Wyrok z 14 października 2021, sygn. II Ca 599/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 października 2021 roku

Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 roku w Opolu

na rozprawie

sprawy z powództwa: (...) Sp. z o.o. z siedzibą w N.

przeciwko: Skarbowi Państwa - Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w O.

o zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu

z dnia 19 marca 2020 roku

sygn. akt IX C 2046/17

1.  oddala apelację,

2.  zasądza od Skarbu Państwa – Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. na rzecz strony powodowej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w N. kwotę 7 500 zł (siedem tysięcy pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym.

Romuald Suhs Jan Papka Grzegorz Kowolik

Sygn. akt II Ca 599/21

Transkrypcja uzasadnienia wyroku z dania 14.10.2021 r.

[Sędzia Przewodniczący Papka Jan 00:03:02.000]

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia dziewiętnego, 19 marca 2020 r. Sąd Rejonowy w Opolu IX Wydział Cywilny, zasądził od pozwanego Skarbu Państwa - Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. na rzecz powódki (...) sp. z o.o. w N., kwotę 2.313.189 zł 35 gr z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia 17 lutego 2017 r. do dnia zapłaty, a pozostałym zakresie powództwo oddalił - punkt pierwszy. Zaś kosztami procesu obciążył powódkę w pięćdziesięciu dwóch procentach, a pozwanego w czterdziestu ośmiu procentach, pozostawiając szczegółowe rozliczenie tych kosztów referendarzowi sądowemu - punkt drugi wyroku. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikało, że decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii nr (...) z dnia 3 czerwca 2016 r. uznano za zakażone pałeczkami Salmonella Enteritidis [? 00:04:13.792] należące do powódki stada kur nieśnych, utrzymywanych w sektorach: pierwszym, w kurniku pierwszym, drugim w kurnikach numer 1, 2 i 3, w sektorze trzecim, w kurnikach 1, 3 i 4 i w związku z tym zobowiązano powódkę do niezwłocznego uboju lub zabicia wskazanych sztuk drobiu. Następnie decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii numer (...) z dnia 11 lipca 2016 r. uznano za zakażone pałeczkami Salmonella Enteritidis stada kur nieś... nieśnych, utrzymywanych w sektorach: pierwszym - w kurnikach 2, 3 i 4, trzecim - w kurniku numer 2, w czwartym - w kurnikach 2 i 4, w piątym - w kurnikach 3 oraz 7. W konsekwencji tego również zobowiązano powódkę do niezwłocznego uboju lub zabicia wskazanych sztuk drobiu. Ponadto pozwany postanowił zastosować środki określone w decyzji numer (...) z dnia 11 lipca 2016 r. w stosunku do kur nieśnych, utrzymywanych w sektorach: drugim - w kurniku numer 4, w czwartym - w kurniku numer 1, w kurniku numer 3, piątym - w kurniku numer 2, siódmym - w kurniku numer 1, pomimo tego, że nie uznano wyżej wymienionych sektorów za zakażone pałeczkami salmonelli. W sprawie bezsporne było, że wyżej wymienionymi decyzjami pozwany zakazał powódce wywożenia z gospodarstwa (...) sp. z o. o. w N. jaj pochodzących od kur sektora, w którym doszło do zakażenia, z wyłączeniem przemieszczania bezpośrednio do zakładu wytwarzającego lub przetwarzającego produkcje jajeczne oraz przemieszczania drobiu do oraz gospodarstwa (...), chyba że drób na wniosek hodowcy został przemieszczony do rzeźni. Decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. numer (...) z dnia 25 listopada 2016, odmówiono powódce przyznania odszkodowania za wyżej wymienione kury nioski, a także odmówiono zwrotu kosztów poniesionych w związku z transportowaniem wyżej wymienionych zwierząt lub zwłok zwierzęcych, albo unieszkodliwieniem zwłok zwierzęcych. Poza sporem pozostawała okoliczność i powódka... iż powódka w czasie oczekiwania na wywóz zwierząt, objętych przedmiotowymi decyzjami, odbierała jaja, która następnie sprzedała do przetwórstwa