Wyrok z 10 marca 2022, sygn. II Ca 121/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2022 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący

Sędzia Jarosław Gołębiowski

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 roku w Piotrkowie Tryb.

na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w B.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 12 listopada 2021 roku, sygn. akt I C 99/20

1.  zmienia zaskarżony wyrok w punktach:

a)  pierwszym sentencji w ten sposób, że zasądzoną od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.632,20 (dwa tysiące sześćset trzydzieści dwa złote dwadzieścia groszy) obniża do kwoty 1.435,20 (jeden tysiąc czterysta trzydzieści pięć złotych dwadzieścia groszy), a w pozostałej części powództwo oddala;

b)  trzecim sentencji w ten sposób, że znosi wzajemnie między stronami koszty procesu;

2.  oddala apelację w pozostałej części;

3.  znosi wzajemnie między stronami koszty procesu za instancję odwoławczą.

Jarosław Gołębiowski

Sygn. akt II ca 121/22

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 listopada 2021 roku Sąd Rejonowy w Radomsku po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) z siedzibą w B. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę

1. zasądził od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda(...) z siedzibą w B. kwotę 2.632,20 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 13 lutego 2017 r. do dnia zapłaty; 2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie;

3. zasądził od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz (...)z siedzibą w B. kwotę 974,62 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu od uwzględnionej części powództwa.

Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego.

W dniu (...). doszło do uszkodzenia pojazdu B. K. marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca niniejszej szkody w chwili zdarzenia posiadał polisę ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej

O posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. Szkodę zgłoszono do likwidacji za zgłoszeniem o numerze (...).

Uszkodzony pojazd nie nadawał się do dalszej jazdy, więc został przez powoda odholowany do miejsca wskazanego przez poszkodowaną. W dniu (...) r. powód i poszkodowana zawarli umowę najmu pojazdu zastępczego marki O. (...). Powód i poszkodowana ustalili dzienną stawkę najmu pojazdu na kwotę 150 zł netto za segment (...). Powód podstawił pozwanej pojazd zastępczy do miejsca wskazanego przez poszkodowaną. Następnie, poszkodowana zawarła z powodem umowę przelewu wierzytelności, mocą której na powoda zostało przelane roszczenie o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego wraz z usługami dodatkowymi i pomocy drogowej.

Koszt pomocy drogowej wniósł 848,70 zł brutto według faktury VAT nr (...).

Najem pojazdu zastępczego trwał od dnia (...) r. do dnia (...) r. czyli 18 dób.

Koszt podstawienia i koszt odbioru pojazdu zastępczego wyniósł kwotę łączną 196,80 zł, po 98,40 zł każda (koszt pracownika). Koszt podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego to koszt dojazdu i powrotu drugiego pojazdu z siedziby powoda do miejsca wskazanego przez poszkodowaną (miejsce zamieszkania), zgodnie z rynkową stawką 2,50 zł netto za km, czyli 172,20 zł brutto każda, łącznie 344,40 zł brutto.

Początkowo pozwana przyznała powodowi tytułem usługi pomocy drogowej kwotę 750,30 zł, natomiast na poczet usługi najmu pojazdu zastępczego pozwana przyznała kwotę 1.230,00 zł brutto, uznając stawkę 100 zł netto, a także ograniczając uzasadniony okres najmu pojazdu do 10 dni. Wobec powyższego powód wezwał pozwaną do zapłaty.

Wobec powyższego, pismem z dnia 3 marca 2017 r. powód ostatecznie wezwał pozwaną do zapłaty. Jednakże pozwana nie zapłaciła powodowi żądanych przez niego kwot, z tego względu powód skierował sprawę na drogę postępowania sądowego.

Ustalony w sprawie stan faktyczny w znacznej części nie był między stronami sporny, natomiast w zakresie spornych okoliczności faktycznych, takich jak potrzeba najmu pojazdu zastępczego, uzasadniona długość najmu oraz rynkowość przyjętej w umowie wysokości stawki za dobę najmu, dokonano ustaleń w oparciu o dokumenty załączone do pozwu oraz odpowiedzi na pozew. W przedmiotowej sprawie przeprowadzono dowody z dokumentów znajdujących się w aktach szkodowych, jak i z dokumentów załączonych do pozwu, jak i odpowiedzi na pozew. Przeprowadzono również dowód z zeznań świadka B. K..

