wysokość odszkodowania należna pozwanemu została ustalona w umowie poniżej minimalnego jego poziomu, regulowanego przepisami prawa pracy, co słusznie podnosił pozwany w odpowiedzi na pozew, zatem w miejsce postanowienia umownego (25% wynagrodzenia netto w ostatnim miesiącu trwania stosunku pracy, co miesiąc) do umowy wszedł zapis z art. 101 ^{( 2)} § 3 k.p. (25% wynagrodzenia otrzymanego przez pozwanego w trakcie całego zatrudnienia u strony powodowej, z uwagi na fakt, że był to okres krótszy niż okres, na jaki strony zawarły umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy). Uwzględniając zestawienie wynagrodzeń, pobieranych przez pozwanego, przedstawionych przez stronę powodową w załączniku do pisma procesowego strony powodowej z 2 lutego 2021 r., niekwestionowane przez pozwanego, wysokość należnego pozwanemu odszkodowania z tytułu powstrzymywania się od zakazu konkurencji wynosić zatem powinna 1387,08 zł brutto miesięcznie, przez okres 2 lat. Zapisy umowy o zakazie konkurencji co do daty wymagalności poszczególnych rat odszkodowania są zdaniem sądu jasne i precyzyjne i nie wymagały przeprowadzania dowodu z zeznań stron celem dokonania wykładni oświadczeń woli stron. Strony wskazały, że odszkodowanie miało być wypłacane pozwanemu w ratach miesięcznych, z dołu, nie później niż do ostatniego dnia miesiąca. Takie postanowienie jest czytelne: wyznacza jako termin wymagalności raty odszkodowania ostatni dzień upływającego miesiąca, w którym były pracownik powinien był powstrzymać się od prowadzenia działalności konkurencyjnej opisanej umową, i od takiej działalności się powstrzymał. Zatem, skoro umowa o pracę rozwiązała się z dniem 30 kwietnia 2018 r., odszkodowanie należało się pozwanemu od maja 2018 r., a pierwszą jego ratę – w wysokości 1387,08 zł brutto powinien był otrzymać do 31 maja 2018 r. Tymczasem, strona powodowa wypłaciła pozwanemu pierwszą (i jedyną) ratę odszkodowania w wysokości 1000,17 zł brutto (820,17 zł netto) w dniu 8 czerwca 2018 r., a zatem, po terminie. Podkreślić przy tym należy, że strona powodowa nie stawiała pozwanemu żadnych zarzutów co do naruszenia zakazu konkurencji w maju 2018 r.: zarówno rozpoczęcie przez pozwanego prowadzenia własnej działalności gospodarczej jak i podjęcie współpracy z (...) abstrahując od tego, czy była to w istocie działalność konkurencyjna względem byłego pracodawcy, nastąpiło bowiem w czerwcu 2018 r., co było bezsporne między stronami. Tymczasem, zgodnie z art. 101 ^{( 2)} § 2 k.p. zakaz konkurencji przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa o zakazie konkurencji w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania. Zatem, skoro strona powodowa nie zapłaciła pozwanemu należnej raty odszkodowania za maj 2018 r. w terminie i w należnej wysokości, zakaz konkurencji przestał pozwanego obowiązywać, i w czerwcu 2018 r. mógł podjąć każdą aktywność zawodową, będąc wolnym również od ewentualnego obowiązku zapłaty kary umownej. Uznając zatem, że pozwanego w czerwcu 2018 r. nie obowiązywał już zakaz konkurencji, zbędnym było badanie, czy podjęta przez niego wówczas działalność gospodarcza jak również praca w (...) miała charakter działalności konkurencyjnej względem byłego pracodawcy.

Uwzględniając powyższe, powództwo o zapłatę kary umownej podlegało oddaleniu jako bezzasadne.

O kosztach postępowania sąd orzekł na zasadzie art. 98 k.p.c. stosując zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania, w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Wobec niewykazania kosztów tłumaczenia dokumentów, z którego to tytułu pozwany na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku żądał zasądzenia 718,32 zł, Sąd nie uznał wniosku pozwanego o zasądzenie zwrotu tychże kosztów od strony powodowej za uzasadniony.