sygn. II K 63/19 15 marca 2022 Sąd Okręgowy w Płocku

Uzasadnienie z 15 marca 2022, sygn. II K 63/19

Data orzeczenia 15 marca 2022

Sąd Sąd Okręgowy w Płocku

Wydział II Wydział Karny

Tagi

#Sąd Okręgowy w Płocku #II Wydział Karny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 4 kk art. 11 kk art. 12 kk art. 14 kk art. 18 kk art. 33 kk art. 53 kk art. 60 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (21)

art. 63 kk art. 65 kk art. 85 akk art. 85 kk art. 86 kk art. 158 kk art. 178 akk art. 207 kk art. 217 kk art. 230 kpk art. 258 kk art. 278 kk art. 280 kk art. 282 kk art. 283 kk art. 286 kk art. 387 kpk art. 618 kpk art. 624 kpk art. 627 kpk art. 178 kk

UZASADNIENIE
Formularz UK 1			Sygnatura akt		IIK 63/19
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.	E. T. (1) (uprzednio B.) - ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie I komparycji wyroku, przypisany w punkcie 1 sentencji wyroku: W bliżej nieokreślonej dacie w 2009 roku w C., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie w celu dalszej odsprzedaży znaczną ilością środków odurzających w ten sposób, że nabył wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach N.M. pseudonim (...) od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
Ł. N. (1) handlował środkami odurzającymi z S. J. (1). Poznał go w 2009 roku przez M. R., na giełdzie samochodowej w C.. Środki odurzające, które Ł. N. (1) nabył od S. J. (1), pochodziły od M. K. (1). Ł. N. (1) i M. R. współpracowali ze sobą w zakresie obrotu środkami odurzającymi.				zeznania Ł. N. (1)		75,842, (...), (...)
				zeznania M. R.		(...)
Ł. N. (1) poznał E. T. (1) (uprzednio B.) ps. (...) około 10 lat przed transakcją z 2009 roku. Poznał go w C., gdzie wspólnie zamieszkiwali. Wówczas E. T. (1) zamieszkiwał na ul. (...) w C.. W tamtym okresie czasu Ł. N. (1) nabywał od E. T. (1) marihuanę wyłącznie na własny użytek. Ł. N. (1) nie prowadził transakcji z E. T. (1) (uprzednio B.).				zeznania Ł. N. (1)		1592v- (...)
W 2009 roku M. R. nabył od S. J. (1) amfetaminę w ilości 450 gramów. Nabył te narkotyki w lesie za K., na drodze w stronę S.. Uzgodnili cenę 5 złotych za gram.				zeznania M. R.		176, (...)
Cześć nabytej amfetaminy M. R. sprzedał mężczyźnie ps. (...) oraz mężczyźnie o ps. (...). Sprzedał im 50 gram amfetaminy. Na pozostałą część amfetaminy nie miał zbytu. W związku z powyższym amfetaminę zakopał koło swojego garażu.				zeznania M. R.		176
Po pewnym czasie do M. R. odezwał się S. J. (1), który potrzebował amfetaminy. Amfetaminę od S. J. (1) chciał nabyć oskarżony E. T. (1), który miał zamiar następnie wywieźć amfetaminę do Niemiec. S. J. (1) nie dysponował wówczas taką ilością środków, które chciał nabyć E. T. (1). Odezwał się zatem również do Ł. N. (1). Mężczyźni wspólnie spotkali się, wówczas M. R. przyniósł około 400 gram amfetaminy (na którą nie miał zbytu), amfetaminę przynieśli również Ł. N. (1) (w ilości około 0,5 kilograma) i S. J. (1) (który miał około 700 gramów amfetaminy). Czystej amfetaminy mężczyźni posiadali około 1.800 gramów.				zeznania M. R.		176,2376v, (...)
				zeznania Ł. N. (1)		186, (...)-1591v,1605v
Amfetaminę dla E. T. (1) S. J. (1) przygotowywał w mieszkaniu M. R., na ul. (...) w C.. W tym czasie w mieszkaniu rodziców M. R. przebywał on sam, bowiem rodzice M. R. byli poza domem, poza granicami kraju – pracowali wówczas we W.. W tym celu Ł. N. (1) i M. R. przynieśli do mieszkania amfetaminę. S. J. (1) przyniósł kreatynę. Kreatyna przez S. J. (1) została zakupiona w sklepie z odżywkami i na każdym opakowaniu napisana była jego waga. Wszystkie produkty zostały wsypane do reklamówki i w niej wymieszane. Amfetamina została zmieszana w kuchni mieszkania M. R.. Mężczyźni dysponowali wagą, na której zważyli przyniesioną przez siebie amfetaminę. Na tej podstawie dokonali zmieszania środków. S. J. (1) dodał do amfetaminy czystą kreatynę, wiedząc, że jest to czysta amfetamina nabyta od M. K. (1), po to, żeby było jej więcej. Mężczyźni uzyskali w ten sposób nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy.				zeznania Ł. N. (1)		75,186,842, (...), (...),1605v
				zeznania M. R.		176,192, 485,2376v,2379v
Po zmieszaniu amfetaminy i keratyny S. J. (1) skontaktował się telefonicznie z E. T. (1), który przyjechał do miejsca przekazania środków. M. R. i Ł. N. (1) obserwowali okoliczności przekazania amfetaminy, nie uczestniczyli w tym.				zeznania M. R.		485-486
				zeznania Ł. N. (1)		842, (...)-1591v, (...)
Na miejsce spotkania E. T. (1) przyjechał z ustalonym mężczyzną - N. M. ps. (...) . Mężczyźni przyjechali samochodem marki V., który zaparkowali na parkingu za blokiem, w którym znajdowało się mieszkanie rodziców M. R.. Mężczyźni stali samochodem pod oknami mieszkania, skąd widział ich Ł. N. (1) oraz M. R..				zeznania M. R.		486,2376v, (...),2377v
				zeznania Ł. N. (1)		(...)
				zeznania S. J. (1)		(...)
E. T. (1) nie wszedł do mieszkania M. R., tylko oczekiwał na S. J. (1) pod jego domem. Po wyjściu z mieszkania S. J. (1), który narkotyki miał w reklamówce, którą niósł w ręku, mężczyźni przeszli przez ulicę, przeszli obok budynku (...) Kombatanta, doszli do rogu budynku, przeszli za budynek, gdzie doszło do transakcji. Od miejsca przekazania środków odurzających do balkonu mieszkania, w którym doszło do zmieszania amfetaminy, była odległość około 100 metrów. Do przekazania narkotyków doszło w porze dziennej.				zeznania Ł. N. (1)		76,842, 1591v, (...)-1605v
				zeznania M. R.		2377v- (...),2379v
E. T. (1), w bliżej nieokreślonym dniu 2009 roku, w C. nabył od S. J. (1) nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy w jednej transakcji.				zeznania Ł. N. (1)		75,1590v- (...)
				zeznania S. J. (1)		129,511, 522, (...)
Za nabytą amfetaminę oskarżony E. T. (1) (uprzednio B.) zapłacił gotówką kwotę 9.000 złotych (cena za 1 gram wynosiła 5-6 złotych). Po powrocie do mieszkania S. J. (1), który przyniósł pieniądze w kieszeni, podzielił się nimi z Ł. N. (1) i M. R., przekazując im kwoty proporcjonalnie do ilości przekazanych do wymieszania środków.				zeznania Ł. N. (1)		76,186,842, 1591v,15931598v, (...)-1605v
				zeznania M. R.		186,176, 486,2376v
Sprzedana E. T. (1) amfetamina była bardzo słabej jakości.				zeznania Ł. N. (1)		76
				zeznania M. R.		(...)
				zeznania S. J. (1)		(...)
S. J. (1) przebywał w jednostkach penitencjarnych w następujących okresach: - od 11.02.2006r. do 03.10.2008r., - od 17.05.2010r. do 17.01.2011r., - 1od 8.10.2016r. do 06.06.2018r.				informacja o pobytach i orzeczeniach		(...)-2610
Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.2.	E. T. (1) (uprzednio B.) ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie II komparycji wyroku, przypisany w punkcie 3 sentencji wyroku: W nieustalonym dniu 2009 roku, nie wcześniej niż 04 sierpnia 2009 roku, w C., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach A.U. pseudonim (...) i ustalonym mężczyzną o inicjałach M.B. pseudonim (...), w piwnicy zamieszkiwanego przez ustalonego mężczyznę o pseudonimie M.B. budynku mieszkalnego, przetwarzając około 1 litr aminy, wytworzył z niej znaczną ilość środka odurzającego w postaci nie mniej niż 1 kilogram stałej amfetaminy.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
M. B. (1) nabył nieruchomość położoną w C., na ul. (...) w nr 17 w dniu 10 kwietnia 2008 roku na mocy umowy sprzedaży i ustanowienia hipoteki zawartej przed notariuszem A. P. za num. Rep. A. 3432/2008.				odpis aktu notarialnego nr A (...)		563-565, (...)- (...)
				protokół zdawczo-odbiorczy		(...)
				zeznania M. B. (1)		(...)
A. U. (1) ps. (...) opuścił zakład karny, gdzie odbywał karę 4 lat pozbawienia wolności za plantację w R., w dniu 04 sierpnia 2009 roku. A. U. (1) przebywał w zakładzie karnym w okresie od dnia 11 października 2004 roku do dnia 04 sierpnia 2009 roku. Wówczas, po odbyciu kary, doszło do wydarzeń, których świadkiem był S. J. (1).				zeznania S. J. (1)		520, (...)
				informacja dotycząca A. U. (1) z systemu (...)		(...)- (...)
				opinia o tymczasowo aresztowanym A. U. (1) wraz z informacją o pobytach w ZK		(...)- (...)
Na polecenie A. U. (1) S. J. (1) przyjechał do miejsca zamieszkania mężczyzny o pseudonimie (...), żeby oddać mu pieniądze. S. J. (1) udał się do tego miejsca, żeby oddać pieniądze K. . Mężczyźni " wydzwonili się" i umówili, że S. J. (1) ma podjechać pod blok. Kiedy tam przyjechał, na polecenie mężczyzn zszedł do piwnicy. W bloku mężczyźni, w miejscu, które przeznaczone było na wspólną suszarnię, zrobili siłownię. Kiedy S. J. (1) wszedł do piwnicy zauważył będących tam mężczyzn – mężczyznę o pseudonimie (...) (ustalonego mężczyznę o inicjałach M.B. – M. B. (1)) i oskarżonego E. T. (1) ps. (...).				zeznania S. J. (1)		62,520,808, (...), (...)
S. J. (1) zobaczył, że mężczyźni ścinali aminę. Wdział w pomieszczeniu E. T. (1), który jednak podczas jego obecności w piwnicy nie wykonywał konkretnych działań, wyglądało, jakby miał się uczyć. S. J. (1) wcześniej sam produkował amfetaminę, stąd wiedział, jakie czynności muszą być wykonywane. Z tego względu zauważył, co robią mężczyźni.				zeznania S. J. (1)		62,511,520,808, (...), 2510, (...)
Po wejściu do pomieszczenia S. J. (1) stwierdził, iż znajdowała się tam miska, przeznaczona na to, żeby wlać do niej aminę. Wchodząc do pomieszczenia S. J. (1) zobaczył również znajdującą się w misce aminę. Obok niej - w brązowej butelce stał kwas. Kwas w momencie wejście S. J. (1) do pomieszczenia nie był jeszcze wlany do miski, bowiem wówczas rozpocząłby się proces ścinania aminy. Miska stała na ławeczce do ćwiczeń. S. J. (1) wyczul zapach aminy - słomkowy, bardzo intensywny. W momencie wejścia do pomieszczeń S. J. (1) A. U. (1), M. B. (1) i oskarżony E. T. (1) rozmawiali ze sobą, iż U. będzie dokonywał ścinania.				zeznania S. J. (1)		521,808, (...),2510
Mężczyźni z 1 litr aminy należącej do A. U. (1) wytworzyli nie mniej niż 1 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, „ścinając” aminę metodą polegającą na wlaniu kwasu siarkowego do pojemnika z aminą, mieszaniu jej do czasu uzyskania konsystencji proszku, przełożeniu uzyskanego proszku do gazu i wysuszeniu go.				zeznania S. J. (1)		521
				opinia biegłego z zakresy laboratoryjnej toksykologii medycznej i chemii sądowej		(...)- (...)
Proces produkcji aminy opisany przez S. J. (1), a polegający na wlaniu do miski z wodą kwasu siarkowego oraz aminy (która uprzednio musi zostać ochłodzona), następnie wymieszanie wszystko tak, iż wytwarza się para, które to mieszanie trwa tak długo, aż pozostanie wyłącznie proszek jest jednym z powszechniejszych sposobów wytrącania amfetaminy z czystej aminy. Proces wytrącania aminy jest procesem krótkim. Podczas procesu ścinania aminy wydzielają się opary, o charakterystycznym zapachu amfetaminy. Proces wytrącania aminy nie jest szkodliwy dla zdrowia. Przy wytrącaniu aminy w sposób opisany przez S. J. (1) nie jest konieczne korzystanie z odzieży ochronnej. Taki proces często ma miejsce w warunkach domowych, w piwnicy, w garażu.				opinia biegłego z zakresy laboratoryjnej toksykologii medycznej i chemii sądowej		(...)- (...), (...)- (...)
				częściowo zeznania S. J. (1)		2510, (...)