wraz z zdrowymi jajami. Pozwany twierdził, że żądanie nie jest zasadne, gdyż powódka nie wykonała podstawowych nakazów i zakazów określonych w wyżej wymienionych i niezaskarżalnych decyzjach Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. numer (...), numer (...) oraz, oraz numer (...). Treść tych decyzji pozostawała co do zasady tożsama, odnosiły się do różnych sektorów kurników. Nie wypełniała nakazu zapewnienia izolacji drobiu w poszczególnych kurnikach oraz nie podjęła działań mających na celu poprawę standardów zootechnicznych, zoohigienicznych w gospodarstwie o numerze (...) (...), co spowodowało rozprzestrzenianie się choroby w kolejnych kurnikach i sektorach. Początkowo pałeczką salmonelli dotkniętą, dotknięte były wyłącznie zwierzęta umieszczone w sektorze piątym -w kurnikach numer 1 i 4. Powódka złamała zakaz przemieszczania drobiu oraz... drobiu do oraz z gospodarstwa, stanowiącego przedmiot wszystkich wyżej wymienionych postępowań, tj. fermy o numerze (...) (...) poprzez wprowadzenie do niej, a dokładnie do sektora czwartego- do kurników numer 1-4 drobiu, w wieku 18 tygodni zakładu odchowu drobiu o numerze (...) (...). Jednocześnie przetrzymywała zakażone zwierzęta przez kilkadziesiąt dni po wydaniu decyzji numer (...), nie wykonując tym samym nakazu niezwłocznego ich uboju. Z tych względów pozwany nie przyznał odszkodowania za poddane ubojowi kury nieśne, wskazane w decyzji numer (...). Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana, zaskarżając go w części, co do punktu pierwszego - w zakresie w jakim Sąd uwzględnił powództwo - a także punktu drugiego. Zaskarżonemu wyrukowi, wyrokowi strona pozwana zarzuciła po pierwsze, naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. punkt pierwszy, naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. polegające na błędnej ocenie dowodów przez obdarzenie mocą dowodową opinii biegłego R. G. (1), poprzez uznanie tej opinii za spójną, rzetelną i wiarygodną, mimo że biegły szacował wartość kur w oparciu o potencjalną wartość, cenę jaj konsumpcyjnych, co uwzględniał utracone korzyści lucrum cessans. Po drugie, polegające na dokonaniu błędnego ustalenia stanu faktycznego, że powódka nie mogła wykonać nakazu niezwłocznie... niezwłocznego uboju lub zabicia kur wcześniej niż faktycznie tego dokonała. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. punkt pierwszy, naruszenie art. 49 ust. 1 i 7 z ustaw... z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, przez błędną wykładnię, poprzez uznanie, że podstawą odmowy wypłaty odszkodowania może być jednie odmowa uboju lub zabicia zwierząt, a nie opóźnienie w wykonaniu tego obowiązku. Po drugie, naruszenie art. 49 ust. 1 i 7 wyżej wymienionej ustawy, w związku z art. 44 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierzą, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że powódka niezwłocznie wykonała nakaz niezwłocznego uboju lub zabicia zwierząt, przez co spełniła warunki przyznania wypłaty odszko, odszkodowania. Po trzecie, naruszenie art. 49 ust. 1 i 7 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, w związku z art. 44 ust. 1 tejże ustawy, w związku z art. 2 pkt 8 ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że powódka nie złamała zakazu przemieszczania drobiu do oraz gospodarstwa, tj. fermy o numerze (...) (...). Po czwarte, naruszenie art. 49 ust. 2 i ust. 1 poprzez niewłaściwe zastosowanie, poprzez ustalenie odszkodowania za kury, w oparciu o spodziewany potencjalny przychód ze sprzedaży jaj, to oznacza, że odszkodowanie to jest, to obejmuje także utracone korzyści lucrum cessans. Mając powyższe na uwadze, strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku we wskazanym zakresie poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polski, kosztów postępowania za I instancję, według kosztów przepisanych oraz