Postanowienie SN z 27 kwietnia 2007, sygn. I CZ 20/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o ochronę dóbr osobistych
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
dobra osobiste
Data orzeczenia
27 kwietnia 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z powództwa Z.O.
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Okręgowego
w W.
o ochronę dóbr osobistych,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda
Z.O. od postanowienia tego Sądu za dnia 14 listopada 2006 r., którym to
postanowieniem odrzucono kasację powoda. Z uzasadnienia zaskarżonego
postanowienia wynika, że powód wniósł opłatę w wysokości 30 zł. Wezwany przez
Sąd do wskazania które z roszczeń (niepieniężne, czy pieniężne) zostało opłacone
kwotą 30 zł, pełnomocnik powoda wyjaśnił, że opłata 30 zł stanowi opłatę
podstawową, dokonaną na podstawie art. 14 ust. 3 w związku z art. 99 ustawy z
dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167,
poz. 1398 ze zm.). W tej sytuacji Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie jako nie
opłacone należycie. Pełnomocnik powoda wniósł zażalenie na to postanowienie,
domagając się jego uchylenia, zarzucając Sądowi niewłaściwe zastosowanie art.
1302
2 k.p.c. oraz art. 395 § 2 k.p.c. i art. 99 u.k.s.c., a powód wniósł dodatkową
opłatę w wysokości 120 zł jako uzupełnienie należnej od zażalenia opłaty sądowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Tak jak wskazuje na to powód w uzasadnieniu zażalenia, jeżeli zażalenie
okazuje się oczywiście zasadne, to nie podlega ono opłacie, a opłatę sądową już
uiszczoną zwraca się stronie (art. 99 u.k.s.c.). Nie ulega także wątpliwości, że o tym
czy zażalenie jest oczywiście uzasadnione w rozpoznawanej sprawie decyduje
bądź Sąd Apelacyjny, bądź już na etapie odwoławczym Sąd Najwyższy.
Stanowisko Sądu Apelacyjnego jest jednoznaczne, gdyż nie uznał on argumentów
powoda i przekazał jego zażalenie do Sądu Najwyższego. Przede wszystkim
należy więc ustalić, czy rzeczywiście zarzuty które powód kieruje przeciwko
ustaleniu wysokości opłat od wniesionego przez niego środka zaskarżenia
(zażalenia) są trafne, a wobec tego wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, jego
zażalenie jest oczywiście zasadne.
Podstawą zarzutów formułowanych przez powoda jest jego interpretacja
art. 1302
k.p.c. Wbrew jednak jego wywodom przepis ten, szczególnie wzajemna
3
relacja art. 1302
§ 1 do art. 1302
§ 3 k.p.c. nie nastręczaj ą takich wątpliwości
interpretacyjnych, które wykluczałyby ich stosowanie. Oba powołane przepisy
posługują się zwrotem „pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub
rzecznika patentowego". Jednakże w 1302
§ 3 k.p.c. mowa jest tylko o pismach,
będących środkami odwoławczymi lub środkami zaskarżenia, które zostały
wyraźnie wymienione w tym przepisie: apelacja, zażalenie, skarga kasacyjna,
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw
od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skarga na orzeczenie
referendarza sądowego. Nie można więc twierdzić, że zakres art. 1302
§ 1 jest taki
sam jak art. 1302
§ 3 k.p.c. Jeżeli nie zostanie należycie opłacone pismo
procesowe wniesione przez adwokata, które nie jest jednym z pism wymienionych
w art. 1302
§ 3 k.p.c., to skutek tego reguluje art. art. 1302
§ 2 k.p.c. Natomiast
w razie gdy adwokat wnosi pismo zawierające zażalenie, które podlega opłacie
w wysokości stałej lub stosunkowej i jest ono nienależycie opłacone, to zgodnie
z art. 1302
§ 3 k.p.c. sąd odrzuca je bez wezwania do uiszczenia należnej opłaty.
Dokonana powyżej analiza przepisów regulujących wnoszenie opłat
wskazuje, że zażalenie powoda nie było oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji
stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznać
należy za zgodne z prawem.
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się
nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
k.p.c. w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.. i art. 99 u.k.s.c., a powód wniósł dodatkową
opłatę w wysokości 120 zł jako uzupełnienie należnej od zażalenia opłaty sądowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Tak jak wskazuje na to powód w uzasadnieniu zażalenia, jeżeli zażalenie
okazuje się oczywiście zasadne, to nie podlega ono opłacie, a opłatę sądową już
uiszczoną zwraca się stronie (art. 99 u.k.s.c.). Nie ulega także wątpliwości, że o tym
czy zażalenie jest oczywiście uzasadnione w rozpoznawanej sprawie decyduje
bądź Sąd Apelacyjny, bądź już na etapie odwoławczym Sąd Najwyższy.
Stanowisko Sądu Apelacyjnego jest jednoznaczne, gdyż nie uznał on argumentów
powoda i przekazał jego zażalenie do Sądu Najwyższego. Przede wszystkim
należy więc ustalić, czy rzeczywiście zarzuty które powód kieruje przeciwko
ustaleniu wysokości opłat od wniesionego przez niego środka zaskarżenia
(zażalenia) są trafne, a wobec tego wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, jego
zażalenie jest oczywiście zasadne.
Podstawą zarzutów formułowanych przez powoda jest jego interpretacja
art. 1302
k.p.c. Wbrew jednak jego wywodom przepis ten, szczególnie wzajemna
3
relacja art. 1302
§ 1 do art. 1302
§ 3 k.p.c. nie nastręczaj ą takich wątpliwości
interpretacyjnych, które wykluczałyby ich stosowanie. Oba powołane przepisy
posługują się zwrotem „pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub
rzecznika patentowego". Jednakże w 1302
§ 3 k.p.c. mowa jest tylko o pismach,
będących środkami odwoławczymi lub środkami zaskarżenia, które zostały
wyraźnie wymienione w tym przepisie: apelacja, zażalenie, skarga kasacyjna,
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw
od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skarga na orzeczenie
referendarza sądowego. Nie można więc twierdzić, że zakres art. 1302
§ 1 jest taki
sam jak art. 1302
§ 3 k.p.c. Jeżeli nie zostanie należycie opłacone pismo
procesowe wniesione przez adwokata, które nie jest jednym z pism wymienionych
w art. 1302
§ 3 k.p.c., to skutek tego reguluje art. art. 1302
§ 2 k.p.c. Natomiast
w razie gdy adwokat wnosi pismo zawierające zażalenie, które podlega opłacie
w wysokości stałej lub stosunkowej i jest ono nienależycie opłacone, to zgodnie
z art. 1302
§ 3 k.p.c. sąd odrzuca je bez wezwania do uiszczenia należnej opłaty.
Dokonana powyżej analiza przepisów regulujących wnoszenie opłat
wskazuje, że zażalenie powoda nie było oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji
stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznać
należy za zgodne z prawem.
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się
nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
k.p.c. w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.