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.3.	A. B. ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie III komparycji wyroku, przypisany w punkcie 7 sentencji wyroku: W okresie od września 2009 roku do września 2010 roku w C., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie w celu dalszej odsprzedaży znacznej ilości środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył od ustalonego mężczyzny o inicjałach Ł.N. łącznie około 3 kilogramów marihuany w transakcjach jednorazowo od 200 do 500 gramów.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
Ł. N. (1) w roku 2008 ponownie rozpoczął udział w procederze obrotu środkami odurzającymi. Od lipca 2009 roku, kiedy M. R. opuścił zakład karny, mężczyźni handlowali we dwóch.			zeznania Ł. N. (1)	71, (...)
Po opuszczeniu zakładu karnego przez M. R. mężczyźni nawiązali kontakt z A. S., ps. (...), z grupy S.. Do pierwszego umówionego spotkania mężczyzn z A. doszło w McDonaldzie pod W.. Podczas tego spotkania uzgodnili, iż będą od A. oraz od mężczyzny ps. (...) brać marihuanę w cenie 16.000 złotych za kilogram. Jednocześnie ustalili zasady sprzedaży w komis, co oznaczało, iż nie musieli za nabywaną marihuanę płacić od razu, mogli to zrobić po sprzedaniu towaru. Tygodniowo nabywali od A. około 1 kilograma marihuany.			zeznania Ł. N. (1)	71, (...)
Mężczyźni ustalili, iż kontaktować się będą telefonicznie, spotykać w umówionym miejscu - w knajpie N. ustalając każdorazowo godzinę spotkania podając ją telefonicznie dwie godziny później od planowanej. Za każdym razem spotykali się w tym miejscu oraz zawsze przekazywana była im taka sama ilość środków - 1 kg. Przy pierwszych dwóch transakcjach towar przywiózł A. , potem towar przywoził R. ps. (...).			zeznania Ł. N. (1)	71
W tym okresie czasu, to jest w okresie od września 2009 roku do września 2009 roku (to jest przez okres około 13-14 miesięcy) oskarżony A. B. ps. (...) nabył od Ł. N. (1) celem dalszej odsprzedaży, łącznie około 3 kg marihuany, w transakcjach jednorazowo od 200 do 500 gramów.			zeznania Ł. N. (1)	73,181, (...)-1592v
			zeznania M. R.	181,191, (...)
Oskarżony A. B. otrzymywał narkotyki w tzw. komis. Nie było nigdy problemów z odzyskaniem pieniędzy od A. B..			zeznania Ł. N. (1)	1592v

