Postanowienie SN z 23 lutego 2007, sygn. II CSK 563/06
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
39.000 zł · kwota żądania
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
Skarb Państwa
Data orzeczenia
23 lutego 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Marian Kocon
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 lutego 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon
w sprawie z powództwa Z. W.
przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa
oraz Wojewodzie […]
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 lutego 2007 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 28 kwietnia 2006 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny uwzględnił w części
apelację powoda i zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego zasądzając od
pozwanego na rzecz powoda kwotę 39.000 zł wraz z odsetkami. W pozostałej
części powództwo oddalił. Strona powodowa zaskarżyła to rozstrzygnięcie skargą
kasacyjną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W paragrafie pierwszym art. 3984
k.p.c. ustawodawca skatalogował
odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej,
a więc cechy istotne (kreatywne) tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia,
podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Skarga kasacyjna
powinna zatem zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze
wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę
orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.
Brak któregokolwiek z kreatywnych elementów nie podlega naprawieniu
w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a więc skarga kasacyjna dotknięta takim nieusuwalnym
brakiem podlegała odrzuceniu a limine.
Skarga kasacyjna powoda nie spełnia jednego z tych wymagań, nie zawiera
bowiem uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. Wymaganie to
związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989
k.p.c.
Jego spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi
nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Ponadto, w uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną
argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności
uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
3
Powód powołał się jedynie na „oczywiste pokrzywdzenie”, bez głębszego
uzasadnienia tej kwestii. Nawet gdyby uznać, że użycie przez powoda tego
sformułowania ma w istocie wypełnić treść ustawowej przesłanki przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania w postaci jej oczywistej zasadności (art. 3989
§ 1 pkt 4
k.p.c.), to i tak nie sposób przyjąć, iż wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania spełnia ustawowe wymaganie. W razie powołania się na przesłankę
wskazaną w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c., powód powinien bowiem przytoczyć
argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się
z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych
przepisów są zasadne prima facie, a zatem nawet bez dokonywania głębszej
analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. Tymczasem
powód zaniechał przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji na poparcie
postawionej tezy o oczywistości naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji.
Skarga kasacyjna powoda nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, dotknięta jest zatem nieusuwalnym brakiem,
skutkującym jej odrzuceniem zgodnie z art. 3986
§ 2 k.p.c. w zw. z art. 3984
§ 1
k.p.c.
db., a więc skarga kasacyjna dotknięta takim nieusuwalnym
brakiem podlegała odrzuceniu a limine.
Skarga kasacyjna powoda nie spełnia jednego z tych wymagań, nie zawiera
bowiem uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. Wymaganie to
związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989
k.p.c.
Jego spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi
nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Ponadto, w uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną
argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności
uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
3
Powód powołał się jedynie na „oczywiste pokrzywdzenie”, bez głębszego
uzasadnienia tej kwestii. Nawet gdyby uznać, że użycie przez powoda tego
sformułowania ma w istocie wypełnić treść ustawowej przesłanki przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania w postaci jej oczywistej zasadności (art. 3989
§ 1 pkt 4
k.p.c.), to i tak nie sposób przyjąć, iż wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania spełnia ustawowe wymaganie. W razie powołania się na przesłankę
wskazaną w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c., powód powinien bowiem przytoczyć
argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się
z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych
przepisów są zasadne prima facie, a zatem nawet bez dokonywania głębszej
analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. Tymczasem
powód zaniechał przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji na poparcie
postawionej tezy o oczywistości naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji.
Skarga kasacyjna powoda nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, dotknięta jest zatem nieusuwalnym brakiem,
skutkującym jej odrzuceniem zgodnie z art. 3986
§ 2 k.p.c. w zw. z art. 3984
§ 1
k.p.c.
db