sygn. III CZ 90/06 21 grudnia 2006 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 21 grudnia 2006, sygn. III CZ 90/06

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Przedmiot o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Data orzeczenia 21 grudnia 2006
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący SSN Zbigniew Strus
Sygn. akt III CZ 90/06
POSTANOWIENIE
Dnia 21 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Antoni Górski
w sprawie z powództwa T.S.
przeciwko Gminie L.
o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 grudnia 2006 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L.
z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Powód domagał się ustalenia, że wstąpił w stosunek najmu określonego lokalu
mieszkalnego. W pozwie i apelacji od wyroku oddalającego powództwo wskazał
kwotę 1 799,61 zł jako wartość przedmiotu sprawy oraz przedmiotu zaskarżenia.
Tę samą wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał w skardze kasacyjnej
odrzuconej postanowieniem Sądu Okręgowego z 5 lipca 2006 r.
W zażaleniu na to postanowienia powód reprezentowany przez zawodowego
pełnomocnika domaga się uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu odwoławczego
i zasądzenia kosztów procesu, zarzucając naruszenie art. 3982
§ 1 k.p.c.
polegającego na przyjęciu, że sprawa ma charakter majątkowy. W uzasadnieniu
zażalenia skarżący powołuje postanowienie Sądu Najwyższego z 14 sierpnia
1997 r. sygn. II CZ 87/97.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Najem lokalu stanowi jedną z prawnych postaci władania lokalem.
Uprawnienie do mieszkania, ze względu na swe funkcje, wiąże się z prawami
osobistymi, tj. godnością człowieka, ponieważ radykalną alternatywę posiadania
mieszkania stanowi bezdomność. W określonych wypadkach osobisty charakter
uprawnienia może mieć dominujące znaczenie np. w razie rozstrzygania o prawie
do lokalu socjalnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2004 r., II CZ
34/03, Wokanda 2004/9/8). W każdym jednak wypadku prawo do mieszkania ma
również walor ekonomiczny, gdy jako dobro zbywalne, a przynajmniej ekwiwalentne
może być nabyte za pieniądze. Dlatego prawne postacie władania lokalem
mieszkalnym podlegające ochronie, związane z innymi prawami rzeczowymi lub
obligacyjnymi (najem) uznawane są za prawa majątkowe (np. wyrok z 19 stycznia
2006 r. IV CK 336/05 nie publ., wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 czerwca
1999 r. K 34/98 – OTK ZU 1999, nr 4, poz. 94). W świetle powyższego, odmienny
pogląd skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a poza tym nie został uzasadniony.
Oczywista jest przy tym konieczność ostrożnego posługiwania się tezami orzeczeń
Sądu Najwyższego wydanymi w sprawach rozpoznanych pod rządem przepisu art. 393
3
pkt 1 k.p.c., uzależniającego - ze względu na progi wartościowe - dopuszczalność
kasacji w sprawach majątkowych, od ich charakteru jako „spraw o świadczenie”. Są one
nieadekwatne do kasacji i skarg kasacyjnych wnoszonych od orzeczeń sądu drugiej
instancji wydanych po 1 lipca 2000 r.
Nie znajdując podstaw uwzględnienia zażalenia, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie, zgodnie z art. 3941
§ 1 i 3 k.p.c., w związku z art. 39814
k.p.c.Sygn. akt III CZ 90/06
POSTANOWIENIE
Dnia 21 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Antoni Górski
w sprawie z powództwa T.S.
przeciwko Gminie L.
o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 grudnia 2006 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L.
z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Powód domagał się ustalenia, że wstąpił w stosunek najmu określonego lokalu
mieszkalnego. W pozwie i apelacji od wyroku oddalającego powództwo wskazał
kwotę 1 799,61 zł jako wartość przedmiotu sprawy oraz przedmiotu zaskarżenia.
Tę samą wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał w skardze kasacyjnej
odrzuconej postanowieniem Sądu Okręgowego z 5 lipca 2006 r.
W zażaleniu na to postanowienia powód reprezentowany przez zawodowego
pełnomocnika domaga się uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu odwoławczego
i zasądzenia kosztów procesu, zarzucając naruszenie art. 3982
§ 1 k.p.c.
polegającego na przyjęciu, że sprawa ma charakter majątkowy. W uzasadnieniu
zażalenia skarżący powołuje postanowienie Sądu Najwyższego z 14 sierpnia
1997 r. sygn. II CZ 87/97.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Najem lokalu stanowi jedną z prawnych postaci władania lokalem.
Uprawnienie do mieszkania, ze względu na swe funkcje, wiąże się z prawami
osobistymi, tj. godnością człowieka, ponieważ radykalną alternatywę posiadania
mieszkania stanowi bezdomność. W określonych wypadkach osobisty charakter
uprawnienia może mieć dominujące znaczenie np. w razie rozstrzygania o prawie
do lokalu socjalnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2004 r., II CZ
34/03, Wokanda 2004/9/8). W każdym jednak wypadku prawo do mieszkania ma
również walor ekonomiczny, gdy jako dobro zbywalne, a przynajmniej ekwiwalentne
może być nabyte za pieniądze. Dlatego prawne postacie władania lokalem
mieszkalnym podlegające ochronie, związane z innymi prawami rzeczowymi lub
obligacyjnymi (najem) uznawane są za prawa majątkowe (np. wyrok z 19 stycznia
2006 r. IV CK 336/05 nie publ., wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 czerwca
1999 r. K 34/98 – OTK ZU 1999, nr 4, poz. 94). W świetle powyższego, odmienny
pogląd skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a poza tym nie został uzasadniony.
Oczywista jest przy tym konieczność ostrożnego posługiwania się tezami orzeczeń
Sądu Najwyższego wydanymi w sprawach rozpoznanych pod rządem przepisu art. 393
3
pkt 1 k.p.c., uzależniającego - ze względu na progi wartościowe - dopuszczalność
kasacji w sprawach majątkowych, od ich charakteru jako „spraw o świadczenie”. Są one
nieadekwatne do kasacji i skarg kasacyjnych wnoszonych od orzeczeń sądu drugiej
instancji wydanych po 1 lipca 2000 r.
Nie znajdując podstaw uwzględnienia zażalenia, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie, zgodnie z art. 3941
§ 1 i 3 k.p.c., w związku z art. 39814
k.p.c.