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.4.	D. S. ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie IV komparycji wyroku, przypisany w punkcie 10 sentencji wyroku: W okresie kwiecień - czerwiec 2011 roku w okolicach P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył celem dalszej odsprzedaży wspólnie i w porozumieniu z M. T. od ustalonego mężczyzny o inicjałach K.B. pseudonim (...) w dwóch transakcjach po 1 kilograma łącznie 2 kilogramy marihuany.
	M. C. (1) (uprzednio T.) ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie IX komparycji wyroku, przypisany w punkcie 20 sentencji wyroku: W okresie kwiecień - czerwiec 2011 roku w okolicach P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył celem dalszej odsprzedaży wspólnie i w porozumieniu z D. S. od ustalonego mężczyzny o inicjałach K.B. pseudonim (...) w dwóch transakcjach po 1 kilograma łącznie 2 kilogramy marihuany.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
Oskarżony D. S. ps. (...) i oskarżony M. C. (1) (uprzednio T.) ps. (...) współpracowali ze sobą w zakresie obrotu środkami odurzającymi. W okresie kwiecień-czerwiec 2011 roku oskarżeni nabyli, w dwóch transakcjach po kilogramie w każdej transakcji, to jest łącznie 2 kilogramy marihuany, od mężczyzny o pseudonimie (...). Towar nabywali za gotówkę, nie brali go w komis.			zeznania Ł. N. (1)	102
			częściowo zeznania S. J. (1)	(...),2510
Do wydarzeń doszło w obecności Ł. N. (1), w okresie niedługim przed zatrzymaniem Ł. N. (1). Ł. N. (1) został zatrzymany w dniu 01 lipca 2011 roku.			zeznania Ł. N. (1)	102
W tym czasie Ł. N. (1) również handlował z mężczyzną o pseudonimie (...). Podczas jednej z transakcji Ł. N. (1) pojechał do mężczyzny o pseudonimie (...) po towar, pojechał tam wraz z M. R.. Po dokonaniu zakupu M. R. pojechał zawieźć środki odurzające. Wówczas Z. poprosił, by Ł. N. (1) udał się z nim pod P.. Ł. N. (1) był świadkiem, kiedy oskarżony D. S. i oskarżony M. C. (1) (uprzednio T.) nabyli od mężczyzny o pseudonimie (...) marihuanę, za którą zapłacili.			zeznania Ł. N. (1)	102
Druga transakcja miała miejsce w lesie, w którym wielokrotnie dochodziło do transakcji z udziałem Z. i Ł. N. (1). Tego dnia Ł. N. (1) pojechał na umówione, w lesie, miejsce spotkań. Ł. N. (1) do lasku udał się z Z., samochodem marki O. (...). Dokonał z nim swojej transakcji - zakupił towar w ilości 1 kilograma marihuany. Zając miał jedną paczkę dla M. i K. i jedną paczkę dla Ł. N. (1), o czym mu wcześniej powiedział. Narkotyki przywiezione przez Z. zapakowane były w dwóch paczkach, każda po 1 kilogramie, zapakowane hermetycznie. Ł. N. (1) dokonał wyboru jednej z dwóch paczek (posiadającej więcej liści), druga paczka po dokonanej transakcji pozostała w bagażniku samochodu.			zeznania Ł. N.	102,1594v- (...), (...), 1595v-1596v
Chwilę po tym na miejsce przyjechali oskarżony M. K. (2) i oskarżony D. M.. Wówczas znajdujące się w bagażniku samochodu narkotyki w postaci marihuany wziął mężczyzna o pseudonimie (...) i oskarżony D. M., którzy razem podeszli do bagażnika samochodu. Następnie oskarżony D. S. odszedł z narkotykami w kierunku swojego samochodu, zaś oskarżony M. C. (1) ps. (...) płacił pieniądze mężczyźnie o pseudonimie (...) , przekazując mu za to plik banknotów . Po odebraniu marihuany oskarżenia zapakowali ją w nieprzezroczystą reklamówkę. W czasie transakcji Ł. N. (1) siedział w samochodzie, po prawej stronie.			zeznania Ł. N. (1)	1595v-1596v, 102
D. S. ps. (...) przebywał w zakładach karych na terenie RP w następujących okresach czasu: - 19.05.2006r. - 07.11.2008r. - ZK w P., - 12.10.2010r. - 18.01.2011r. - AŚ w P., - 26.09.2014r. - 15.03.2018r. - AŚ w P..			notatka urzędowa z ustaleń dotyczących osoby	165-166

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.5.	D. S. ps. (...)	Zarzut opisany w punktach V i VI komparycji wyroku, przypisany w punkcie 12 sentencji wyroku: W okresie nie wcześniej niż od dnia 02 stycznia 2009 roku do maja 2009 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu dalszej odsprzedaży nabył wspólnie i w porozumieniu z M. T. od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. łącznie nie mniej niż 20 kilogramów marihuany w 5-6 transakcjach oraz 5 kilogramów amfetaminy.
	M. C. (1) (uprzednio T.) ps. (...)	Zarzut opisany w punktach X komparycji wyroku, przypisany w punkcie 22 sentencji wyroku: W okresie nie wcześniej niż od dnia 02 stycznia 2009 roku do maja 2009 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu dalszej odsprzedaży nabył wspólnie i w porozumieniu z D. S. od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. łącznie nie mniej niż 20 kilogramów marihuany w 5-6 transakcjach oraz 5 kilogramów amfetaminy.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
M. K. (1), ps. (...) był jedną z osób kierujących tzw. „ grupą (...) ". Na jego polecenie i wraz z nim S. J. (1) dopuścił się szeregu przestępstw związanych z narkotykami, współpracując z nim w okresie od początku 2001 roku. S. J. (1) nabywał od M. K. (1) narkotyki w postaci amfetaminy i marihuany w celu dalszej odsprzedaży.			zeznania S. J. (1)	10, (...), (...)
S. J. (1) nabywał od M. K. (1) przede wszystkim marihuanę, przeważnie nabywając opakowania z suszem , zapakowane hermetycznie. Nabywał od M. K. (1) marihuanę w następujących odmianach: amnezja (za cenę 20.000 złotych za kilogram), hejs (w cenie 20.000 złotych za kilogram) oraz alban (po 13.000 złotych za kilogram). Miesięcznie S. J. (1) nabywał około 3-4 kg marihuany od M. K. (1). Łącznie nabył około nie mniej niż 30 kg marihuany w celu dalszej jej odsprzedaży.			zeznania S. J. (1)	11
S. J. (1) nabywał również od M. K. (1) ps. (...) amfetaminę. Nabywał ją w opakowaniach po 0,5 kg, za cenę 2.000 złotych. Zakupioną od M. K. (1) amfetaminę S. J. (1) mieszał z kreatyną, którą nabywał w sklepie z odżywkami. Z pół kilograma amfetaminy, po jej wymieszaniu z kreatyną, S. J. (1) otrzymywał kilogram narkotyku, który następnie sprzedawał za kwotę 6.000-7.000 złotych za kilogram.			zeznania S. J. (1)	11, (...)- (...)
Do transakcji pomiędzy M. K. (1) a S. J. (1) dochodziło przeważnie w C., na posesji M. K. (1), na ul. (...). W tym celu S. J. (1) kontaktował się wcześniej pod sklepem z M. K. (1) (nigdy nie telefonicznie) i umawiali na transakcję. Następnie S. J. (1) szedł na posesję M. K. (1), gdzie otrzymywał narkotyki.			zeznania S. J. (1)	11
S. J. (1) nabytą od M. K. (1) marihuanę, w celu jej dalszej odsprzedaży, sprzedał oskarżonemu D. S. ps. (...) i oskarżonemu M. C. (1) (uprzednio T.) ps. (...).			zeznania S. J. (1)	13,25, (...), (...)
Do transakcji pomiędzy S. J. (1), a oskarżonymi D. S. i M. C. (1) doszło na początku 2009 roku, w okresie od dnia 02 stycznia 2009 roku, nie później niż do maja 2009 roku. Transakcji pomiędzy S. J. (1), a oskarżonymi było około 5-6, łącznie S. J. (1) sprzedał mężczyznom nie mniej niż 20 kilogramów marihuany. Cena sprzedawanej marihuany wynosiła 25.000 złotych za kilogram.			zeznania S. J. (1)	13,25
Transakcje miały miejsce na trasie C.-P., w okolicach P., w gospodarstwie rolnym o potocznej nazwie (...). Do transakcji dochodziło na terenie parkingu za hotelem.			zeznania S. J. (1)	13, (...)
Za nabywane narkotyki w postaci marihuany mężczyźni rozliczali się gotówkowo od razu, po ich nabyciu.			zeznania S. J. (1)	13
W jednej transakcji oskarżony M. C. (1) ps. (...) i oskarżony D. S. ps. (...) nabyli od S. J. (1) również amfetaminę. W miesiącu lutym lub marcu 2009 roku oskarżeni D. S. i M. C. (1) zgłosili się do S. J. (1) z pytaniem, iż chcieli nabyć amfetaminę, zaś wiedzieli, że amfetaminę może im załatwić od M. K. (1), ps. (...) lub z P.. W tym celu S. J. (1) skontaktował się z P. R., ps. (...) z P., którego poinformował, iż potrzebuje 5 kg amfetaminy. Po około 2 godzinach mężczyzna o pseudonimie (...) przywiózł S. J. (1) amfetaminę w jednym worku foliowym, gdzie znajdowało się 5 paczek, owiniętych taśmą, każda o wadze 1 kg.			zeznania S. J. (1)	25-26, (...), (...)
			zeznania S. J. (1)	129
Łącznie za narkotyki oskarżeni M. C. (1) sp. K. i oskarżony D. S. ps. (...) przekazali S. J. (1) kwotę 25.000 złotych, którą w całości S. J. (1) przekazał mężczyźnie o pseudonimie (...).			zeznania S. J. (1)	25, (...)

