Postanowienie SN z 18 kwietnia 2007, sygn. V CSK 502/06
Data orzeczenia
18 kwietnia 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Gerard Bieniek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
SSA Marta Romańska
w sprawie z powództwa R. P.
przeciwko I. R. L. Spółce Komandytowej w W.
z udziałem interwenienta ubocznego S. Spółki z o.o. w K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 kwietnia 2007 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 31 marca 2006 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy oddalił apelacje pozwanego od
wydanego przez Sąd Rejonowy w Z. wyroku łącznego z dnia 29 grudnia 2004 r.
uwzględniającego w całości roszczenia łącznej wartości 516 943,61 zł, dochodzone
przez powoda w 21 sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania po
wniesieniu sprzeciwów od nakazów zapłaty.
Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że na podstawie zawartej na czas
nieoznaczony umowy z dnia 11 kwietnia 2002 r. „I.” R. L. sp. k. kupowała od
Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „P.” sp. z o.o. olej napędowy i benzynę
bezołowiową Pb 95. Powstałą z tytułu wykonania tej umowy w czerwcu i lipcu 2002
r wierzytelność wartości 550 283, 99 zł „P.” zbył – na podstawie umowy przelewu –
„S.” sp. z o.o. dnia 25 września 2002 r. Następnie tę wierzytelność nabył od „S.”
powód na podstawie szeregu umów przelewu, zawieranych od 24 lutego do 6
marca 2003 r. Powód, wykorzystując dopuszczalność rozdrobnienia roszczeń,
dochodził zasądzenia należności kilkudziesięcioma odrębnymi pozwami.
Sądy obu instancji zgodnie uznały, że powód posiada czynną legitymację
procesową. Nie można bowiem podzielić zarzutu pozwanego, że umowa przelewu
wierzytelności z dnia 25 września 2002 r. jest nieważna z powodu
niezamieszczenia w niej wyraźnego oświadczenia „P.”, że zbywa wierzytelność.
Wykładnia tej umowy prowadzi do jednoznacznego ustalenia, że zgodną wola stron
było dokonanie przelewu wierzytelności przysługującej „P.” w stosunku do
pozwanego. Interpretując sporną umowę, Sądy podkreśliły takie elementy jej treści,
jak nazwa umowy („Umowa przelewu wierzytelności”), oznaczenie „P.” jako
cedenta a „S.” jako cesjonariusza, czy wyraźnie nałożony na „P.” obowiązek
zawiadomienia dłużnika o przelewie.
W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach, pełnomocnik pozwanego
zarzucił, naruszenie art. 60 i 65 k.c. oraz art. 48 § 1 pkt. 5 k.p.c. w związku z art. 6
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Powołując się na
te podstawy, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania.
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone orzeczenie ma charakter wyroku łącznego. Sąd drugiej instancji
oddalił bowiem apelacje od wyroku, którym Sąd pierwszej instancji – po połączeniu
spraw na podstawie art. 219 k.p.c. – wydał wyrok obejmujący rozstrzygnięcie
w 21 sprawach podlegających rozpoznaniu w postępowaniu odrębnym
w sprawach gospodarczych, w których wartość przedmiotu sporu wynosiła od
19 000 zł do 30 000 zł.
W literaturze i w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że sprawy połączone
do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie tracą odrębnego charakteru,
ponieważ połączenie spraw na podstawie art. 219 k.p.c. ma charakter techniczny
i nie odbiera im samodzielności (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia
22 września 1967 r., I CR 158/67, OSNCP 1968, nr 6, poz. 105; orzeczenie Sądu
Najwyższego z dnia 26 września 1983 r., IV PR 101/83, OSPiKA 1984, nr 7-8, poz.
173).
Ze względu na odrębny i samodzielny charakter spraw nie ma podstaw – co
wynika z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. postanowienie
Sądu Najwyższy z dnia 21 stycznia II CZ 173/99) – do oznaczania wartości
przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej sumą wartości przedmiotów
zaskarżenia w poszczególnych sprawach podlegających zaskarżeniu.
O dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu
zaskarżenia – w wypadku wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku łącznego –
decyduje zatem wartość przedmiotu zaskarżenia w każdej z połączonych spraw.
To oznacza, że wniesiona w sprawie skarga kasacyjna jest niedopuszczalna,
ponieważ w każdej z połączonych spraw do wspólnego rozpoznania
i rozstrzygnięcia, zaskarżonych tą skargą, wartość przedmiotu zaskarżenia jest
niższa niż 75 000 zł (art. 3982
§ 1 k.p.c.).
Należy także podkreślić, że w sytuacji, w której skarga kasacyjna podlega
odrzuceniu, Sąd Najwyższy nie bada, czy postępowanie przed sądem drugiej
instancji, jest dotknięte nieważnością. Przepis art. 39813
§ 1 k.p.c. ma bowiem
zastosowanie tylko w wypadku przystąpienia do rozpoznania skargi kasacyjnej, co
zależy od jej skutecznego wniesienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8 poz. 114; wyrok Sądu
4
Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC 1998, nr 5,
poz. 81).
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 3986
§ 3 k.p.c.).
db