Ponadto, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych z innych postępowań na podstawie art. 278 ¹ k.p.c.:

- wydanej w sprawie o sygn. akt V GC 161/18 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim, na okoliczność wysokości rynkowej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego segmentu (...) występującej na rynku w 2016 oraz cechy „rynkowości” stawki najmu uzgodnionej przez powoda z poszkodowaną,

- wydanej w sprawie o sygn. akt V GC 967/19 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim, na okoliczność wysokości rynkowej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego segmentu (...) występującej na rynku w 2016 oraz cechy „rynkowości” stawki najmu uzgodnionej przez powoda z poszkodowaną,

- wydanej w sprawie o sygn. akt I C 68/20 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie, na okoliczność wysokości rynkowej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego segmentu (...) wstępującej na rynku w 2016 oraz cechy „rynkowości” stawki najmu uzgodnionej przez powoda z poszkodowaną.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy zważył, iż powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

Przechodząc do rozważań dotyczących zgłoszonych roszczeń, należy wskazać, że powód uzyskał wobec pozwanej roszczenie odszkodowawcze na skutek umowy przelewu wierzytelności, co ma swoją podstawę w art. 509 k.c. i w art. 510 1 k.c. Bezpośrednią podstawą zgłoszonego roszczenia jest art. 436 S 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Wobec tego, że pozwano ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia, odpowiedzialność pozwanej ma podstawę również w art. 805 SI i S2 punkt 1 k.c., art. 821 k.c. i art. 822 51-4 k.c. oraz przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych — art. 19 ust. 1, art. 34 ust. 1. Zgodnie z art. 31 ust. 1 powołanej z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani — na podstawie przepisów prawa cywilnego — do odszkodowania za wyrządzoną szkodę w związku z ruchem tego pojazdu, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. W myśl zaś art. 35 tej ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Stosownie zaś do treści art. 36 ust. 1 ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Do przyjęcia zatem odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń — "starczy samo stwierdzenie obowiązku naprawienia szkody przez kierującego.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w chwili w chwili zdarzenia z dnia (...) r., w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność poszkodowanej B. K., sprawcę wypadku łączyła z pozwaną umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu. Okolicznością bezsporną w rozważanej sprawie jest również to, że w związku z zawartą umową ubezpieczenia OC, strona pozwana ponosi odpowiedzialność za szkodę powstałą na skutek wskazanego powyżej zdarzenia.

Za utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego należy uznać stanowisko, w świetle którego dla ustalenia pojęcia szkody ubezpieczeniowej należy sięgać do odpowiednich regulacji zawartych w kodeksie cywilnym. Sięgając do ogólnych reguł odnoszących się do zakresu odszkodowania, w szczególności art. 361 k.c., odszkodowanie należy się w pełnym zakresie, ale jednocześnie nie może przewyższać poniesionej szkody. Samo określenie rozmiaru szkody nie przesądza jeszcze o wysokości odszkodowania. Każdorazowo granice obowiązku naprawienia szkody wyznaczone są przez normalny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem wywołującym szkodę a szkodą. Ponadto, muszą być uwzględnione okoliczności ograniczające zasadę pełnego odszkodowania wynikające np. ze szczególnej regulacji prawnej w prawie ubezpieczeniowym. W każdym przypadku ocena, czy określone koszty poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu likwidacyjnym mieszczą się w ramach szkody i normalnego związku przyczynowo — skutkowego winna być dokonywana na podstawie konkretnych okoliczności sprawy, aw szczególności po dokonaniu oceny, czy dokonanie tego wydatku było obiektywnie uzasadnione i konieczne. Odszkodowanie powinno zatem ściśle odpowiadać wysokości szkody. Nie powinno być niższe od poniesionej szkody, by mogło w całości zrekompensować powstałą szkodę, ani też nie powinno być wyższe, by nie stało się źródłem bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego. Na gruncie prawa cywilnego brak jest ustawowej definicji szkody. Powszechnie jednak przyjmuje się, w odniesieniu do art. 361 k.c., że szkoda to wszelki uszczerbek wyrażający się w różnicy pomiędzy stanem majątku poszkodowanego, jaki istniał i mógłby istnieć w normalnej kolei rzeczy, a stanem, jaki powstał, w skutek zdarzenia wywołującego zmianę (zdarzenia szkodowego). Ogólnie rzecz ujmując, jest to uszczerbek, który następuje w majątku poszkodowanego wbrew jego woli. Nie inaczej zatem jak szkodę majątkową w niniejszym przypadku należy zakwalifikować konieczność pokrycia kosztów najmu pojazdu zastępczego, jak i różnicę powstałą w majątku poszkodowanego na skutek uszkodzenia pojazdu.