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.6.	M. C. (1) (uprzednio T.) ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie VII komparycji wyroku, przypisany w punkcie 16 sentencji wyroku: Na początku 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku, w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że nabył w celu dalszej odsprzedaży od M. K. (1) nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
Jak wskazano wyżej S. J. (1) w okresie od 2001 roku współpracował w obrocie środkami odurzającymi z mężczyzną o pseudonimie (...) - M. K. (1).			vide: ustalenia w punkcie 1.1.5
Na prośbę M. K. (1) w 2005 roku, nie wcześniej niż w dniu 11 lutego 2005 roku, S. J. (1) udał się do P., by zawieźć tam amfetaminę, należącą do M. K. (1), oskarżonemu M. C. (1) ps. (...). Po dostarczeniu amfetaminy nie odbierał za nią żadnych pieniędzy - do rozliczenia doszło bezpośrednio pomiędzy K. , a K..			zeznania S. J. (1)	58,806, (...), (...)
Amfetaminę, którą nabył od M. K. (1), za pośrednictwem S. J. (1), M. C. (1) sprzedał dalej kolejnemu mężczyźnie, który przyjechał po nie z innego miasta.			zeznania S. J. (1)	58,806, (...)
Po około 2-3 godzinach, po na taki okres czasu S. J. (1) przekazał M. C. (1) amfetaminę, oskarżony M. C. (1) przywiózł pieniądze i rozliczył się z S. J. (1). Cena za kilogram amfetaminy wynosiła około 5.000 złotych. Następnie S. J. (1) rozliczył się z pieniędzy z M. K. (1).			zeznania S. J. (1)	(...)- (...), (...)
Oskarżony M. C. (1) (uprzednio T.) przebywał w zakładach karych na terenie kraju w następujących okresach czasu: - od 20 marca 2001 roku do dnia 01 czerwca 2001 roku, - od dnia 05 lipca 2002 roku do dnia 15 grudnia 2003 roku, - od dnia 14 stycznia 2004 roku do dnia 11 lutego 2005 roku, - od dnia 15 grudnia 2003 roku do dnia 14 stycznia 2004 roku, - od dnia 02 stycznia 2008 roku do dnia 02 stycznia 2009 roku, - od dnia 29 kwietnia 2016 roku do dnia 30 kwietnia 2016 roku, - od dnia 14 grudnia 2016 roku do dnia 16 grudnia 2017 roku.			informacja z N. - (...)	630-638

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.7.	M. C. (1) (uprzednio T.) ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie VIII komparycji wyroku, przypisany w punkcie 18 sentencji wyroku: W okresie 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku w G., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że przewiózł z P. do S. przez G. wspólnie i w porozumieniu z M. W. dla ustalonego mężczyzny o inicjałach A.T. 5 kilogramów amfetaminy.
	M. W. ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie XIII komparycji wyroku, przypisany w punkcie 30 sentencji wyroku: W okresie 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku w G., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przewiózł z P. do S. przez G. dla ustalonego mężczyzny o inicjałach A.T. łącznie 7 kilogramów amfetaminy w dwóch transportach, przy czym pierwszy o wadze nie mniej niż 3 kilogramy, drugi o wadze 5 kilogramów wspólnie i w porozumieniu z M. C. (1) (uprzednio T.).
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
J. K. zna osobiście oskarżonego M. W., pod pseudonimem (...) oraz M. C. (1) (uprzednio T.) pod pseudonimem (...) . Mężczyźni znają się jako koledzy „z podwórka”, od 2005 roku nie pozostają ze sobą w kontakcie.			zeznania J. K.	2396v
W 2005 roku mężczyzna o ps. (...) - A. W. - zaproponował S. J. (1) i M. W. ps. (...), wyjazd do S.. Zamiarem mężczyzn było dokonywanie kradzieży silników do motorówek.			zeznania S. J. (1)	14
			zeznania J. K.	113,2399v
Do S. M. W., S. J. (1) i mężczyzna o pseudonimie (...) udali się promem, którym popłynęli z G. do Y. wiosną 2005 roku. Podróż promem rozpoczęła się około godziny 18.00 i trwała całą noc. Mężczyźni zakupili bilety na prom w biurze podróży w P.. każdy z nich płacił oddzielnie za siebie.			zeznania S. J. (1)	14, częściowo (...)
Na miejscu w S. mężczyzn z promu odebrał kolega A. W. - był to S., który zawiózł wszystkich mężczyzn do miejscowości V., w okolicach S..			zeznania S. J. (1)	14, (...)
W V. mężczyźni zamieszkali w bloku mieszkalnym, klucze do mieszkania otrzymali od mężczyzny - S., który odebrał ich z promu. Wraz z nimi w mieszkaniu mieszkał wówczas 40-letni mężczyzna o imieniu A..			zeznania S. J. (1)	14, (...), (...)
Po przybyciu na miejsce oskarżony M. W. ps. (...) poinformował S. J. (1), iż przewiózł w walizce amfetaminę. Amfetamina była w ilości 5 kg. O tym, iż dokonał przemytu amfetaminy M. W. poinformował także J. K., któremu powiedział, że amfetaminę przemycił w walizce. Mężczyźni - S. J. (1) i J. K. byli źli na M. W., iż podjął ryzyko przemytu narkotyków. O przemycie dowiedzieli się jednak dopiero na miejscu, w S.			zeznania S. J. (1)	61,812, (...), (...), (...)- (...)
			zeznania J. K.	114,812
Przemycona amfetamina znajdowała się w walizce M. W., zapakowana była w 5 kostkach, paczkach.			zeznania J. K.	114
			częściowo zeznania S. J. (1)	(...), (...)
Przemyconą amfetaminę oskarżony M. W. sprzedał mężczyźnie o imieniu A., z którym zamieszkiwali w S.. Za sprzedaną amfetaminę uzyskał kwotę około 30-40 tysięcy złotych.			zeznania S. J. (1)	62,129,812, (...), (...)
			zeznania J. K.	114
Po tym przemycie M. W. powrócił do kraju, natomiast S. J. (1) i J. K. zostali w S., gdzie pracowali w piekarni.			zeznania S. J. (1)	812
			zeznania J. K.	812,2396v- (...)
Kolejnym razem oskarżony M. W. do S. przyjechał z oskarżonym M. C. (1) (uprzednio T. ps. (...) ). Mężczyźni dotarli do S. samochodem marki M.. Przywieźli ze sobą amfetaminę, w ilości 5 kilogramów, którą mieli w walizce M. W.. Przemycane środki odurzające stanowiły ich wspólną własność.			zeznania S. J. (1)	812, (...), (...)
			zeznania J. K.	812-813, 2396v,2400
Amfetaminę, przy pomocy i wraz z udziałem S. J. (1), sprzedali ponownie mężczyźnie o imieniu A.. Tylko bowiem S. J. (1) miał do niego dojście.			zeznania S. J. (1)	812, (...)
			zeznania J. K.	812