zasądzenie kosztów procesu za postępowanie apelacyjne. Ponadto w trybie art. 380 k.p.c. zaskarżono postanowienie Sądu Rejonowego w Opolu, w przedmiocie oddalenia wniosku pozwanego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu szacowania wartości kur niosek, według innej metodologii, tj. zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt. W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie i o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania apelacyjnego, według norm prawem przepisanych. Należy w tym miejscu wskazać, iż został uwzględniony wniosek strony powodowej o odrzucenie apelacji jako spóźniony. Zostało wydane postanowienie, jednakże na skutek zażalenia strony pozwanej postanowienie powyższe zostało uchylone, co było podstawą do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podzielił ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez sąd I instancji, czyniąc je jednocześnie podstawą swojego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, ustalił wszystkie istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które znajdowały odzwierciedlenie w całokształcie zaoferowanego przez strony materiału dowodowego. Jednocześnie, na podstawie tak przeprowadzonego postępowania dowodowego i zgromadzonych dowodów, sąd I instancji wywiódł trafne wnioski, znajdujące swoje uzasadnienie w przytoczonych uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w przepisach prawa, które sąd odwoławczy w całości podziela, uznając tym samym za bezpodstawne podniesione w ramach apelacji skarżącej zarzuty. Zatem w tych okolicznościach na podstawie art. 382 k.p.c. przyjął poczynione przez sąd I instancji ustalenia za własne. W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutu, co do niewłaściwej oceny dowodów oraz - w konsekwencji - błędów w ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego, ponieważ ustalenia faktyczne są miarodajne do oceny czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Przepis art. 233 k.p.c. określa zasady oceny dowodów przez sąd. Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. może polegać na błędnym uznaniu, że przeprowadzony w sprawie dowód ma moc dowodową i jest wiarygodny, albo że nie ma mocy dowodowej, lub nie jest wiarygodny. Uchybienie tego rodzaju może być skutkiem nieuwzględnienia przez sąd w ocenie poszczególnych dowodów zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub całokształtu zebranego materiału dowodowego, bądź też przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej. Dla skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. konieczne jest wskazanie, jakie konkretnie zasady lub przepisy naruszył sąd przy ocenie poszczególnych dowodów oraz jaki wpływ dane uchybienie miało na wynik sprawy. Kwestionowanie dokonanej przez sąd oceny dowodów nie może natomiast polegać je... polegać jedynie na zaprezentowaniu przez skarżącego ustalonego przez siebie, na podstawie własnej oceny dowodów, stanu faktycznego. Tak też wskazał Sąd Najwyższy, między innymi w wyrokach z dnia 18 stycznia 2002 r. I CKN 132/01, z dnia 28 kwietnia 2004 r. V CK 398/03, z dnia 13 października 2004 r. III CK 245/04, z dnia 18 czerwca 2004 r. II CK 369/03 oraz postanowieniu z dnia 10 stycznia 2002 r. II CKN 572/99. Wymienione w zarzutach przepis... wymieniony w zarzutach przepis art. 233 § 1 k.p.c. przyznaje sądowi swobodę w ocenie zebranego w sprawę materiału dowodowego, a zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy może być uznany za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczeniem życiowym, które w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Chybiony jest zarzut pozwanego o wadliwym obdarzeniu mocą dowodową opinii biegłego R. G. (2), poprzez uznanie tej opinii za spójną, rzetelną i wiarygodną. Słusznym jest twierdzenie Sądu Rejonowego, że opinia biegłego doktora inżyniera