Powyżej wskazany zakres odszkodowania obejmuje również zwrot kosztów opłat za parkowanie i holowanie uszkodzonego pojazdu, oraz koszt podstawienia i koszt odbioru, oraz rekompensatę za brak możliwości korzystania przez poszkodowaną z własnego pojazdu, uszkodzonego na skutek zdarzenia.

W przedmiotowej sprawie pozwana uznała swoją odpowiedzialność co do zasady za powstałą szkodę, wypłacając powodowi odszkodowanie, jednakże ograniczając jego wysokość i kwestionując długość okresu najmu. Początkowo pozwana przyznała powodowi tytułem usługi pomocy drogowej kwotę 750,30 zł, natomiast na poczet usługi najmu pojazdu zastępczego pozwana przyznała kwotę 1.230,00 zł brutto, uznając stawkę 100 zł netto, a także ograniczając uzasadniony okres najmu pojazdu do 10 dni. Następnie pozwana wypłaciła całość odszkodowania z tytułu holowania uszkodzonego pojazdu, jednocześnie zaznaczając, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska w zakresie wysokości przyznanego odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego.

Zdaniem Sądu, uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego od powoda, pokrywał się z faktycznym okresem najmu pojazdu zastępczego, tj. 18 dób. Powyższe wynika z faktu, że szkoda w uszkodzonym pojeździe likwidowana była jako całkowita, poszkodowana potrzebowała pojazdu zastępczego przez cały okres pozostawania bez swojego uszkodzonego samochodu, niesłuszne zatem jest zaniżanie przez pozwaną okresu najmu pojazdu do 10 dób. Nie ma bowiem znaczenia, że szkodę zgłoszono dopiero (...) r. skoro pojazd został uszkodzony już w dniu (...) r. i poszkodowana już od tamtej pory nie miała się czym poruszać.

Jeśli chodzi o koszty podstawienia pojazdu zastępczego do miejsca zamieszkania oraz koszty jego odbioru, to z pisemnej opinii biegłego sporządzonej w analogicznej sprawie V GC 967/19, przez biegłego sądowego A. F., którą to opinię Sąd dopuścił jako dowód na podstawie art. 278 1 k.p.c., wynikało, że stawki te nie są wygórowane, a w konsekwencji należało je uznać za zasadne.

Natomiast w opinii biegłego sporządzonej w analogicznej sprawie V GC 161/18, którą również Sąd dopuścił jako dowód na podstawie art. 278 1 k.p.c., wynikało, iż przyjęta stawka 150,00 zł netto za najem samochodu zastępczego marki S. (...) (Segment (...)) mieściła się w zakresie stawek rynkowych i była adekwatna do klasy wynajętego samochodu na dzień szkody, przy uwzględnieniu warunków, na jakich doszło do wynajęcia na rynku właściwym dla bezpośrednio poszkodowanego.

Reasumując, po przeanalizowaniu okoliczności najmu pojazdu zastępczego w przedmiotowej sprawie, należało uznać za uzasadnione koszty pojazdu zastępczego w wysokości 3.321,00 zł brutto (184,50zł x 18 dni = 3.321,00 zł) =, przy 18 dniach najmu pojazdu zastępczego i przy stawce 184,50 zł brutto, koszt pomocy drogowej 848,70 zł brutto oraz koszt podstawienia i odbioru pojazdu — 196,80 zł brutto i 344,40 zł brutto. Pozwana wypłaciła powodowi całość kosztów pomocy drogowej, tj. 848,70 zł wraz z odsetkami za opóźnienie, natomiast w zakresie drugiej z faktur, opiewającej na 3.862,20 zł, pozwana wypłaciła jedynie 1.320,00 zł. Z tego względu Sąd zasądził na rzecz powoda brakującą kwotę 2.632 20 zł orzekając jak w punkcie 1. niniejszego wyroku.

Co do dochodzonej kwoty 200 zł netto tytułem obsługi prawnej w postępowaniu likwidacyjnym, to Sąd podzielił stanowisko strony pozwanej i oddalił powództwo w tej części. Na podkreślenie zasługuje to, że w toku postępowania ubezpieczyciel nie kwestionował ani okoliczności, w jakich doszło do kolizji ani też winy sprawcy. Spór koncentrował się jedynie wokół wysokości należnego odszkodowania, co jak wynika z doświadczenia życiowego, jest typowe dla tego rodzaju postępowań. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność merytorycznej pomocy profesjonalnego pełnomocnika już na etapie postępowania likwidacyjnego. Stanowisko potwierdzające zasadność powyższego rozstrzygnięcia zostało wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2001 r. (V CKN 266/00), w którym wprost stwierdzono, że koszty wynagrodzenia pełnomocnika poszkodowanego, poniesione w postępowaniu przedsądowym, nie mieszczą się w odszkodowaniu należnym poszkodowanemu w kolizji drogowej, gdy podstawą odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, zawarta ze sprawcą szkody. Z tego względu Sąd orzekł jak w punkcie 2. wyroku.