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.8.	M. C. (1) (uprzednio T.) ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie XI komparycji wyroku, przypisany w punkcie 24 sentencji wyroku: W lutym 2016 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że nabył celem dalszej odsprzedaży od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. 1 200 gramów amfetaminy
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
Na początku 2016 roku S. J. (1) poszukiwał możliwości nawiązania kontaktu z mężczyzną o imieniu P.. Wiedział, że zajmuje się on przemytem amfetaminy z H. do P., iż przemyca ją w kole zapasowym samochodu marki V. (...) o polskich numerach rejestracyjnych. Jednocześnie miał do niego pretensje za niezałatwioną sprawę sprowadzenia dla niego z H. samochodu marki B., który mężczyzna ten miał dla niego sprowadzić.			zeznania S. J. (1)	32, (...)
O zaaranżowanie spotkania z mężczyzną o imieniu P. J. poprosił D. z L. i M. B. (2) oraz mężczyznę o ps. (...). Do spotkania doszło w zajeździe przed W., na trasie W.-R.. S. J. (1) zamierzał okraść mężczyznę o imieniu P. z posiadanej przez niego amfetaminy, o czym wiedział G. . Pozostali mężczyźni nie wiedzieli o tych zamiarach S. J. (1).			zeznania S. J. (1)	33
Podczas spotkania S. J. (1) wyrażał swoje pretensje do mężczyzny o imieniu P., że ten nie sprowadził mu samochodu. Ostatecznie P. zaproponował, iż w rozliczeniu da S. J. (1) 1 kg amfetaminy, na co S. J. (1) nie wyraził zgody.			zeznania S. J. (1)	33
Tego samego dnia w nocy S. J. (1) z A. K., G. oraz jego kolegą o pseudonimie (...), to jest mężczyzną w wieku około 50 lat, udali się pod hotel, w którym na noc pozostali P., D. i M., celem dokonania kradzieży samochodu P. wraz ze znajdująca się w jej wnętrzu amfetaminą. Podczas dokonywania próby kradzieży mężczyźni zostali zauważeni przez przebywających w hotelu i uciekli.			zeznania S. J. (1)	33
Na prośbę S. J. (1) mężczyzna o pseudonimie (...) przekazał P. informację, że w związku z niewywiązaniem się przez niego z umowy sprowadzenia do P. dla S. J. (1) samochodu marki B., ten ma mu oddać całą przemyconą przez siebie amfetaminę. Mężczyzna o imieniu P. przekazał G. 5 kg amfetaminy oraz dodatkowo kwotę 5.000 złotych.			zeznania S. J. (1)	33
Z pozyskanej w ten sposób amfetaminy S. J. (1) zabrał dla siebie 2 kg amfetaminy w paście. Pozostałą część amfetaminy wzięli G. , B. i M..			zeznania S. J. (1)	34, (...)
Uzyskaną w ten sposób amfetaminę w paście S. J. (1) wysuszył na kaloryferze. W ten sposób uzyskał 1.200 gramów amfetaminy na sprzedaż.			zeznania S. J. (1)	34
Wysuszoną amfetaminę w całości, o jest w ilości 1.200 gramów, S. J. (1) w lutym 2016 roku, sprzedał oskarżonemu M. C. (1) (uprzednio T.), za kwotę 6.000 złotych.			zeznania S. J. (1)	34,128, (...), (...), (...)
Do transakcji doszło w P.. S. J. (1) zawiózł amfetaminę M. C. (1) ps. (...) do P.. Tam pozostawił mu ją bez zapłaty na okres 1 miesiąca. Po upływie 1 miesiąca K. oddał S. J. (1) pieniądze w kwocie 6.000 złotych. Z kwoty tej S. J. (1) przekazał A. K. sumę 3.000 złotych.			zeznania S. J. (1)	34, (...), (...)

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.9.	M. W. ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie XII komparycji wyroku, przypisany w punkcie 24 sentencji wyroku: W okresie wiosny 2004 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył w celu dalszej odsprzedaży od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. łącznie 4 kilogramy marihuany w dwóch transakcjach po 2 kilogramy marihuany.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
Marihuanę, którą S. J. (1) nabywał od M. K. (1) sprzedał między innymi M. W..			vide: ustalenia w punkcie 1.1.5
S. J. (1) sprzedał M. W. ps. (...) łącznie 4 kilogramy amfetaminy w dwóch transakcjach po 2 kilogramy marihuany łącznie. Cena za kilogram marihuany wynosiła 25.000 złotych. M. W. rozliczył się z S. J. (1) od razu po nabyciu marihuany.			zeznania S. J. (1)	13, (...)
Obydwie transakcje miały miejsce w niedługim czasie po sobie, wiosną 2004 roku. Do transakcji dochodziło w P., pod blokiem, w którym zamieszkiwał M. W..			zeznania S. J. (1)	13
Oskarżony M. W. przebywał w zakładach karnych na terenie kraju w okresach: - od dnia 06 czerwca 2003 roku do dnia 28 listopada 2003 roku, - od dnia 21 marca 2007 roku do dnia 03 marca 2011 roku, - od dnia 22 września 2014 roku do dnia 03 marca 2016 roku, - od dnia 16 listopada 2016 roku do dnia 13 stycznia 2017 roku.			notatka urzędowa z ustaleń dotyczących osoby	167-168

Lp.	Oskarżony	Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.10.	Ł. Z. ps. (...)	Zarzut opisany w punkcie XIV komparycji wyroku, przypisany w punkcie 34 sentencji wyroku: W okresie zimowym na przełomie 2009 roku/2010 roku, nie wcześniej jednak niż w dniu 18 grudnia 2019 roku w C., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył celem dalszej odsprzedaży od ustalonego mężczyzny o inicjałach Ł.N. w nieustalonej liczbie transakcji łącznie 1 500 gramów marihuany oraz w jednej transakcji 100 gramów haszyszu
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
Oskarżony Ł. Z. opuścił zakład kary w dniu 18 grudnia 2009 roku.
Ł. N. (1) w roku 2008 powrócił do handlu narkotykami. Od lipca 2009 roku, kiedy M. R. opuścił zakład karny, mężczyźni handlowali we dwóch. W tym okresie czasu mężczyźni nawiązali kontakt z mężczyzną o pseudonimie (...) , od którego nabywali środki odurzające.			vide: ustalenia w punkcie 1.1.1.
Nabywany od mężczyzny o pseudonimie (...) towar Ł. N. (1) sprzedał między innymi oskarżonemu Ł. Z., ps. (...). Oskarżony Ł. Z. nabył nie mniej niż 1.500 gramów marihuany. Oskarżony Z. miał wstawiane narkotyki w tzw. „komis”, co oznacza, iż nie płacił za nabywane narkotyki od razu.			zeznania Ł. N. (1)	73, (...)
S. J. (1) w okresie 2009 roku poinformował również Ł. N. (2), że M. K. (1) dokonał przemytu do W. haszyszu w ilości 800 kilogramów. Poinformował go, że przewiózł haszysz z Maroka przez Hiszpanię. S. J. (1) zaproponował mu haszyszy do kupienia. Ł. N. (1) nabył od S. J. (1), za kwotę 7.500 złotych za kilogram, około 2 kilogramów haszyszu. Następnie nabyty w ten sposób haszysz Ł. N. (1) sprzedał, również na kredyt, oskarżonemu Ł. Z..			zeznania Ł. N. (1)	97, (...)
Oskarżony Ł. Z. nabył haszysz w ilości 100 gram, za cenę 40 złotych za gram.			zeznania Ł. N. (1)	97


Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2020 roku Sądu Okręgowego w Płocku sygn. akt IIK 104/18 (wyrok nieprawomocny) rozstrzygnięto o odpowiedzialności karnej M. B. (1) i A. U. (1) za czyn z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) oraz o odpowiedzialności karnej oskarżonych M. B. (1) Ł. B., M. G., P. P. (2), R. P., G. R., A. U. (2), P. W. (1), W. W. za przestępstwa naruszające przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.								odpis wyroku z dnia 27 stycznia 2020 roku sygn. akt IIK 104/18	(...)- (...)
Oskarżony E. T. (1) (uprzednio B.) ma wykształcenie średnie, z zawodu jest elektromonterem. Oskarżony jest żonaty. Posiada z pierwszego związku małżeńskiego córkę. Obecnie oskarżony E. T. (1) pozostaje w nowym związku małżeńskim. Aktualnie pracuje. W miejscu zamieszkania oskarżony posiada opinię pozytywną, zarówno sąsiedzi, konkubina, jak i dzielnicowy nie zgłaszają uwag do jego obecnego zachowania.								kwestionariusz wywiadu środowiskowego	640-642
Oskarżony E. T. (1) (uprzednio B.) nie był dotychczas karany sądownie.								karta karna	(...)
								zaświadczenie o niekaralności (wedle danych pozyskanych z K. w W.)	(...)- (...)
Oskarżony E. T. (1) (uprzednio B.) przebywał w zakładach karych w okresach: - od dnia 15 sierpnia 2000 roku do dnia 06 września 2000 roku, - od dnia 25 września 2001 roku do dnia 2 stycznia 2002 roku, - od dnia 27 sierpnia 2004 roku do dnia 22 września 2006 roku, - od dnia 13 lutego 2007 roku do dnia 13 sierpnia 2007 roku, - od dnia 27 marca 2010 roku do dnia 10 maja 2010 roku.								informacja z systemu (...) o pobytach	(...)
Oskarżony A. B. był uprzednio wielokrotnie karany sądownie. Oskarżony został skazany za czyny z art. 280 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k., z art. 286 § 1 k.k., z art. 217 § 1 k.k. oraz art. 158 § 1 k.k.								karta karna	(...)-1440
Oskarżony D. S. był wielokrotnie karany sądownie. Oskarżony D. S. został skazany za czyn z art. 258 § 1 i 2 k.k. popełniony w okresie od nieustalonego dnia grudnia 2003 roku do połowy maja 2006 roku na karę 2 lat pozbawienia wolności. Oskarżony D. S. został skazany za czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od jesieni 2001 roku do wiosny 2004 roku na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka oraz za czyn z art. 56 ust 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) i art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od jesieni 2004 roku do 18 maja 2006 roku na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 10 złotych każda, za które wymierzono karę łączną 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda z nich. Wobec oskarżonego D. S. wydano wyrok łączny w dniu 12 stycznia 2018 roku, sygn. akt IIK 120/17, wobec którego, łącząc wyroki w sprawach sygn. akt IIK 134/15 Sądu Okręgowego w Płocku i sygn. akt IVK 3/17 Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w W. wymierzono karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pobawienia wolności. Skazany karę odbywał w okresie od 19 maja 2006 roku do 07 listopada 2008 roku i od dnia 26 września 2014 roku do dnia 15 marca 2018 roku.								karta karna odpis wyroku Sądu Okręgowego w Płocku sygn. akt IIK 84/12 odpis wyroku SA w Lodzi sygn. akt IIAKa 297/14 opis wyroku Sądu Rejonowego w Płońsku sygn..akt IIK 161/10 wraz z uzasadnieniem odpis wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 09 listopada 2016 roku sygn. akt VKa 358/16 wraz z uzasadnieniem odpis wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Płocku sygn. akt IIK 120/17	(...)- (...) 663-676,714-727 677-678,728-729 679-704, (...)- (...) (...)- (...) 660-661
D. S. udzielał się jako wlontariusz w Stowarzyszeniu (...), „Idziemy na spacer” w P..								zaświadczenie	(...),3020, (...), (...)
Oskarżony M. T. (obecnie C.) był uprzednio karany sądownie. Skazany był za przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) wyrokiem Sądu Rejonowego w Płońsku z dnia 11 marca 2019 roku sygn. akt IIK 622/16 na karę łączną 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 12 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym.								karta karna	(...)- (...)
Oskarżony M. W. był uprzednio wielokrotnie karany sądownie. Oskarżony M. W. został skazany za czyn z art. 258 § 1 i 2 k.k. popełniony w okresie od nieustalonego dnia w grudniu 2003 roku do połowy maja 2006 roku na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz za czyn z art. 56. ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda, za czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 282 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, za które wymierzono mu kare łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wobec oskarżonego M. W. wydano wyrok łączny, którym połączono karę orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku sygn. akt IIK 5/10 oraz Sądu Okręgowego w Płocku sygn. akt IIK 84/12 i wymierzono karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności skazany odbył w dniu 03 marca 2016 roku.								karta karna odpis wyroku Sądu Okręgowego w Płocku sygn. akt IIK 84/12 odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi sygn. akt IIAKa 297/14 odpis wyroku Sądu Okręgowego w Płocku sygn. akt IIK 94/15	(...)- (...) 663-676 677-678 712-713
Oskarżony M. W. jest kawalerem. Z nieformalnego związku posiada dziecko - syna, na którego łoży dobrowolnie, nie jest zobowiązany alimentacyjnie. Rodzice M. W. nie żyją. Oskarżony ma siostrę, która go wychowywała. Oskarżony ma wykształcenie podstawowe.								kwestionariusz wywiadu środowiskowego	504-505
Oskarżony Ł. Z. był uprzednio karany sądownie za przestępstwa z art. 283 k.k., z art. 14 § 1 k.k. z art. 280 § 1 k.k., z art. 280 § 1 k.k. z art. 178a § 1 k.k., z art. 207 § 1 k.k.								karta karna	(...)- (...)
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.		Oskarżony		Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.		E. T. (1)		Zarzut opisany w punkcie I komparycji wyroku, przypisany w punkcie 1 sentencji wyroku: W bliżej nieokreślonej dacie w 2009 roku w C., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie w celu dalszej odsprzedaży znaczną ilością środków odurzających w ten sposób, że nabył wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach N.M. pseudonim (...) od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy. Zarzut opisany w punkcie II komparycji wyroku, przypisany w punkcie 3 sentencji wyroku: W nieustalonym dniu 2009 roku, nie wcześniej niż 04 sierpnia 2009 roku, w C., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach A.U. pseudonim (...) i ustalonym mężczyzną o inicjałach M.B. pseudonim (...), w piwnicy zamieszkiwanego przez ustalonego mężczyznę o pseudonimie M.B. budynku mieszkalnego, przetwarzając około 1 litr aminy, wytworzył z niej znaczną ilość środka odurzającego w postaci nie mniej niż 1 kilogram stałej amfetaminy.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione								Dowód	Numer karty
Nie zostało udowodnione, by w okresie zarzucanych mu czynów oskarżony E. T. (1) (uprzednio B.) nie przebywał na terenie P. (co uniemożliwiłoby mu popełnienie zarzucanych mu przestępstw).								protokół rozprawy głównej w sprawie sygn. akt IIK 270/07 Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 20 sierpnia 2009 roku, z dnia 03 listopada 2009 roku	(...), (...)- (...)
								pismo KPP w C. z dnia 14 września 2009 roku	(...)
								list gończy	(...)
								informacja Straży Granicznej z dnia 26.03.2010r.	(...), (...)
								zawiadomienie organu dysonującego	(...)- (...)
								wniosek o uchylenie tymczasowego aresztowania	2530- (...)
								postanowienie o zawieszeniu dochodzenia z dnia 12 listopada 2009r.	235- (...)
								zarządzenie o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia miejsca jego pobytu	(...)
								pismo KPP w C. z dnia 29.03.2010r.	(...)
								informacja KPP w C.	(...)
								dokumentacja fonograficzna wraz z płytą CD	(...)- (...)
