Uzasadnienie z 3 grudnia 2021, sygn. VI Ka 894/20

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 894/20

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie z dnia 28 maja 2020r. sygn. akt IV K 893/18

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego składanych w toku postępowania przygotowawczego, protokołu oględzin miejsca (k.57-60), protokołu eksperymentu procesowego (k.49-53), zeznań świadków: A. P., Z. B., K. W., A. S. odmawiając im wiarygodności, w sytuacji gdy dowody te prawidłowo ocenione, zgodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, świadczą o winie oskarżonego i popełnieniu przez niego zarzucanych mu czynów;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Wbrew argumentom skarżącego ocena materiału dowodowego przez sąd I instancji dokonana została z baczeniem na reguły z art. 4, 5, 7 k.p.k., a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z prawidłowym rozumowaniem, wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Zarzut obrazy przepisu art.7 kpk okazał się niezasadny, podobnie jak zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Ustalenia faktyczne, jakie na podstawie zebranych dowodów poczynił w tym zakresie Sąd Rejonowy, Sąd Odwoławczy ocenia, jako prawdziwe i dowodom tym odpowiadające. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził wszystkie niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej czy też logicznej. Nie ma racji skarżący, że oceniając zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i prawidłowej wykładni należało przyjąć, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanych mu przestępstw z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art.279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , w sytuacji gdy brak na to jednoznacznego dowodu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Rejonowy wskazał z jakich powodów nie uznał za wiarygodne dowodów w postaci protokołu eksperymentu procesowego (k.49-53) oraz wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku postępowania przygotowawczego, a Sąd Odwoławczy w pełni podziela ocenę tego materiału dokonaną przez Sąd I instancji. W swoich wyjaśnieniach odnośnie zarzutu nr 1 z aktu oskarżenia zdaniem skarżącego, oskarżony w sposób dokładny opisał przebieg zdarzenia, opisał drzwi wejściowe do sklepu (...) i wskazał w jaki sposób dostał się do środka. Ponadto według prokuratora te okoliczności zostały potwierdzone m.in. w protokole oględzin miejsca zdarzenia. Z taką oceną nie sposób się jednak zgodzić, gdyż oskarżony odnośnie włamania do sklepu (...) wyjaśnił w toku dochodzenia, że do otwarcia takich drzwi wystarczy większy wkrętak, który należy podłożyć pomiędzy framugę drzwi a zamek i drzwi się wtedy poddają. Tak też zrobił w przypadku tego sklepu na ul. (...) (k.48). Na rozprawie jednak oskarżony wyjaśnił, że przyznał się do winy tylko dlatego, że chciał uniknąć tymczasowego aresztowania i pobytu w areszcie, a jego przyznanie się było wybiegiem taktycznym, mającym na celu uniknięcie tymczasowego aresztowania. Nie jest jednak sprawcą żadnego z zarzuconych mu włamań, a jako osoba zajmująca się doradztwem prawnym z opowieści osób zajmujących się włamaniami zna okoliczności różnych zdarzeń, a ponadto nie ma żadnego problemu z tworzeniem fikcji w oparciu o szczątki znanych faktów (k.197-198).

W ocenie Sądu wersja wyjaśnień złożonych na rozprawie jest wiarygodna, gdyż oskarżony jako osoba wielokrotnie karana za przestępstwa przeciwko mieniu mógł się obawiać, iż w przypadku nieprzyznania się do winy zostanie tymczasowo aresztowany. Wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym mogą zatem stanowić pewną taktykę procesową obliczoną na uzyskanie wolności i oddalenie w czasie ewentualnego procesu, a ponadto oskarżony mógł liczyć na to, iż przed Sądem oczyści się z postawionych zarzutów.

Wbrew argumentom skarżącego opis sposobu w jaki oskarżony miał pokonać zabezpieczenie drzwi do sklepu (...) pozostaje w sprzeczności z protokołem oględzin nagrań monitoringu z którego wynika, że mężczyzna widniejący na nagraniu trzyma w ręku jakiś przedmiot przypominający pręt/łom (k.17-18). Tymczasem oskarżony w tych pierwszych wyjaśnieniach twierdził, że podważył drzwi wkładając wkrętak pomiędzy framugę i zamek. Podobnie wyjaśnił w trakcie eksperymentu procesowego, kiedy stwierdził, że „włamał się przez drzwi wejściowe podważając zamek śrubokrętem”-k.50. W tym zakresie opisany przez oskarżonego sposób otwarcia drzwi do sklepu nie jest więc spójny z zapisem protokołu oględzin monitoringu.

