Postanowienie SN z 11 maja 2006, sygn. III CSK 163/06
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
zadośćuczynienie
Data orzeczenia
11 maja 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa M. K. i Z. K.
przeciwko Gminie K. i Towarzystwu Sportowemu "W." w K.
przy interwencji ubocznej M. A. i G. B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2006 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powodów błędnie nazwanej "kasacją"
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 21 grudnia 2005 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
powodów […] od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 grudnia 2005 r.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego powodowie wnieśli skargę kasacyjną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984
§ 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać
szczegółowo wskazane elementy; braki w tym zakresie, mające charakter
konstrukcyjny, nie podlegają naprawie na podstawie art. 130 k.p.c., w związku
z czym skarga kasacyjna dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu a limine
(por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia
1938 r., C III 319/37, Zb. Urz. 1938, poz. 303 oraz postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147,
z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59, z dnia
21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151, z dnia 21 lipca
2005 r., V CSK 15/05, niepubl. albo z dnia 26 października 2005 r., III CSK 23/05,
niepubl.).
Skarga kasacyjna wniesiona przez powodów nie zawiera – wbrew
wyraźnemu wymaganiu określonemu w art. 3984
§ 1 pkt 2 – przytoczenia podstaw
kasacyjnych. W tym zakresie Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że omawiane
wymaganie jest spełnione tylko wtedy, gdy strona wskaże zarzuty naruszenia
przepisów z zakresu prawa materialnego lub procesowego, określając, które
przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały
naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik
sprawy (por. np. postanowienie z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC
1997, nr 8, poz. 114). Tymczasem w skardze powodów sformułowano jedynie
zarzut „naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię poprzez
błędne przyjęcie, że powodom jako osobom najbliższym nie przysługuje roszczenie
o zadośćuczynienie”, bez odwołania się do konkretnych przepisów i wskazania na
3
czym domniemane „naruszenie prawa materialnego” polegało.
Poza tym skarga kasacyjna powodów nie zawiera także wniosku o przyjęcie
jej do rozpoznania, co – w kontekście art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. – stanowi oczywisty
brak konstrukcyjny (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca
2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
Z tych względów skarga kasacyjna – jako niedopuszczalna – została
odrzucona (art. 3986
§ 2 k.p.c.).
db., w związku
z czym skarga kasacyjna dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu a limine
(por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia
1938 r., C III 319/37, Zb. Urz. 1938, poz. 303 oraz postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147,
z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59, z dnia
21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151, z dnia 21 lipca
2005 r., V CSK 15/05, niepubl. albo z dnia 26 października 2005 r., III CSK 23/05,
niepubl.).
Skarga kasacyjna wniesiona przez powodów nie zawiera – wbrew
wyraźnemu wymaganiu określonemu w art. 3984
§ 1 pkt 2 – przytoczenia podstaw
kasacyjnych. W tym zakresie Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że omawiane
wymaganie jest spełnione tylko wtedy, gdy strona wskaże zarzuty naruszenia
przepisów z zakresu prawa materialnego lub procesowego, określając, które
przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały
naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik
sprawy (por. np. postanowienie z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC
1997, nr 8, poz. 114). Tymczasem w skardze powodów sformułowano jedynie
zarzut „naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię poprzez
błędne przyjęcie, że powodom jako osobom najbliższym nie przysługuje roszczenie
o zadośćuczynienie”, bez odwołania się do konkretnych przepisów i wskazania na
3
czym domniemane „naruszenie prawa materialnego” polegało.
Poza tym skarga kasacyjna powodów nie zawiera także wniosku o przyjęcie
jej do rozpoznania, co – w kontekście art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. – stanowi oczywisty
brak konstrukcyjny (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca
2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
Z tych względów skarga kasacyjna – jako niedopuszczalna – została
odrzucona (art. 3986
§ 2 k.p.c.).
db