Orzekając o odsetkach Sąd miał na względzie art. 481 S I i 2 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Szkoda została pozwanej zgłoszona w dniu (...) r. Natomiast w pozwie domagano się zasądzenia odsetek od dnia 13 lutego 2017 r., co jest dniem późniejszym niż dzień następujący po upływie 30 dni od zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi, zatem Sąd zasądził zgodnie z żądaniem pozwu.

O kosztach procesu rozstrzygnięto w oparciu o art. 98 k.p.c. zasądzając od pozwanej na rzecz powoda poniesione przez niego koszty procesu, na które składają' się: 200 zł tytułem uiszczonej przez powoda opłaty od pozwu, 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.

Apelację od powyższego orzeczenia wniósł pozwany zarzucając mu:

A. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) aft. 235 ² § 1 oraz S 2 k.p.c. poprzez pominięcie wniosków dowodowych pozwanego w zakresie dowodu z dokumentów i plików dźwiękowych, tj. nagrania rozmowy telefonicznej z dnia 30.01.2016 r. (od 9 min. 58 sek. do końca), pisma pozwanego z dnia 30.12.2016 r., r., korespondencji mailowej pani E. P., umowy o realizację świadczeń ubezpieczeniowych w zakresie najmu pojazdów. zastępczych z dnia 2.03.2015 r., bez wydania w tym zakresie postanowienia dowodowego, pomimo, że dowody te wykazać miały fakty istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. fakt złożenia przez pozwanego osobie poszkodowanej- zarówno za pośrednictwem upoważnionej przez nią osoby, jak i osobiście- realnej i korzystnej propozycji bezgotówkowego najmu pojazdu zastępczego w ramach likwidacji szkody, jak również fakt realnej możliwości najęcia przez poszkodowaną pojazdu zastępczego według stawki niższej niż zaproponowana przez wypożyczalnię powoda, tj. według stawki 100,00 zł netto za dobę, bez kosztów podstawienia i odbioru, w sposób bezpłatny, z której jednak poszkodowana z nieuzasadnionych przyczyn nie skorzystała, a tym samym fakt naruszenia przez poszkodowaną obowiązku minimalizacji szkody,

b) art. 232 k.p.c. poprzez błędne uznanie, strona powodowa udowodniła zasadność zwrotu kosztów najmu po stawce dobowej w kwocie 150,00 zł netto oraz w okresie 18 dni, podczas gdy wobec podniesienia przez pozwanego, iż zapewnił osobie poszkodowanej bezgotówkowy najem pojazdu zastępczego po "Stawce niższej (co pozwany wykazał na przeszedł obowiązek propozycji pozwanego oraz skorzystanie z droższego najmu u strony powodowej miała charakter uzasadniony, czego powód jednak nie uczynił, podobnie jak nie wykazał uzasadnionych i zasługujących na aprobatę przyczyn zwłoki w zgłoszeniu szkody pozwanemu, która to zwłoka istotnie wydłużyła całkowity czas trwania postępowania likwidacyjnego. a tym samym i czas trwania najmu. którego kosztem obciążony ma być pozwany,

c) art. 327 ¹ k.p.c. poprzez nie odniesienie się w treści uzasadnienia wyroku do twierdzeń i zarzutów strony pozwanej w przedmiocie naruszenia przez poszkodowanego obowiązku minimalizacji szkody w związku z rezygnacją z najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanego oraz niezajęcie przez Sąd jakiegokolwiek stanowiska w przedmiocie argumentacji pozwanego dotyczącej propozycji bezgotówkowego najmu pojazdu zastępczego.

