Postanowienie SN z 18 grudnia 2006, sygn. III CNP 62/06
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie - 3600 zł
Przedmiot
o zobowiązanie do zawarcia umowy
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
18 grudnia 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa M.S.
przeciwko „A.” sp. z o.o.
o zobowiązanie do zawarcia umowy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2006 r.,
na skutek skargi strony pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę i zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki
kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów
postępowania wywołanego skargą.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 października 2004 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
pozwanej A. spółki z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 kwietnia
2004 r.
Wyrok Sądu Apelacyjnego pozwana zaskarżyła skargą o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie wnosząc wcześniej kasacji,
przysługującej w sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym – a więc ex definitione – wyjątkowym środkiem zaskarżenia,
przysługującym m.in. tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie tego orzeczenia
w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
W związku z tym Sąd Najwyższy podkreślił, że skarga jest dopuszczalna, gdy
strona wykaże, że skorzystała ze wszystkich środków procesowych lub że środki
te nie przysługują jej w tej sprawie (por. np. postanowienie z dnia 27 stycznia
2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
W tej sytuacji, skoro strona pozwana nie zaskarżyła wyroku Sądu
Apelacyjnego przysługującą jej kasacją, w której mogła zakwestionować trafność
i legalność orzeczenia, a tym samym – ewentualnie – doprowadzić do jego zmiany
lub uchylenia, nie może sięgać po skargę unormowaną w art. 4241
k.p.c.
Oczywiście, dla oceny dopuszczalności skargi nie ma znaczenia powoływany przez
stronę pozwaną fakt, że nie wniosła kasacji, gdyż pozostawała w błędnym
przekonaniu co do skutków prawnych zaskarżonego orzeczenia.
Skarga jest niedopuszczalna także z tej przyczyny, że skarżący nie wskazał
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, czego
w sposób bezwzględny wymaga art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. Należy podkreślić,
że każde wymaganie przewidziane w art. 4245
§ 1 ma charakter samoistny,
powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań.
3
Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać
każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia z dnia 20 lipca
2005 r., IV CNP 1/05 oraz z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ.,
a także z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Przepis, z którym zaskarżone skargą orzeczenie jest niezgodne, powinien być
zatem wskazany w sposób jednoznaczny i wyraźny, tak aby Sąd Najwyższy nie
musiał domniemywać go z innych elementów skargi.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1, 39821
oraz 42412
k.p.c..