Postanowienie SN z 28 listopada 2006, sygn. III CSK 365/06
Data orzeczenia
28 listopada 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie ze skargi K.K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej
prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 marca 1988 r.,
sygn. akt [...]
z wniosku W.P.
przy uczestnictwie [...]
o uwłaszczenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2006 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę kasacyjną
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił
apelację wnioskodawczyni W.P. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia
10 marca 2005 r.
Od postanowienia Sądu Okręgowego wnioskodawczyni wniosła skargę
kasacyjną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Postępowanie cywilne jako uporządkowany zespół czynności procesowych
podejmowanych przez strony i inne podmioty odznacza się znacznym stopniem
sformalizowania. Czynności procesowe – dla swej skuteczności – muszą być
dokonywane w określonej formie, czasie i miejscu, a więc muszą odpowiadać
określonemu wzorcowi ustanowionemu przepisami kodeksu postępowania
cywilnego. Niezgodność z tym wzorcem, wynikająca z nie spełnienia
przewidzianych ustawą wymagań rodzi różne konsekwencje, niekiedy –
w zależności od stopnia sformalizowania i rygoryzmu poszczególnych czynności –
nieodwracalne. W wypadku niektórych środków zaskarżenia spełnienie wymagań
formalnych stanowi jeden z warunków ich dopuszczalności.
Nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna jest czynnością wysoce sformali-
zowaną. Jej formalizm jest w pełni uzasadniony, gdyż skarga ta stanowi nadzwy-
czajny środek zaskarżenia przysługujący do Sądu Najwyższego od prawomocnych
orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji. Istotnym argumentem na rzecz
sformalizowania tej czynności jest także fakt, że realizuje ona przede wszystkim
interes publiczny, polegający – mówiąc najogólniej – na ujednolicaniu wykładni,
usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych i wspomaganiu
rozwoju prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r.,
II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Sformalizowaniu skargi kasacyjnej
towarzyszy surowy rygoryzm; skarga niespełniająca wymagań określonych w art.
3984
§ 1 k.p.c. podlega odrzuceniu a limine (art. 3986
§ 2 i 3 k.p.c.).
3
Zgodnie z art. 3984
§ 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok oznaczenia
zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę
orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany – powinna
zawierać, jako jeden z elementów konstrukcyjnych, wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Trzeba wyraźnie zaakcentować,
że treść art. 3984
§ 1 k.p.c. nie budzi wątpliwości. Wszystkie wymagania stawiane
skardze kasacyjnej zostały określone w sposób przejrzysty, zupełny
i wystarczający, a konstrukcja przepisu – gramatyczna i logiczna – jest jasna;
każde wymaganie ma – ze względu na swą funkcję procesową – byt samodzielny
i odrębny, musi być zatem spełnione oddzielnie, niezależnie od innych. W związku
z tym samo wniesienie skargi kasacyjnej oraz zawarcie w niej, wymaganego w art.
3984
§ 1 pkt 4 k.p.c., wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania lub rozstrzygnięcie co do istoty, nie może być
utożsamiane ze złożeniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
o którym mowa w art. 3984
§ 1 pkt 3, nawet wtedy, gdy w skardze podniesiono
argumenty dające się wywieść z art. 3989
§ k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 4 listopada 2005 r., V CZ 127/05, nie publ. lub z dnia
28 czerwca 2006 r., III CZ 36/06, OSNC 2007, nr 1, poz. 19). Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 8 września 2006 r., II CZ 57/06 (nie publ.) wyjaśnił,
że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien być
sformułowany wyraźnie, sąd nie może bowiem domniemywać go z uzasadnienia
powodów przyjęcia skargi do rozpoznania.
Z tych względów skargę nie zawierającą wniosku o przyjęcie jej do
rozpoznania należało odrzucić (art. 370 w związku z art. 3941
§ 3 i art. 39821
k.p.c.).