sygn. III AUa 1572/11 25 stycznia 2012 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

Wyrok SA we Wrocławiu z 25 stycznia 2012 r. w sprawie o przeliczenie podstawy wymiaru emerytury.

Teza
Apelacja od wyroku stwierdzającego oczywistą bezzasadność powództwa.Apelacja od wyroku stwierdzającego oczywistą bezzasadność powództwa.
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik umorzono postępowanie
Typ sprawy ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap apelacja
Tematy
ubezpieczenia społeczne ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS organ rentowy / ZER MSWiA wnioskodawca organ rentowy
Data orzeczenia 25 stycznia 2012
Data uprawomocnienia 25 stycznia 2012
Sąd Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
Wydział III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Przewodniczący Barbara Pauter
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie

postanawia umorzyć postępowanie apelacyjne.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu zmienił decyzję ZUS-u z dnia 26.IV. 2010 r. w ten sposób, że nakazał organowi rentowemu przeliczyć świadczenie emerytalne wnioskodawcy J. H. wg wskaźnika wysokości podstawy wymiaru – 75,85%.

Od powyższego wyroku apelację złożył organ rentowy zarzucając naruszenie prawa materialnego i sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału. Wniósł o częściową zmianę wyroku przez ustalenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru na 75,85% i oddalenie odwołania w dalszej części.

Organ rentowy na swój wniosek z dnia 1.VIII. 2011 r. otrzymał odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, gdzie w sentencji orzeczenia podano, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w oparciu, o który należy przeliczyć świadczenie emerytalne wnioskodawcy wynosi 78,85%.

Przy przepisywaniu sentencji wyroku z oryginału, błędnie i niezgodnie z tym oryginałem, podano, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynosi 78,85%, zamiast 75,85%.

Strona pozwana, po stwierdzeniu, że wyrok Sądu Okręgowego jest prawidłowy w zakresie przyjętego wskaźnika wysokości podstawy świadczenia, cofnęła swoją apelację.

Mając to na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji, na mocy art. 391 § 2 kpc.