Lp.		Oskarżony		Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.2.		M. C. (1) (uprzednio T.)		Zarzut opisany w punkcie VIII komparycji wyroku, przypisany w punkcie 18 sentencji wyroku: W okresie 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku w G., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że przewiózł z P. do S. przez G. wspólnie i w porozumieniu z M. W. dla ustalonego mężczyzny o inicjałach A.T. 5 kilogramów amfetaminy.
		M. W.		Zarzut opisany w punkcie XIII komparycji wyroku, przypisany w punkcie 30 sentencji wyroku: W okresie 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku w G., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przewiózł z P. do S. przez G. dla ustalonego mężczyzny o inicjałach A.T. łącznie 7 kilogramów amfetaminy w dwóch transportach, przy czym pierwszy o wadze nie mniej niż 3 kilogramy, drugi o wadze 5 kilogramów wspólnie i w porozumieniu z M. C. (1) (uprzednio T.).
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione								Dowód	Numer karty
Nie zostało udowodnione, że podczas wyjazdu, z którego dokumentację fotograficzną załączono, nie mogło dojść do popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemu M. C. (1) i M. W..								dokumentacja fotograficzna	(...)
								wyjaśnienia M. C. (1)	(...)
								zeznania A. D. (1)	(...)-2679v
								zeznania M. P.	2679v- (...)
2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1			Dowód		Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.1. 1.1.2. 1.1.5. 1.1.6. 1.1.7. 1.1.8. 1.1.9.			zeznania S. J. (1) (k.10-11,12-14, 14-15,16-18,25-26,32-34,43-45, 49,52,58-62, 128-129,509-517,520-522, 806,808,811-812,2504-2519,2557-2562,2563)		Sąd uczynił zeznania świadka S. J. (1) podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie uznając, iż pozostają one wiarygodne. S. J. (1) jest świadkiem, który składając swoje zeznania w sprawie niniejszej oraz szeregu innych postepowań karnych czyni to, celem umożliwienia mu skorzystania z dorbodziejstwa art. 60 k.k.. Składa szerokie zeznania związane z prowadzoną przez siebie oraz inne, wskazywane osoby, działalnością związaną z obrotem środkami odurzającymi. Do akt niniejszego postępowania załączone zostały liczne, bardzo obszerne protokoły jego przesłuchania w charakterze podejrzanego oraz świadka, które wskazują na zakres jego współpracy z organami ścigania. Rzeczą oczywistą jest, iż sąd nie poddawał ocenie wiarygodności całości jego wyjaśnień (zeznań), albowiem nie gromadził w tym zakresie i nie dokonywał oceny materiału dowodowego, celem wyjaśnienia całości działalności przestępczej S. J. (1) i innych, wskazywanych przez niego osób. Dokonując jednak ogólnej ich oceny Sąd stwierdził, iż w dużej mierze potwierdzone zostały one relacjami innych osób (wymienionych w dalszej części uzasadnienia). To co podlegało ocenie Sądu to sposób, w jaki S. J. (1) składał swoje wyjaśnienia i zeznania – jego relacje są obszerne, szczegółowe, chronologiczne, a zarazem usystematyzowane. W szczególności ocenie poddane zostały depozycje świadka w odniesieniu do zdarzeń objętych przedmiotowym postępowaniem. Już na wstępie podnieść trzeba, iż kształtowanie przekonania organów procesowych o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w odniesieniu do innych, opiera się na swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bowiem w polskim procesie karnym nie obowiązuje legalna ocena dowodów, co oznacza wprost, iż nie ma dowodów lepszych, czy gorszych. Z tego względu istotne jest ustalenie, jak uczyniono wyżej, wzajemnych powiązań dowodów i występujących w nich rozbieżności, w oparciu o doświadczenie życiowe i zasady logicznego rozumowania, niedopuszczalne zaś przyjmowanie a priori, iż któreś z przedstawionych sądowi dowodów (z uwagi na osoby je przedstawiające) „z góry” niejako należy oceniać jako niewiarygodne, pozostałym zaś, z tożsamych względów, przyznać walor wiarygodności w pełni. Sąd ma w pełni świadomość, iż świadek S. J. (1) składając swoje zeznania działa z zamiarem skorzystania z możliwości występowania w sprawie w charakterze tzw. „ małego świadka koronnego”. Nie daje to jednak wprost możliwości negowania zeznań (wyjaśnień) takiej osoby, z tego tylko powodu, że ma interes w obciążaniu oskarżonych, gdyż stwarza mu to szansę na uniknięcie odpowiedzialności karnej (bądź zminimalizowanie jej konsekwencji). Byłoby to wszak wprost kwestionowaniem obowiązującej w tym zakresie regulacji prawnej. Czynienie z tej okoliczności zarzutu i nakazywanie przyjęcie a priori niewiarygodności takich relacji całkowicie przekreślałoby sens art. 60 § 3 czy § 4 k.k. (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2018 roku, IIAKa 402/17, LEX nr 2581120). Dla oceny zeznań S. J. (1) ma znaczenie, iż stanowią one pomówienia. Sąd więc, przyznając im atrybut wiarygodności, miał na uwadze aktualne w tej kwestii orzecznictwo, zgodnie z którym Sąd orzekający zawsze zobligowany jest ocenić dowód z pomówień ze szczególną wnikliwością i rozważyć, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio pomówienie, a nadto – czy twierdzenia pomawiającego są logiczne, jasne, konsekwentne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1978r., VI KRN 246/78, OSNPG 1979/4/64). Nie bez znaczenia jest osobowość pomawiającego i wzgląd na jego osobiste zainteresowanie w przerzuceniu winy i odpowiedzialności karnej na inną osobę lub zmniejszeniu winy własnej i rozłożeniu odpowiedzialności na szereg osób (S. Kalinowski, P. proces karny, Warszawa 1971, s.312), a także jej charakteru, albowiem niewątpliwie inaczej oceniać należy pomówienie przez osobę nieposiadającą zaburzeń w sferze osobowości, a inaczej przez osobę z defektami w tym zakresie ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1977r., VI KRN 235/77, nie publikowany; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1986r., IV KR 355/85, OSNPG 1987/3/37). Warunkiem sine qua non nadania pomówieniu waloru pełnowartościowego dowodu jest również stwierdzenie, że osoba, od której pochodzi pomówienie miała pełną swobodę wypowiedzi ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 1984r., IV KR 122/84, OSNPG 1984/11/101). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zeznania i uprzednio składane przez S. J. (1) wyjaśnienia i zeznania są rzeczowe, spójne, logiczne. Świadek szeroko opisując proceder przestępczy, w którym uczestniczył, czyni to w sposób usystematyzowany, stara się umiejscawiać wydarzenia w czasie (odnosząc je do konkretnych okoliczności – jak opuszczenie zakładu karnego przez A. U. (1), ze wskazaniem wysokości kary oraz czyny, za który karę odbywał, jak wskazanie czasookresu, w którym on sam był poszukiwany i zatrzymany, jak wskazanie okresów, w których przebywał poza granicami kraju, w tym w S.), grupuje zdarzenia w miejscach (P., W.) i w stosunku do osób (wskazuje na uczestniczących w obrocie z nim i M. R., na transakcje, które prowadził wyłącznie on sam – z E. T. (1), na odrębność działalności grupy (...), transakcjach realizowanych z mężczyzną o pseudonimie (...) ). W tym sensie depozycje S. J. (1) charakteryzuje uporządkowanie. Zeznania S. J. (1) co do okoliczności istotnych dla niniejszego postępowania są również co do zasady konsekwentne. Sąd zwrócił uwagę na pewne w nich rozbieżności, rzecz jednak w tym, iż świadek składa swoje relacje wielokrotnie, w długim okresie czasu (w tym zwrócić uwagę należy, iż od popełnienia szeregu przestępstw objętych niniejszym postępowaniem upłynął znaczny okres czasu, co w sposób oczywisty wpłynęło na możliwości szczegółowego relacjonowania przez świadka). Mimo, że uprawnione jest stwierdzenie, że naturalną właściwością ludzkiej pamięci jest to, że upływ czasu zaciera w niej ślady, to jednak w dalszym ciągu szczegółowość relacji S. J. (1) nakazuje uznać jego relacje za wiarygodne. Sąd nie stwierdził nadto, by w sprawie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, które nakazywałyby ustalenie, iż S. J. (1) miał osobiste powody, dla których wskazywał na oskarżonych jako sprawców opisywanych przez niego przestępstw. Pomiędzy S. J. (1) a którymkolwiek z oskarżonych nie istnieje żaden konflikt, poza bowiem faktem, iż mają oni pretensje i w oczywisty sposób negują prawdomówność świadka, nie wskazali