R. G. (2) jest wyczerpująca, rzetelna, jasna i spójna, umotywowana w sposób czytelny i wyczerpujący. Biegły - jak to podniósł Sąd Rejonowy - zrozumiał, a przy tym opisał w sposób rzeczowy opisał podstawy, w oparciu o które ustalił wartość [ns 00:16:57.320] zwierząt. W opiniach uzupełniających wyczerpująco odniósł się do wszystkich zarzutów stron. Z powyższych względów sąd I instancji uznał, że brak podstaw do uwzględnienia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego tej samej specjalności, jak i też brak podstaw do wezwania biegłego na rozprawę. Sąd Rejonowy - wbrew stanowisku apelującego - nie obdarzał tego dowodu przymiotem wiarygodności, gdyż dowód z opinii biegłego ze swojej istoty nie niesie ze sobą waloru wiarygodności czy też niewiary... niewiarygodności. I nie może być w postępowaniu sądowym tak ocenianym. Dowód ten zawiera bowiem ocenę określonych faktów przez podmiot posiadający wiedzę specjalistyczną oraz wnioskowanie... wnioskowania wysnuwane na ich podstawie. Z tego względu dowód z opinii biegłego jest oceniany z zachowaniem następujących wskazań: czy biegły dysponuje wiadomościami specjalnymi, czy opinia jest logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, czy opinia jest pełna i jasna. Tak w wyroku Sądu Najwyższego z 6 maja 1983 r. IV KR 74/83. Oznacza to, że sąd ocenia opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności, logiczności, a nie wiarygodności. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1990 I PR 148/90. Taka prawidłowa ocena przedmiotowego dowodu znalazła się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i apelacja pozwanego nie zdołała jej skutecznie podważyć, natomiast szczegółowa ocena dowodu, a w szczególności ocena dowodu z opinii biegłego będzie przedstawiana poniżej. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, polegający na dokonaniu przez sąd I instancji błędnego ustalenia faktycznego, że powódka nie mogła wykonać nakazu niezwłocznego uboju lub zabicia kur wcześniej niż faktycznie tego dokonała. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego, że z materiału dowodo... dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynikało, by strona powodowa zwlekała z ubojem zwierząt. Jako, że w zakresie nałożonego na nią obowiązku, ze względu na profil wykonywanej działalności, powódka była zależna od specjalistycznych podmiotów podmiotów zewnętrznych, parających się transportem oraz ubojem zwierząt, należało ocenić terminowość działań podjętych w tym... podjętych w zakresie pozyskania oferty uboju. Niewątpliwie zaś po wydaniu decyzji z dnia 3 czerwca, nr. (...) oraz szacowaniu zwierząt, które odbyło się w dniu 9 czerwca 2016 r., powódka podjęła owe działania w najszybszym możliwym terminie, o czym świadczy korespondencja mailowa z dnia 14 i 15 czerwca 2016 r. Tożsame działania zostały poczynione przez stronę powodową na skutek wydania decyzji z 11 lipca 2016 r., numer (...). Wtedy to strona powodowa jeszcze przed kolejnym szacowaniem drobiu, które zostało przeprowadzone w dniu 15 lipca wystosowała zapytanie skierowane do firmy (...) [? 00:20:17.256] sp. z o.o. w S., o określenie realnego czasu uboju kur zakażonych salmonellą. Co istotne, w skierowanej korespondencji mailowej, akcentowano konieczność śpiesznego wprowadzenia tego procederu, o czym świadczy chociażby zwrot, w cudzysłowiu "Zależy nam jak... na jak najszybszym możliwym terminie". Jednakże z przyczyn niezależnych od powódki dokonanie natychmiastowego odbioru kur przeznaczonych do uboju przez firmy zewnętrzne było niemożliwe. Znamiennym jest również, że strona pozwana dopiero w dniu 22 lipca 2016 wystąpiła z prośbą o niezwłoczne przekazanie informacji, w jaki sposób został wykonany nakaz, o którym w mowa w pkt 2 - dwójka rzymska, czwórka arabska - decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii numer (...) z dnia 