Postanowienie SN z 25 kwietnia 2007, sygn. IV CZ 13/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
50.001 zł · kwota żądania
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
25 kwietnia 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa K. G.
przeciwko L.D.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 kwietnia 2007 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 15 stycznia 2007 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c., odrzucił skargę
kasacyjną powoda z powodu jej niedopuszczalności będącej następstwem
prawidłowego określenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Uznał, że wartość ta
wynosi w istocie 43.544 zł, ponieważ taką kwotę należności głównej dochodzono
pozwem oraz taką kwotą określono wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji
wywiedzionej przez powoda.
W zażaleniu na powyższe postanowienie odrzucające skargę kasacyjną
powód wywodzi, że określił wartość przedmiotu „... sporu...” na 50.001 zł, a co
więcej od takiej kwoty wniósł opłatę od skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Bezspornym i prawidłowym jest ustalenie Sądu drugiej instancji, że kwota
43.554 zł stanowiła zarówno określenie w pozwie wartości przedmiotu sporu (k. 2),
jak również określenie w apelacji powoda wartości przedmiotu zaskarżenia (k. 402
akt). W orzecznictwie już od dawna ugruntowane jest stanowisko, że wartość
przedmiotu zaskarżenia decydująca o dopuszczalności dawniej kasacji, a obecnie
skargi kasacyjnej, nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu
(por. z okresu przedwojennego orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia
1934 r., C. II. 1223/33, Zb. Urz. 1935, poz. 47, oraz z dnia 15 lutego 1935 r., C II.
2515/34, RPEiS 1936 r., nr 1 s. 161, a także późniejsze postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997 r. Nr 4, poz. 42).
W tej sytuacji, w niniejszej sprawie o prawa majątkowe odrzucenie skargi
kasacyjnej, jako niespełniającej ustawowego wymogu dopuszczalności w postaci
minimalnej wartości przedmiotu zaskarżenia, było rozstrzygnięciem prawidłowym.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
39814
k.p.c. w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.Sygn. akt IV CZ 13/07
POSTANOWIENIE
Dnia 25 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa K. G.
przeciwko L.D.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 kwietnia 2007 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 15 stycznia 2007 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c., odrzucił skargę
kasacyjną powoda z powodu jej niedopuszczalności będącej następstwem
prawidłowego określenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Uznał, że wartość ta
wynosi w istocie 43.544 zł, ponieważ taką kwotę należności głównej dochodzono
pozwem oraz taką kwotą określono wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji
wywiedzionej przez powoda.
W zażaleniu na powyższe postanowienie odrzucające skargę kasacyjną
powód wywodzi, że określił wartość przedmiotu „... sporu...” na 50.001 zł, a co
więcej od takiej kwoty wniósł opłatę od skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Bezspornym i prawidłowym jest ustalenie Sądu drugiej instancji, że kwota
43.554 zł stanowiła zarówno określenie w pozwie wartości przedmiotu sporu (k. 2),
jak również określenie w apelacji powoda wartości przedmiotu zaskarżenia (k. 402
akt). W orzecznictwie już od dawna ugruntowane jest stanowisko, że wartość
przedmiotu zaskarżenia decydująca o dopuszczalności dawniej kasacji, a obecnie
skargi kasacyjnej, nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu
(por. z okresu przedwojennego orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia
1934 r., C. II. 1223/33, Zb. Urz. 1935, poz. 47, oraz z dnia 15 lutego 1935 r., C II.
2515/34, RPEiS 1936 r., nr 1 s. 161, a także późniejsze postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997 r. Nr 4, poz. 42).
W tej sytuacji, w niniejszej sprawie o prawa majątkowe odrzucenie skargi
kasacyjnej, jako niespełniającej ustawowego wymogu dopuszczalności w postaci
minimalnej wartości przedmiotu zaskarżenia, było rozstrzygnięciem prawidłowym.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
39814
k.p.c. w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.