Postanowienie SN z 18 kwietnia 2007, sygn. V CZ 31/07
Data orzeczenia
18 kwietnia 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Gerard Bieniek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)
SSN Hubert Wrzeszcz
SSA Marta Romańska (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z
siedzibą w W. - Biuro Terenowe Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych w W.
przeciwko J. T.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 kwietnia 2007 r.,
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 5 stycznia 2007 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną Jacka Tomaszewskiego, pozwanego w sprawie z powództwa Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zapłatę kwoty 32.000 zł. Sąd
Apelacyjny wskazał, że o niedopuszczalności środka zaskarżenia zadecydowała
wartość jego przedmiotu (art. 3986
§ 2 k.p.c.).
W zażaleniu na postanowienie z 5 stycznia 2007 r. pozwany zarzucił, że
zostało ono wydane z naruszeniem art. 3982
§ 2 k.p.c. oraz art. 476 § 1 pkt 2 k.p.c.
poprzez wadliwą ocenę charakteru sprawy, w której zgłoszona została skarga
kasacyjna i pominięcie tej okoliczności, że ma ona charakter sprawy z zakresu
prawa pracy. Roszczenie powoda nie wynika wprawdzie ze stosunku pracy, ale do
tego stosunku prawnego stosuje się przepisy prawa pracy, bowiem art. 10 ust. 2
ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie
niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r., nr 1, poz. 1 ze zm.) stanowi, że
przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia Funduszu korzystają
z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za
pracę.
Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Graniczną dla dopuszczalności skargi kasacyjnej wartością przedmiotu
zaskarżenia w sprawach cywilnych jest 50.000 zł, a w sprawach z zakresu prawa
pracy – 10.000 zł (art. 3982
§ 1 k.p.c.).
Procesowa definicja „sprawy z zakresu prawa pracy” sformułowana została
w art. 476 § 1 k.p.c. Zgodnie z brzmieniem pkt 2 § 1 art. 476 k.p.c. sprawą o takim
charakterze jest sprawa o roszczenia z innych stosunków prawnych niż stosunek
pracy, do których to stosunków prawnych, z mocy odrębnych przepisów, stosuje się
przepisy prawa pracy.
W sprawie będącej przedmiotem oceny powód - Fundusz Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych dochodził od pozwanego roszczenia znajdującego
3
podstawę w art. 10 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń
pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Obowiązek zwrotu przez
pracodawcę (masę upadłości) wypłaconych przez Fundusz świadczeń powstaje z
mocy ustawy (art. 10 ust. 1 ustawy) i jest następstwem przejścia z mocy prawa na
Fundusz zaspokojonych roszczeń pracowniczych. Przy ich dochodzeniu Fundusz
korzysta z takiej samej ochrony, z jakiej korzystają należności za pracę (art. 10 ust.
2 ustawy). Przysługujące Funduszowi roszczenie regresowe ma jednak charakter
cywilnoprawny (regres ustawowy), a spory dotyczące zwrotu wypłaconych przez
Fundusz świadczeń, w tym i spory, dla których podstawę stanowi przewidziane w
ust. 3 art. 10 ustawy uprawnienie Funduszu do określenia warunków zwrotu
wypłaconych świadczeń, odstąpienia od dochodzenia ich zwrotu należą do sądów
powszechnych i rozpoznawane są w postępowaniu cywilnym zwykłym, nie zaś w
postępowaniu odrębnym, stworzonym dla spraw z zakresu prawa pracy (por. też
wyrok SN z 5 lutego 2002 r., II CKN 895/99, LEX nr 54349).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941
k.p.c. i art. 39814
k.p.c.,
orzeczono jak w sentencji.
jc