3 czerwca 2016 r. Jeśli zatem nakazowi temu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 8 k.p.c... k.p.a., rolą tego organu było również rychłe pozyskanie informacji w zakresie sposobu wykonaniu nakazu, co jednak nastąpiło dopiero po upływie bez mała dwóch miesięcy od wydania decyzji. Inną możliwością było wystosowanie ponaglenia na bezczynność powódki, do czego nie mniej jednak w przedmiotowej sprawie nie doszło. Tym samym strona powodowa mogła pozostawać w słusznym przekonaniu, że podjęte przez nią działanie nie uchybiają nakazowi niezwłocznego działania. Przechodząc do oceny zarzutu prawa materialnego, w ocenie sądu odwoławczego nie mógł się ostać zarzut naruszenia art. 49 ust 1 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, przez błędną wykładnię poprzez uznanie, że podstawą umowy przyznania wypłaty odszkodowania może być jedynie odmowa uboju lub zabicia zwierząt, a nie opóźnienie w wykonaniu tego obowiązku. Wskazać należy, że za zwierzęta zabite, poddane ubojowi lub padłe w wyniku stosowania nakazanych zabiegów na mocy decyzji uprawnionych organów, uprawnionemu przysługuje, na zasadach określonych w czter...w art. 49 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, odszkodowanie ze środków budżetowych Skarbu Państwa. Wynagrodzenie tego rodzaju szkód zalicza się do [ns 00:22:37.424] do przypadków odpo, odpowiedzialności za szkodę legalne. Tak między innymi w opracowaniu " Szkoda w mieniu i jego naprawie" pod redakcją autora Kalińskiego [? 00:22:49.776], str. 43-44. Prawo do odszkodowania nie przysługuje jedynie w razie wystąpienia przewidzianych w ustawie okoliczności. Chodzi w szczególności o niestosowanie się do obowiązków w przepisach o systemie inced... identyfikacji i rejestracji zwierząt lub obowiązków określonych w art. 42 ust 1 pkt 1 lub art. 43 ust. 1, lub obowiązków nałożonych na podstawie art. 44 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3 oraz art. 47 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Wykładnia tego przepisu wskazuje zatem, że prawo do odszkodowania nie przysługuje w przypadku niezastowania się do obowiązków nałożonych przez organ uprawniony w ogóle. Ustawodawca nie przewidział natomiast, aby powyższe było skorelowane z obowiązkiem niezwłocznego podjęcia określonych działań. Niewątpliwie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawie wprowadzania krajowego programu zwalczania niektórych serotypów salmonella w stadach niosek gatunku kura na lata 2014-2016 wprowadziło wymóg niezwłocznego uboju wszystkich sztuk drobiu stada zakażonego. Nie mniej nie ma to znaczenia dla przyznania odszkodowania. Zauważyć bo... zważyć bowiem należy, na okoliczność... w myśl art. 57 c ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, jeżeli program o którym mowa w art. 57, tj. program opracowany przez Głównego Lekarza Weterynarii, przewiduje odszkodowania za zwierzęta zabite lub podane ubojowi nakazu Organów Inspekcji Weterynaryjnej, albo te zwierzęta padły w wyniku wykonania zabiegów nakazanych przez te organy, to do odszkodowania stosuje się przepisy art. 49 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Skoro zatem strona powodowa dokonała uboju kur niosek w najbliższym możliwym terminie, a więc nie działa bez... nie działała bez zbędnej zwłoki, nie można przyjąć, że zaszła przesłanka z art. 49 ust. 7 wyżej wymienionej ustawy, która uniemożliwiałaby wypłatę odszkodowania. