Postanowienie SN z 17 maja 2006, sygn. I CSK 104/05
Data orzeczenia
17 maja 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Gerard Bieniek
SSN Stanisław Dąbrowski
w sprawie ze skargi "T." Spółki z o.o. z siedzibą
w W. i "D. Ltd." Spółki z o.o. w W.
przeciwko "H. Ltd" Spółce z o.o. z siedzibą w Ł.
o uchylenie postanowienia sądu polubownego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 maja 2006 r.,
skargi kasacyjnej skarżących
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 7 marca 2005 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Sądu
Okręgowego w W. z dnia 3 marca 2004 r.
Uzasadnienie
2
Dnia 21 grudnia 2001 r. Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej
wydał postanowienie o sprostowaniu wyroku tego Sądu z dnia 26 czerwca 2001 r.
w ten sposób, że zamiast zasądzonej kwoty 4.195.742,07 zł wpisał kwotę
14.069.149,61 zł. Postanowienie o sprostowaniu zostało zaskarżone przez T. sp.
z o.o. w W. i D. Ltd sp. z o.o. w W. skargą o uchylenie wyroku sądu polubownego.
Postanowieniem z dnia 3 marca 2004 r. Sąd Okręgowy w W. skargę tę odrzucił,
uznając ją za niedopuszczalną.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie
na wskazane postanowienie Sądu Okręgowego. Sąd drugiej instancji przyjął, że
orzeczenie zaskarżone skargą o uchylenie wyroku sądu polubownego nie jest w
istocie wyrokiem sądu polubownego, gdyż nie może być uznane za orzeczenie co
do istoty. W konsekwencji, nie podlega ono zaskarżeniu skargą przewidzianą w
art. 712 k.p.c.
W skardze kasacyjnej skarżący T. sp. z o.o. w W. i D. Ltd sp. z o.o. w W.
zarzucili w ramach drugiej podstawy kasacyjnej naruszenie art. 712 § 1, art. 199 §
1 pkt 4 i art. 350 § 1 k.p.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w
całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji,
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Sądu
pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W myśl art. 712 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania
cywilnego, Dz.U. Nr 17, poz. 1478), skarga w nim przewidziana przysługuje od
wyroków sądu polubownego. Elementy konstrukcyjne wyroku sądu polubownego
określa art. 708 § 1 k.p.c., będący przepisem bezwzględnie obowiązującym. Do
elementów tych należy m.in. rozstrzygnięcie o żądaniach stron (art. 708 § 1 pkt 4
k.p.c.). W konsekwencji przyjąć trzeba, że każde orzeczenie sądu polubownego
zawierające wskazane elementy, w tym rozstrzygające o żądaniach stron, stanowi
wyrok sądu polubownego w rozumieniu przepisów księgi trzeciej k.p.c.,
3
niezależnie od formy nadanej mu przez sąd polubowny. W zaskarżonym
postanowieniu z dnia 21 grudnia 2001 r. Sąd Arbitrażowy zawarł następującą
sentencję: „postanawia sprostować pkt 2a sentencji wyroku z dnia 26 czerwca
2001 r. w ten sposób, że w miejsce kwoty 4.195.742,07 zł wpisać kwotę
14.069.149,61 zł”. Analiza przytoczonego sformułowania, a przede wszystkim
uzasadnienia orzeczenia, w którym dokonano nowych obliczeń będących
podstawą rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku, że w istocie Sąd Arbitrażowy
ponownie, w sposób odmienny rozstrzygnął o żądaniach stron. W żadnym
wypadku nie można przyjąć, że chodziło jedynie o zwykłą omyłkę rachunkową
powstałą przy zliczaniu wysokości poszczególnych pozycji składających się na
dochodzone roszczenie, a zatem o zwyczajny błąd popełniony w działaniach
rachunkowych. Innymi słowy, w omawianym wypadku mamy do czynienia
z merytorycznym, a nie wyłącznie proceduralnym orzeczeniem Sądu
Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej.
Zaznaczyć należy, że Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wielokrotnie
podkreślał, że o rodzaju środka odwoławczego powinien decydować przedmiot
rozstrzygnięcia, a nie postać, jaką sąd nadał wydanemu orzeczeniu (m.in.
uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 6 marca 1972, III CZP 27/71, OSNCP 1973, nr 1, poz. 1).
Pogląd ten odnosi się również do orzeczeń sądu polubownego.
Wszystko to prowadzi do wniosku, że orzeczenie z dnia 21 grudnia 2001 r.
należy zakwalifikować jako wyrok sądu polubownego. Omawiane orzeczenie
Sądu Arbitrażowego podlega zatem zaskarżeniu skargą o uchylenie wyroku sądu
polubownego przewidzianą w art. 712 k.p.c.
Z podanych względów, na podstawie art. 13 § 2 w zw. z art. 3989
§ 1 k.p.c.,
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
jc