Postanowienie SN z 12 maja 2006, sygn. V CZ 26/06
Data orzeczenia
12 maja 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Zbigniew Strus
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z powództwa W. K.
przeciwko H. P. i A. Z.
o zapłatę
oraz z powództwa wzajemnego H. P.
przeciwko W. K.
o zapłatę
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 maja 2006 r.,
zażalenia powoda - pozwanego wzajemnego na postanowienie
Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 24 listopada 2005 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację powoda od
wyroku z 13 lipca 2005 r. uznając ją za niedopuszczalny środek zaskarżenia,
ponieważ data zaskarżonego wyroku nakazywała stosować przepisy kodeksu
postępowania obowiązujące na podstawie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) przewidujące skargę
kasacyjną a nie kasację. Sąd Apelacyjny powołał w uzasadnieniu postanowienia
wykładnię prawa zawartą w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 marca 2000 r.
sygn. V CZ 28/00, wskazującą, że przepis art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. nie
znajduje zastosowania w sytuacji, gdy adwokat obleka wnoszony środek
odwoławczy w formę zażalenia lub innego środka prawnego, zamiast nadać mu
kształt i znamiona kasacji.
W zażaleniu skarżący wywodzi, że w rozpoznawanej sprawie pismo
procesowe nazwane kasacja spełniało, poza nazwą, wszystkie wymogi
przewidziane w art. 3981
k.p.c., dlatego można mu przypisać jedynie wadę
„mylnego oznaczenia” niepowodującą odrzucenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zmiana dokonana na podstawie wskazanej wyżej ustawy w zakresie
zaskarżania orzeczeń sądu drugiej instancji, jak wiadomo, nie ograniczała się do
nazwy środka odwoławczego przysługującego stronie lecz obejmowała też
unormowania zasadnicze zwane konstrukcyjnymi, dotyczące np. instytucji
przedsądu, tj. etapu badania, czy sprawa zakończona prawomocnie winna być
rozpoznawana przez Sąd Najwyższy. W art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. ustanowiono
adresowany do skarżącego nakaz zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku
o jej przyjęcie do rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku. Treść omawianego
wymagania została wyczerpująco i wiążąco określona w art. 3989
§ 1 k.p.c. Jeżeli
intencją skarżącego było wniesienie skargi kasacyjnej jako dopuszczalnego środka
zaskarżenia na danym etapie postępowania, to ocena nie powinna ograniczać się
do nazwy i przepisu (art. 3933
§ 1 pkt 3 k.p.c.), gdyż te cechy mogły być wynikiem
3
błędu wywołanego przyzwyczajeniem. Należy więc zbadać, czy wniesione pismo
zawiera wszystkie elementy istotne stanowiące o jego rzeczywistym charakterze.
Ocena ta wypada niepomyślnie dla skarżącego i nie pozwala uznać, że wniósł
skargę kasacyjną nawet w razie uznania, iż doszło do mylnego oznaczenia pisma.
Wymagany dla tego środka zaskarżenia wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie przytacza żadnej okoliczności odpowiadającej
treścią przesłankom wymienionym w art. 3989
§ 1 k.p.c. Okoliczność ta pogłębia
wątpliwości powstające przy badaniu cech formalnych (nieobowiązujące nazwa
i przepis prawa), które bagatelizuje skarżący i nie pozwala uznać, że w ogóle
spełnił on obowiązek uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.).
Dlatego zażalenie jako nieuzasadnione podlega oddaleniu na podstawie art.
3941
§ 3 w związku z art. 39814
k.p.c.
jc