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 47 ust. 1 i 7 z omawianej ustawy, w związku z art. 44 ust. 1. W tym zakresie strona pozwana wskazała, że w sytuacji, w której nie jest możliwy niezwłoczny ubój - w tym zapewnienia ochrony zdrowia publicznego i walce z ogniskami choroby - należy skorzystać z en... z alternatywy jaką jest zabicie zwierząt. Wskazać jednak należy, że dokonanie zabicia drobiu jest obwarowane przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 września 2004 r. w sprawie kwalifikacji osób usprawnionych do zawodowego uboju oraz warunków i metod uboju i uśmiercania zwierząt. Przepisy powyższego rozporządzenia w dniu obowiązującym, w dacie nałożenia obowiązku, wynikających z przedmiotowych decyzji numer (...) z dnia 3 czerwca 2016 r. oraz numer (...) z 11 lipca 2016 r, wskazywały na to, że powódka, celem wprowadzenia procederu uśmiercania zwierząt na terenie swojego gospodarstwa, musiałaby posiadać odpowiedni sprzęt i wykwalifikowany personel. Mając na względzie, że powodowa spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie chowu i [ns 00:26:33.456] drobiu kur nieśnych, z przeznaczeniem do sprzedaży jaj uzyskanych z hodowli trudno oczekiwać, że posiadała ona obiektywne możliwości zabicia tak znacznej ilości kur. Zatem również w przypadku podjęcia działań w tym zakresie, byłaby uzależniona od firmy specjalizującej się uśmiercaniem chorych zwierząt. Z całą pewnością również wtedy względy logistyczne, w postaci konieczności znalezienia profesjonalnego podmiotu i uzgodnienia terminu dokonania zabicia drobiu nastręczałoby przeszkód nie... w niezwłocznym wykonaniu nakazu. Nie można również zgodzić się z twierdzeniami pozwanemu, że powódka zwlekała z wykonaniem powyższych nakazów celowo, ponieważ czerpała zyski ze sprzedanych jaj konsumpcyjnych pochodzących od zakażonych zwierząt. Trudno bowiem wymagać, aby w momencie oczekiwania na wykonania zapytania ofertowego skierowanego do firmy zewnętrznej, dotyczącej daty uboju, ceny, jak również ogólnych warunków uboju, powodowa spółka zaprzestała prowadzenia działalności, która - co do zasady - jest nastwiona na osiągniecie zysku. Zwłaszcza jeśli z decyzji tych nie wynikał zakaz zbywania jaj jako produktu pochodzenia zwierzęcego. Nadto powódka, dokonując w międzyczasie sprzedaży jaj konsumpcyjnych pochodzących z zakażonych zwierząt, informowała skarżącego o dokonanych transakcjach, czemu pozwany się nie sprzeciwiał. Odnosząc się z kolei do zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia art. 49 ust 1 i ust. 7 pkt 1 omawianej ustawy, w związku z art. 44 ust. 1, w związku z art. 2 pkt. 8, poprzez niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że powódka nie złamała zakazu przemieszczania drobiu do oraz z gospodarstwa, tj. fermy o numerze (...) (...) wskazać należy, że zarzut ten jest chybiony. Podzielając rozważania sądu I instancji w tym zakresie, stwierdzić należy, że istotne z definicji legalnej w art. 2 pkt 8 omawianej ustawy, brak jest wyraźnego nakazania, że za oddzielne gospodarstwa uważa się gospodarstwa, którym nadano odrębne numery (...). W niniejszej sprawie nadawanie kolejnych numerów (...) było spowodowane rozszerzaniem działalności przez powodową spółkę, która początkowo została dopuszczona jako ferma kur nieśnych do produkcji jaj konsumpcyjnych, zaś następczo podjęła również działalność w zakresie odchowu drobiu. Jednakże obydwa te obiekty, tj. ferma kur nieśnych i zakład odchowu drobiu stanowią w rzeczywistości całość gospodarczą. Zatem przemieszczanie drobiu w ramach tego samego kompleksu nie mogło stanowić naruszenia tego zakazu. Co do rozważań, w zakresie naruszenia prawa materialnego w postaci naruszenia art. 49 ust. 2 i ust. 1 omawianej ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, poprzez ustalenie odszkodowania za kury w oparciu o spodziewane przychody ze sprzedaży jaj, co oznacza, że odszkodowanie to obejmuje też utracone korzyści, należy uznać, że zarzut ten jest niezasadny. Biegły R. G. (2) jednoznacznie stwierdził, że zalecenia przewidziane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie rzeczoznawców wyznaczonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii do przeprowadzania szacowania, nie mogą być stosowane bezpośrednio do kur nieśnych, gdyż kury takie nie