Nie ma także racji skarżący, że zeznania funkcjonariuszy policji Z. B., K. W., A. S., którzy przeprowadzali te czynności procesowe tj. przesłuchanie podejrzanego i eksperyment procesowy, potwierdzają wiarygodność depozycji złożonych na tym etapie dochodzenia przez oskarżonego. Wskazać należy, że funkcjonariusze policji chociaż potwierdzili, że zapisywali to co wyjaśnił oskarżony w szczególności opis sposobu włamania, to ze względu na upływ czasu nie pamiętali przebiegu tych czynności procesowych oraz tego czy weryfikowali te depozycje z posiadaną dokumentacją ze sprawy. Świadek K. W. przyznał, że posiadał tylko kopię zawiadomień zgłoszonych przez pokrzywdzonych. Znając adres włamania jechali na eksperyment jak najkrótszą drogą (k.267). Natomiast świadek A. S. zeznał, że pojechali na miejsce wskazane przez oskarżonego, ale nie pamiętał czy oskarżony pokazywał jak dojechać, czy też funkcjonariusze znali wcześniej adres i miejsce włamań (k.289).

Zeznania tych świadków tak jak ocenił to Sąd Rejonowy nie są zatem przydatne do odtworzenia szczegółów przebiegu tych czynności i niewiele wnoszą do sprawy. Nie jest zatem prawdą, że Sąd Rejonowy odmówił tym zeznaniom wiarygodności, a jedynie wskazał, że mają znaczenie uzupełniające, ale nie są przydatne do ustalenia w jaki sposób oskarżony miał dokonać tych włamań. Zeznania tych świadków biorących udział w przesłuchaniu oskarżonego i eksperymencie procesowym potwierdzają jedynie to, że protokoły odzwierciedlają przebieg tych czynności, ale funkcjonariusze policji nie weryfikowali na miejscu czy te depozycje oskarżonego znajdują potwierdzenie w protokołach oględzin monitoringu czy oględzin miejsca zdarzeń, a to ma zasadnicze znaczenie dla oceny wiarygodności tych pierwszych wyjaśnień.

Odnośnie drugiego czynu tj. włamania do sklepu (...) oraz stanowisku sklepu (...) przy ul. (...) w W., to sposób wejścia do tego sklepu opisany w wyjaśnieniach oskarżonego różni się diametralnie od opisu znajdującego się w protokole oględzin miejsca zdarzenia. Oskarżony twierdził w toku dochodzenia, że sklep miał drzwi dwuskrzydłowe aluminiowe i przy pomocy śrubokręta podważył zamek wkładając pomiędzy framugi drzwi śrubokręt i rozepchnął framugi na boki zwalniając zamek z rygla (k.48). W trakcie eksperymentu ponownie stwierdził, że dostał się do sklepu poprzez podważenie drzwi wejściowych (k.50).

Tymczasem z protokołu oględzin miejsca zdarzenia (k.57-60) oraz z zeznań świadka A. P. (k.63-64) wynika, że sprawca włamania dostał się do wnętrza sklepu wyłamując i otwierając okienko do nocnej sprzedaży, które znajdowało się obok drzwi wejściowych. Opisany przez oskarżonego sposób włamania nie pokrywa się z rzeczywistą drogą wejścia sprawcy do wnętrza sklepu. Nie ma zatem racji skarżący, że świadek A. P. potwierdziła dokładnie wersję oskarżonego.

Skarżący podnosi, że oskarżony opisał przecież zniszczenia jakich dokonał tj. uszkodzenie kamery monitoringu i uszkodzenie kasetki przymocowanej do podłogi z której sprawca dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 1500-2000 zł. Wprawdzie oskarżony w swoich pierwszych wyjaśnieniach opisał, że zerwał kamerę sufitową znajdującą się ok. 1,5 m od drzwi i wyrzucił ją do skrzynek na pieczywo, ale tutaj szczegóły także się różnią z protokołem oględzin i nagraniem monitoringu. Na nagraniu widać wprawdzie zerwanie kamery przez mężczyznę, który wszedł do sklepu, ale protokół oględzin wskazuje, że kamera leżała na podłodze obok kosza na śmieci (k.58). W protokole oględzin brak również uszkodzeń na drzwiach wewnętrznych prowadzących na zaplecze, które według wersji oskarżonego otworzył łomem. Zgadza się tylko metalowa kasetka z pieniędzmi, która była przymocowana do podłogi do której sprawca dostał się poprzez wyważenie wieczka, a skradziona z kasetki kwota na szkodę sklepu (...) wyniosła 1794,09 zł i 221,65 zł na szkodę (...).

Nie wszystkie zatem szczegóły przedstawione przez oskarżonego zgadzają się z uszkodzeniami opisanymi w protokole oględzin. Wskazać należy, że oskarżony jako osoba wielokrotnie karna za kradzieże z włamaniem, mając kontakty w środowisku przestępczym, mógł uzyskać pewne informacje od faktycznego sprawcy, stąd tylko niektóre szczegóły tego zdarzenia i opis uszkodzeń się zgadzają, a inne się różnią. Nie można więc wykluczyć tej wersji przedstawionej przez oskarżonego na rozprawie, że przyznał się do winy aby uniknąć aresztu, a pewne szczegóły obu włamań znał z relacji innej osoby lub osób, które dokonały tych czynów.