- które to uchybienia w konsekwencji doprowadziły Sąd do błędnych ustaleń, w myśl których powodowi należał się w niniejszej sprawie zwrot kosztów najmu w wysokości takiej, jaka wynikała z wystawionej na rzecz poszkodowanego faktury VAT, a zatem po stawce dobowej w kwocie 150,00 zł netto i w okresie 18 dni, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynikać powinno, że koszty te zasadne były wyłącznie po stawce 100,00 zł netto za dobę i w wymiarze 10 dni,

B. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 361 §1 k.c. poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się z uznaniu, że normalnym następstwem szkody był koszt najmu według stawki 150,00 zł netto za dobę oraz w okresie aż 18 dni, w sytuacji gdy normalne następstwo szkody stanowić mógł co najwyżej koszt najmu pojazdu zastępczego po niższej stawce (100,00 zł netto za dobę najmu), zaproponowanej przez pozwanego w trakcie zgłaszania szkody, a z której osoba poszkodowana nie skorzystała oraz wyłącznie w okresie 10 dni,

b) art. 354 § 2 k.c., art. 826 § 1 k.c., art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz art. 362 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy, że osoba poszkodowana naruszyła obowiązek współdziałania z dłużnikiem (pozwanym), wybierając najem po stawce istotnie wyższej niż wskazana w przedstawionej przez pozwanego tańszej propozycji najmu pojazdu zastępczego, jak również poprzez zignorowanie przedstawionej przez pozwanego propozycji bezgotówkowego najmu pojazdu zastępczego na czas likwidacji szkody, a nadto poprzez zgłoszenie szkody dopiero po 8 dniach od jej powstania.

II. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wnosił o:

a) zmianę zaskarżonego wyroku w części poprzez oddalenie powództwa także co do kwoty 2 632,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za I instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

b) zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu w II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego jest częściowo uzasadniona.

Z ogólnej reguły wyrażonej w przepisie art. 354 § 2 kc wynika, że wierzyciel winien współdziałać z dłużnikiem podczas wykonywania zobowiązania. W omawianym przypadku podmiotem uprawnionym do dochodzenia roszczenia ze stosunku ubezpieczeniowego jest powód – wierzyciel. Zakład ubezpieczeń ma natomiast status dłużnika w ramach tego zobowiązania. Uprawniony winien zatem podjąć wszelkie starania zmierzające do prawidłowego wykonania zobowiązania tj. realizacji roszczeń w związku z zaistniałym zdarzeniem ubezpieczeniowym. Skoro zatem – co wynika z akt sprawy (por. płytę CD k.63 rejestrującą przebieg rozmowy telefonicznej z uprawnionym przeprowadzonej przez prawnika zakładu ubezpieczeń- pozwany zaoferował uprawnionemu wynajęcie pojazdu o zbliżonych parametrach technicznych w formie bezgotówkowej przy zastosowaniu dużo niższej stawki niż przedstawiona w pozwie, to brak było podstaw po stronie powoda do domagania się odszkodowania przy zastosowaniu kosztów wynajmu określonym w umowie z dnia 22.XII.2016r. (por. k.11).

Zgodzić się należało z zapatrywaniem, że akceptacja stawki najmu na poziomie150 złotych za dobę prowadziłoby do naruszenia przepisu art. 361 § 1 kc, który statuuje zasadę, że zobowiązany do naprawienia szkody ponosi odpowiedzialność jedynie za normalne następstwa szkody.

Nie do zaakceptowania jest natomiast zarzut, iż okres wynajmu samochodu winien być przyjęty w mniejszym rozmiarze. Stanowisko Sądu meriti w tym względzie jest prawidłowe i znajduje oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który w tej mierze został poddany należytej i wnikliwej ocenie w płaszczyźnie art. 233 § 1 kpc. Ustalenia te odpowiadają regułom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego i Sąd Okręgowy je w całości akceptuje, przyjmując za własne. Ma rację Sąd I instancji, iż w realiach rozpoznawanej sprawy okres wynajmu 10 dób jest niewystarczający. Bez znaczenia jest fakt, iż szkoda została zgłoszona dopiero (...). , skoro samochód został uszkodzony już w dniu (...) r. i poszkodowana od tej daty nie miała czym się poruszać.

Wyliczenie szkody przedstawia się więc następująco: 123 zł/ doba x 18 dni = 2.214 złotych. Wliczając koszt podstawienia i odbioru łączna suma świadczenia to kwota 2.755,20 złotych.

Skoro w postępowaniu likwidacyjnym wypłacono kwotę 1.320 złotych to należnie świadczenie zamyka się w kwocie 1.435,20 złotych Taką też sumę zasądzono (art. 386 § 1 kpc).

O kosztach procesu za instancje odwoławczą orzeczono na podstawie art. 100 kpc stosując zasadę wzajemnego ich zniesienia, bowiem w zbliżonym zakresie obie strony wygrały proces.

Jarosław Gołębiowski