Postanowienie SN z 28 lutego 2007, sygn. II CSK 16/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
o wydanie nieruchomości
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
pozwany
Skarb Państwa
Data orzeczenia
28 lutego 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Tadeusz Żyznowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 lutego 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Żyznowski
w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta P.
sprawującego funkcję Starosty oraz Gminy Miasta P.
przeciwko Zrzeszeniu Właścicieli i Zarządców Domów w P.
o wydanie nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 lutego 2007 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 14 lipca 2006 r.,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego Zrzeszenia
na rzecz powodowego Skarbu Państwa kwotę 2700 zł
(dwa tysiące siedemset złotych) kosztów postępowania
kasacyjnego.
2
Uzasadnienie
W złożonej skardze kasacyjnej pozwane Zrzeszenie Właścicieli Zarządców
Domów wskazało, że rozpoznanie skargi kasacyjnej uzasadnione jest:
1) potrzebą dokonania jednoznacznej wykładni przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10.05.1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę
o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. nr
32, poz. 191) budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie w kwestii legitymacji czynnej Skarbu Państwa w procesie
windykacyjnym w czasie od momentu przejścia prawa własności z mocy ustawy, do
momentu wydania decyzji administracyjnej w tym przejściu prawa, ponadto
kontynuacji z mocy prawa następstwa procesowego Gminy w sprawie toczącej się
w dacie przekazania a dotyczącej tego mienia;
2) potrzeba przesądzenia kwestii, w jakim trybie Gmina, która w drodze
komunalizacji uzyskała mienie, może wstąpić do procesu w miejsce Skarbu
Państwa w szczególności czy zawiadomienie Sądu działającego w ramach art. 196
§ 1 k.p.c. z urzędu, a nie na wniosek dotychczasowego powoda, daje Gminie status
strony procesowej.
Sąd Najwyższy odrzucił złożoną skargę kasacyjną na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c., jako niespełniającą wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
W myśl powołanego przepisu art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna
zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie
tego nakazu ustawowego wymaga wyraźnego zamieszczenia wniosku, o którym
mowa w przytoczonym przepisie i odwołania się do przesłanek przewidzianych
w art. 3989
§ 1 k.p.c. wraz z przedstawianiem argumentacji, którą z tych
przesłanek można uznać za wykazaną, czy też spełnioną. Celem wprowadzenia
obowiązku wynikającego z omawianego art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. jest umożliwienie
stronie skarżącej wykazania, że jej skarga powinna zostać - z przyczyn w niej
wyłuszczonych – rozpoznana. Przytoczona na wstępie argumentacja przez
pozwane Zrzeszenie i uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera wniosku
3
o przyjęciu skargi do rozpoznania, pomija dotychczasowe wypowiedzi
w omawianym przedmiocie w doktrynie i orzecznictwie sądowym, a jej postulatywny
– w tym zakresie - charakter w istocie zmierza do eliminacji wątpliwości autora
wniesionej skargi kasacyjnej. Nie spełnia zatem celu - jak to trafnie wywiódł
i uzasadnił pozwany Skarb Państwa odpowiedzi na skargę kasacyjną. O żądanych
kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 39821
, 391 § 1
k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 zd. pierwsze a także art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c..