Postanowienie SN SD z 20 lutego 2007, sygn. SNO 4/07
Data orzeczenia
20 lutego 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział VI
Przewodniczący
SSN Feliks Tarnowski
Tagi
Podstawa prawna
SNO 4/07
Przewodniczący: sędzia SN Feliks Tarnowski.
Sędziowie SN: Kazimierz Zawada, Teresa Bielska-Sobkowicz
(sprawozdawca).
S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na posiedzeniu z
udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz
protokolanta w sprawie dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w
dniu 20 lutego 2007 r. zażalenia wniesionego przez sędziego na postanowienie Sądu
Apelacyjnego Sądu Dyscyplinarnego z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt (...)
p o s t a n o w i ł u t r z y m a ć zaskarżone p o s t a n o w i e n i e w m o c y .
U z a s a d n i e n i e
Uchwałą z dnia 13 lutego 2004 r., sygn. akt (...), Sąd Apelacyjny – Sąd
Dyscyplinarny zezwolił na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do
odpowiedzialności karnej m.in. za to, że w okresie od dnia 30 stycznia 1998 r. do dnia
29 października 1998 r. w A., działając w warunkach czynu ciągłego, podrobił podpis
Dominika K. na fakturach VAT, szczegółowo wymienionych we wniosku prokuratora
i opisanych w sentencji uchwały, wystawionych dla nabywcy B.H.U. „P.(...)”, tj. za
czyn z art. 270 § 1 w związku z art. 12 k.k.
Uchwała ta została utrzymana w mocy uchwałą Sądu Najwyższego – Sądu
Dyscyplinarnego z dnia 30 marca 2005 r. Sąd Najwyższy zwrócił przy tym uwagę na
oczywiste usterki bądź niekonsekwencje w sformułowaniach i terminologii, jaką
posłużył się Sąd Apelacyjny, co dotyczyło m.in. ustalenia okresu, w jakim miały
zostać popełnione zarzucone sędziemu czyny, błędnie przepisanego z wniosku
prokuratora.
W uwzględnieniu złożonego następnie wniosku prokuratora, Sąd Apelacyjny
postanowieniem z dnia 7 listopada 2006 r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w
opisanej wyżej uchwale z dnia 13 lutego 2004 r. w ten sposób, że w punkcie
pierwszym a) tej uchwały w miejsce słów „do 29.10.1998 r.” wpisał słowa „do
29.10.1999 r.”. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że w treści
uchwały z dnia 13 lutego 2004 r. popełniono oczywistą omyłkę pisarską polegającą na
mylnym wpisaniu, że zezwolenie na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do
odpowiedzialności karnej dotyczy podrabiania podpisów na fakturach w okresie „od
30.01.1998 r. do 29.10.1998 r.” zamiast od „30.01.1998 r. do 29.10.1999 r.”. O tym, że
2
okres ten oznaczono oczywiście błędnie, świadczy dalsza część punktu pierwszego a)
uchwały, w której wymieniono wszystkie faktury oraz daty ich wystawienia, w tym
jako najpóźniej wystawioną fakturę numer 00019841/06 z dnia 29.10.1999 r.
Postanowienie powyższe zaskarżył zażaleniem sędzia Sądu Rejonowego
zarzucając, że niedopuszczalne jest sprostowanie w trybie art. 105 § 1 k.p.k.
merytorycznej części orzeczenia. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego
orzeczenia.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej – u.s.p.), w sprawach
nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów
stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. Wobec tego, że u.s.p. nie reguluje
sposobu i trybu prostowania orzeczeń wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym,
zastosowanie znajduje art. 105 k.p.k. Zgodnie z § 1 tego przepisu, sprostowaniu
podlegają oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe oraz w obliczeniu terminów,
popełnione w orzeczeniu lub zarządzeniu albo w ich uzasadnieniu. Nie może budzić
wątpliwości, że w uchwale z dnia 13 lutego 2004 r. wadliwie określono datę końcową
okresu, w którym sędzia popełnić miał zarzucane czyny i że to wadliwe określenie
nastąpiło na skutek omyłki. Datę końcową tego okresu wpisano bowiem jako
„29.10.1998 r.”, podczas gdy część faktur, na których znajdować się ma podrobiony
przez sędziego podpis wystawiona została już po tej dacie, a ostatnia z nich pochodzi z
dnia 29 października 1999 r. Jak trafnie wskazał skarżący, z ugruntowanego
orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że uchybienia merytoryczne w wyroku bądź
innym orzeczeniu nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 105 k.p.k. i mogą być
skorygowane tylko na skutek wniesienia stosownego środka odwoławczego (por. m.
in. wyroki SN: z dnia 23 listopada 2005 r., IV KK 390/05 i z dnia 3 kwietnia 2006 r.,
V KK 482/05, niepubl.). Ten pogląd, niewątpliwie uzasadniony, podyktowany jest
koniecznością zapewnienia oskarżonemu procesowych gwarancji niezmienności
wydanego w sprawie orzeczenia. Wbrew jednak podnoszonym w zażaleniu zarzutom,
tego rodzaju omyłka może, w zależności od okoliczności, podlegać sprostowaniu w
trybie art. 105 § 1 k.p.k., pomimo że dotyczy merytorycznego elementu uchwały.
Sprostowanie uchwały w trybie tego przepisu w wyżej przedstawiony sposób w żaden
sposób nie narusza bowiem procesowych gwarancji obwinionego. Jest tak dlatego, że
już z samej sentencji uchwały z dnia 13 lutego 2004 r. wynika, iż zezwolenie na
pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej dotyczy zarzutu podrobienia
podpisu na wszystkich wymienionych in extenso w tej sentencji fakturach, w tym też
tych, które zostały wystawione po dniu 29 października 1998 r. Zachodzi zatem,
będąca wynikiem ewidentnej omyłki pisarskiej, wewnętrzna sprzeczność uchwały, nie
3
do pogodzenia bowiem jest zezwolenie na pociągnięcie sędziego do
odpowiedzialności karnej za podrobienie czynem ciągłym podpisu innej osoby na
wymienionych szczegółowo fakturach w okresie jedynie do dnia 29 października 1998
r., podczas gdy kilkanaście z tych faktur wystawiono po tym dniu, a ostatnia pochodzi
z dnia 29 października 1999 r. Świadczy to dobitnie o tym, że zarzucane sędziemu
czyny miały zostać popełnione w okresie od dnia 30 stycznia 1998 r. (data
wystawienia pierwszej faktury wymienionej w sentencji uchwały) do dnia 29
października 1999 r. (data wystawienia ostatniej z nich). Sprzeczność taką należało
zatem sprostować jako oczywistą omyłkę pisarską. Sprostowanie w tym trybie nie
byłoby natomiast możliwe, gdyby w sentencji uchwały faktury, których dotyczą
zarzuty, nie były wyszczególnione, co jednak w rozpoznawanej sprawie nie miało
miejsca.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w sentencji
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 128 u.s.p.