są przeznaczone na ubój. Dlatego nie mogą być traktowane jako zwierzęta rzeźne. Dlatego też zastosował metodologię szacowania tych kur w oparciu o wycenę jaj. W podobny sposób wyliczenia wartości rynkowej kur niosek zaa, zaakceptował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie II CSK 705/17, gdzie organ administracyjny dokonał ustalenia wartości kur niosek na podstawie tabeli opracowanej przez Krajową Izbę Dro... Drobiarską, natomiast sądy powszechne, w oparciu o opinię biegłych, ustaliły wartość kur niosek, poprzez ustalenie liczby i wartości jaj, które mogłyby znieść ubite kury. W tamtej sprawie jedyną kwestią sporną było wprowadzenie takiej ilości kur niosek na rynek spowodowałby spadek cen i konieczność obniżenia ceny jednostkowej ptaka o 20%. Sąd Najwyższy wskazał, że punktem odniesienia dokonania określenia wartości rynkowej jest padłe, padłych zwierząt. Wyznaczenie jest w tym przypadku ilość kur przeznaczonych do utylizacji. Nie chodzi więc tutaj o wolnorynkową dystrybucję tych zwierząt. Dlatego też, pomimo że ustawodawca sięgnął do pojęcia wartości rynkowej, to odniósł tę kategorię do zwierzęcia jako jednostki. Tym samym stwierdzić należy, że zastosowana przez biegłego metodologia szacowania kur w oparciu o wycenę jaj, mogła stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym należy, że do obalenia twierdzeń biegłego specjalisty nie wystarcza samo przeświadczenie strony, iż zastosowana metodologia jest błędna, lecz koniecznym jest również rzeczowe wykazanie, że wystawiona przez biegłego opina jest niespójna lub merytorycznie błędna. Tymczasem treść apelacji takich zarzutów nie zawiera. W związku z powyższym należało zarzut apelacji, sformułowany pod adresem Sądu Rejonowego, w rama, w ramach którego apelujący nie zgadzał się w kwestii oddalenia wniosku dowodowego o wezwanie biegłego celem wyjaśnienia przyjętych przez niego metodologii, uznać za niezasadne. Zważyć należy, że strona ma możliwość za pomocą różnych środków dowodowych dowodzić swoich racji. Opinia biegłego jest jednym z nich. Nie oznacza to jednak, że jeśli biegły wydał opinie, której strona nie akceptuje, to w takiej sytuacji istnieje obowiązek sądu do wielokrotnego wzywania tego samego biegłego celem składania kolejnych opinii uzupełniających. Zgodzić się należy zatem z sądem I instancji, iż biegły w opiniach uzupełniających wyczerpująco odniósł się do wszystkich zarzutów stron. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego tej samej specjalizacji, jak i brak podstaw do wezwania biegłego na rozprawę. W rezultacie, skoro w przedstawionych [ns 00:33:03.118] zaskarżony wyrok jest merytorycznie prawidłowy, a strona pozwana w apelacji bez wątpienia nie podniosła żadnego zasadnego zarzutu w tym zakresie, a przy tym postępowanie przed sądem I instancji nie jest dotknięte nieważnością. Sąd ten rozpoznał istotę sprawy. Nie zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w całości, a zatem brak jakichkolwiek podstaw proceduralnych, uzasadniających ewentualne uchylenie orzeczenia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, artykuł 379 k.p.c., art. 386 § 2-4 k.p.c. W związku z tym apelacja skarżącej, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu po myśli art. 385 k.p.c. Brak było również podstaw do zmiany orzeczenia o kosztach postępowania przed sądem I instancji, skoro apelacja została w całości oddalona. Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadnia z kolei przepis art. 98 k.p.c., gdyż strona pozwana przegrała postępowanie apelacyjne w całości. Na koszty tego postępowania składały się wynagrodzenia pełnomoc... wynagrodzenie pełnomocnika strony powodowej, w wysokości 7.500 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 8, w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie. To wszystko w tej sprawie. Dziękuję bardzo.

[Koniec 00:34:44.000]