Postanowienie SN z 28 czerwca 2007, sygn. II CSK 221/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
28 czerwca 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie z wniosku W. W. i G. W.
przy uczestnictwie H. G. i T. G.
o zniesienie współwłasności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2007 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania
od postanowienia Sądu Okręgowego w S.
z dnia 12 grudnia 2006 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Skarga kasacyjna, którą wniósł zawodowy pełnomocnik, pomijając
okoliczność, że oparta została między innymi na niedopuszczalnym zarzucie (art.
3983
§ 3 k.p.c.) dotyczącym oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.), nie spełnia
istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Brak w niej bowiem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zawarł w jej treści stwierdzenie,
że: „wnoszę o przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania w celu sanacji błędnych
orzeczeń rozstrzygających o prawie własności uczestników, użytkowanych przez
nich częściach budynku i możliwości zasiedzenia” to jednak jest to tylko pozór
wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. Warunek zawarcia w skardze
kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy skarżący wskaże na występowanie
w sprawie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, a zatem określonych
w art. 3989
§ 1 k.p.c. Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku
wypełnionego wskazana treścią oraz brak jego uzasadnienia stanowi istotną wadę,
której nie można usunąć w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych,
i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna. Stanowisko
takie prezentowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego -
w odniesieniu do istotnego elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia
okoliczności uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania – zachowało aktualność
na gruncie przepisów dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku
wynikającego z art. 3983
§ 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się przez
skarżącego do niekorzystnego w skutkach dla strony skarżącej rozstrzygnięcia
zawartego w kwestionowanym orzeczeniu i żądaniu jego „sanowania”.
Stwierdzając zatem niedopuszczalność skargi kasacyjnej należało orzec, jak
w sentencji (art. 3986
§ 3 k.p.c.).
kg.), nie spełnia
istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Brak w niej bowiem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zawarł w jej treści stwierdzenie,
że: „wnoszę o przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania w celu sanacji błędnych
orzeczeń rozstrzygających o prawie własności uczestników, użytkowanych przez
nich częściach budynku i możliwości zasiedzenia” to jednak jest to tylko pozór
wymagania określonego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. Warunek zawarcia w skardze
kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy skarżący wskaże na występowanie
w sprawie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, a zatem określonych
w art. 3989
§ 1 k.p.c. Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku
wypełnionego wskazana treścią oraz brak jego uzasadnienia stanowi istotną wadę,
której nie można usunąć w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych,
i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna. Stanowisko
takie prezentowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego -
w odniesieniu do istotnego elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia
okoliczności uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania – zachowało aktualność
na gruncie przepisów dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku
wynikającego z art. 3983
§ 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się przez
skarżącego do niekorzystnego w skutkach dla strony skarżącej rozstrzygnięcia
zawartego w kwestionowanym orzeczeniu i żądaniu jego „sanowania”.
Stwierdzając zatem niedopuszczalność skargi kasacyjnej należało orzec, jak
w sentencji (art. 3986
§ 3 k.p.c.).
kg