Nie można zatem podzielić argumentacji prokuratora, że złożone przez oskarżonego wyjaśnienia korespondują w całości ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wprost przeciwnie analiza sposobu włamań i dokonanych uszkodzeń opisana przez oskarżonego różni się w szczegółach od śladów ujawnionych na miejscu zdarzeń w trakcie oględzin miejsc włamania oraz wynikających z zeznań świadka A. P.. Ponadto żaden inny dowód oprócz odwołanego przyznania się do winy, nie potwierdza udziału oskarżonego w tych włamaniach. Na miejscu nie zabezpieczono żadnych śladów kryminalnych oprócz śladów struktury materiału (k.61), który nie został poddany badaniom porównawczym z uwagi na brak zabezpieczenia u oskarżonego jakichkolwiek przedmiotów.

Zabezpieczone w toku dochodzenia nagrania z monitoringu uległy zniszczeniu. Płyta CD-R (...) na której zabezpieczono nagranie z monitoringu w sklepie (...) (czyn z pkt 1) została uszkodzona i biegłemu z zakresu informatyki nie udało się odzyskać nagrania (k.316). W aktach sprawy pozostał tylko protokół oględzin z nagrania i zrzut ekranu (k.17-18). Biegły z zakresu badań antropologicznych dokonał porównania sylwetek utrwalonych na zrzutach z ekranu i dokumentacji fotograficznej z eksperymentu (k.51-53). Widoczne różnice w budowie sylwetek sprawcy włamania i oskarżonego, zwłaszcza w budowie górnych odcinków ud i linii barków, świadczą o odrębności pochodzenia tych dwóch różnych osobników.

Z kolei fragment nagrania odzyskany z pendrive na którym zapisano nagranie z monitoringu w sklepie (...) (czyn z pkt 2) jest bardzo niewyraźny, nie widać na nim cech budowy anatomicznej pozwalających na identyfikację sprawcy. Biegły wskazał, że wskutek bardzo skutecznego maskowania pończochą i niskiej rozdzielczości zapisu z sylwetką, nie ma technicznych możliwości do uzyskania materiału nadającego się do identyfikacji.

Wbrew zatem argumentom prokuratora opinia biegłego antropologa podważa w sposób skuteczny sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z pkt 1, a zatem jest dowodem świadczącym na jego korzyść i dlatego została uwzględniona przez Sąd Rejonowy.

Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego, że przyznanie się do popełnienia obu czynów na etapie postępowania przygotowawczego jest wystarczającym dowodem winy oskarżonego J. S..

Przekonanie sądu o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego w których przyznał się do winy pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., gdyż stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.).

Wskazać należy, że wyjaśnienia oskarżonego, tak jak każdy inny dowód, podlegają analizie oraz ocenie w sposób wymagany art. 7 k.p.k., a obowiązkiem sądu orzekającego jest nie tylko dokonanie analizy i oceny konkretnego dowodu co do jego treści, ale też dokonanie oceny takiego dowodu w sposób kompleksowy mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu Okręgowego z tego zadania Sąd I instancji się w zupełności wywiązał.

Weryfikacja wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, w których przyznał się do popełnienia obu czynów okazała się negatywna w świetle protokołów oględzin miejsca zdarzeń i nagrania z monitoringu, a także w świetle opinii antropologicznej. W tych okolicznościach odwołane przyznanie się do winy nie może stanowić wystarczającego i pewnego dowodu pozwalającego przypisać oskarżonemu popełnienie zarzucanych mu przestępstw. Z powyższych względów zarzut podniesiony w apelacji prokuratora jest niezasadny.

Wniosek

Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wobec niezasadności zarzutu wniosek odwoławczy okazał się niezasadny.

Brak podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości, jak również nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 kpk, art. 454 kpk oraz art. 440 kpk.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1utrzymany w mocy w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że wskazane w apelacji uchybienie tj. obraza przepisów postępowania, w niniejszej sprawie nie zaistniało. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji, właściwie oraz z zachowaniem reguł określonych w art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. ocenił cały, należycie zebrany i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy i na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne, a następnie wysnuł prawidłowy wniosek, iż brak w tej sprawie jednoznacznego dowodu pozwalającego przyjąć, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Wyniki swego rozumowania Sąd Rejonowy zaprezentował w wyczerpującym, w pełni odpowiadającym wymogom art. 424 k.p.k., pisemnym uzasadnieniu, w którym bardzo dokładnie przedstawił ustalony stan faktyczny oraz wskazał, w jaki sposób powyższy stan faktyczny ustalił. Sąd I instancji wskazał również, które dowody uznał za wiarygodne, a którym dowodom tej wiarygodności odmówił.

Zgodnie z tym, co zostało przedstawione wyżej okoliczność jedynie odmiennej oceny dowodów przedstawione przez skarżącego jest podstawą niewystarczającą do skutecznego podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd orzekający w pierwszej instancji, w szczególności – a tak jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – gdy te oparte zostały o ocenę dowodów pozostającą pod ochroną art. 7 k.p.k., a w przeciwieństwie od przedstawionej przez apelującego, która była jedynie fragmentaryczna i nie uwzględniała wniosków wynikających w całości.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☒ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

J. S.

Brak numeracji

Na podstawie art. 636 kpk koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa wobec nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego wyłącznie przez oskarżyciela publicznego.

7.  PODPIS

Sędzia Anna Zawadka