na żadną tego rodzaju wątpliwość, nie miało miejsce żadne zdarzenie, żaden przypadek, który poddałby w wątpliwość obiektywność świadka i nakazał uznać, że osobiste pretensje stanowiły przyczynę złożenia przez niego zeznań określonej treści. Oczywistym jest, że S. J. (1) zdecydował się na współpracę z organami ścigania i z tego względu składa w sprawie wyjaśnienia i zeznania, w których opisuje zdarzenia, w których brał udział. Sama jednak treść tych zeznań nie umniejsza, a zasadniczo nawet wpływa na zakres odpowiedzialności świadka S. J. (1). Wszak opisał on szereg przestępstw, o których organy ścigania nie posiadały żadnej wiedzy. Zatem zeznania te są tak samo obciążające jego samego, jak i inne osoby (w tym oskarżonych w niniejszej sprawie). Stanowczo jednak podkreślić należy, iż ani „ilość” składanych przez świadka zeznań, ani „liczba” pomówionych osób, ani wreszcie „liczba” zdarzeń, o których podaje nie przekładają się wprost na możliwości skorzystania przez świadka z dobrodziejstwa wynikającego z normy art. 60 k.k.. Nie ma więc powodu, by stwierdzać, iż rozbudowanie wyjaśnień (zeznań), ich uszczegółowienie służy realizacji celów procesowych przez świadka. Co więcej – składając zeznania nieprawdzie świadek S. J. (1) nie tylko narażałby się na wykluczenie możliwości skorzystania z normy art. 60 k.k. (postępowanie wobec jego osoby w dalszym ciągu pozostaje w toku), ale i jak każdy świadek narażałby się na odpowiedzialność karną za złożenie zeznań fałszywych. Wreszcie podnieść wypada, iż zeznania świadka S. J. (1) podlegają ocenie takiej samej, jak każde, złożone przez świadków w niniejszej sprawie. To co jednak najistotniejsze zeznania S. J. (1) w dużej mierze znajdują potwierdzenie w innych dowodach w sprawie, a których ocena pozwoliła na pozytywne zweryfikowanie tych relacji. 1. W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.1. – wskazać należy, iż S. J. (1) o okolicznościach sprzedaży środków odurzających E. T. (1) (uprzednio B.) podał dopiero podczas okazania (w dniu 07 marca 2019 roku) podając, iż środki odurzające sprzedał N. M. (którego rozpoznał) i mężczyźnie o pseudonimie (...) , przy czym jak wskazał, narkotyki te były złej jakości (wcześniej okoliczność tę wskazał Ł. N. (1) w swoich zeznaniach k.76), a okoliczność tę potwierdził M. R. (k.2377). S. J. (1) nie pamiętał szczegółów transakcji, nawet podczas czynności konfrontacji z udziałem M. R. nie wykluczył jej, ale wskazał, iż nie pamięta. W odniesieniu do tej transakcji w istocie zeznania S. J. (1) stanowią uzupełnienie zeznań M. R. i Ł. N. (1), którzy wyjaśnili o okolicznościach transakcji, ale również zdecydowanie bardziej szczegółowo podali o okolicznościach przygotowania amfetaminy dla oskarżonego (zmieszania ilości posiadanych przez nich wszystkich), czego sam S. J. (1) nie wykluczył. Świadek S. J. (1) pamiętał wyłącznie, że transakcja pomiędzy nim a E. T. (1) miała miejsce tylko jeden. 2. W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.2. – świadek S. J. (1) o okolicznościach, kiedy był świadkiem procesu wytrącania aminy po raz pierwszy podał podczas konfrontacji (k.520-51), kiedy po raz pierwszy opisał szczegółowo, kiedy był świadkiem mieszania aminy przez oskarżonego E. T. (1) (uprzednio B.). Podczas swoich pierwszych wyjaśnień w tym zakresie stwierdził, iż jest pewien, iż doszło do wytrącania aminy z następujących powodów: A. U. (1) mówił, że będą wytrącać i widział, a w zasadzie wyczuł w pomieszczeniu aminę, która ma słomkowy, bardzo intensywny zapach. W dalszych swoich zeznaniach w tym zakresie był stanowczy. S. J. (1) w ocenie Sądu w sposób bardzo precyzyjny umiejscowił w czasie zdarzenie, którego był świadkiem, a jego relacja w tym zakresie mogła zostać pozytywnie zweryfikowana (co zresztą skutkować musiało zmianą opisu czynu przypisanego E. T. (1)), a jego depozycje w tym zakresie wsparte są dowodami obiektywnymi – po pierwsze bowiem wskazał, że do zdarzenia doszło w bloku mieszkalnym, w którym zamieszkiwał M. B. (1) – jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy (odpis aktu notarialnego nr A (...) k. 563-565,2611-2615, protokół zdawczo-odbiorczy k. 2616), ale i zeznań M. B. (1) (k.2707) do transakcji nabycia mieszkania przez wskazanego M. B. (1) doszło w dniu 10 kwietnia 2008 roku. Tym samym potwierdzona została okoliczność, iż M. B. (1) był właścicielem nieruchomości, o której donosił S. J. (1). Rzecz w tym, iż nabył ją w dacie późniejszej, aniżeli w swoich zeznaniach wskazał świadek. W ocenie Sądu jednak okoliczności tej nie można oceniać w oderwaniu od stwierdzenia S. J. (1), iż zdarzenie miało miejsce po opuszczeniu przez A. U. (1) zakładu karnego po dobyciu kary 4 lat pozbawienia wolności. Jak wynika z danych o karalności oskarżonego A. U. (1) i informacji o jego pobytach w zakładach karnych (k. 1399-1404, 2591-2605) miało to miejsce w dniu 04 sierpnia 2009 roku, co miało miejsce w istocie już po nabyciu mieszkania przez M. B. (1). Zeznania S. J. (1) potwierdzają również w pewnym sensie zeznania M. B. (1), który potwierdził, iż w piwnicy bloku mieszkalnego znajdowała się siłownia (choć zaprzeczył, by było to w jego piwnicy), o czym S. J. (1) nie mógłby wiedzieć, gdyby tam nie był, zaś nie mógł być w innych okolicznościach skoro sam marek B. wskazał, iż w ogóle nie utrzymywał ze świadkiem kontaktu i nie widywali się. Zwrócić należy również uwagę na fakt, iż wedle zeznań S. J. (1) amina, użyta do wytrącania, musiała być własnością A. U. (1), nie E. T. (1), bowiem ten drugi nie miał wówczas pieniędzy, by ją nabyć – okoliczność ta z kolei wynika z dokumentacji załączonej do akt postępowania Ds. 647/10/Ś, z której wynika, iż przeciwko oskarżonemu E. T. (1) toczyło się wówczas postępowanie o przestępstwo nie alimentacji – oskarżony zaś w celach zarobkowych wyjechał do W.. S. J. (1) nadto opisał proces wytrącania aminy, który jest procesem krótkim, a jego zeznania w tym zakresie korelują z wydaną na potrzeby niniejszego postępowania opinią biegłego z zakresy laboratoryjnej toksykologii medycznej i chemii sądowej (k. 2926-2929,3008-3011), który zarówno potwierdził prawidłowość opisanej przez świadka metody, ale również nie wykluczył jej stosowania bez szczególnych dodatkowych zabezpieczeń w postaci ubrań, rękawic, masek na twarzy, czy wprost w niewentylowanym pomieszczeniu. 3. W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.5. - Istotne dla oceny były zeznania, w których S. J. (1) opisywał transakcję pomiędzy nim, a D. S.. Zeznając bowiem po praz pierwszy w odniesieniu do czynu zarzucanego D. S. (k.10 – wyjaśnienia z dnia 06 grudnia 2016 roku) S. J. (1) wskazał na osobę D. S. (ps. (...)) i podał na fakt nabywania przez niego środków odurzających od R. M.. Już podczas jednak swoich kolejnych wyjaśnień (k.25 - z dnia 26 stycznia 2017 roku) - S. J. (1) sprostował swoje uprzednie wyjaśnienia i wskazał po pierwsze, iż to co mówił o mężczyźnie o pseudonimie (...) nie było prawdą, bowiem w czasie, kiedy miało dochodzić do tych transakcji nie współpracował już z M., który wcześniej pomówił go w sprawie, prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Płońsku i od tego czasu mężczyźni już ze sobą nie współpracowali. Zmienił więc w tym zakresie swoje relacje, wskazując nadto, iż do zdarzeń przez niego wskazanych dochodziło w późniejszym, aniżeli uprzednio wskazał, okresie. W dalszej części świadek S. J. (1) konsekwentnie wyjaśniał o okolicznościach 5 transakcji z udziałem M. C. (1) i D. S. w okresie 2009 roku. Zeznania tej treści świadek również złożył w toku postępowania sądowego. Uwzględniając treść zeznań świadka S. J. (1) Sąd dokonał zmiany opisu czynu ustalając, iż w istocie zdarzenia zarzucane przez oskarżyciela publicznego oskarżonemu D. S. w punktach V i VI stanowią jedno przestępstwo, co do którego S. J. (1), poza pierwszymi w tym zakresie zeznaniami, podawał konsekwentnie jako mającym miejsce w późniejszym okresie czasu oraz z udziałem oskarżonego M. C. (1). Potwierdzają to wskazane przez świadka okoliczności, a szczególności tożsama wskazywana ilość środka odurzającego, do którego nabycia miało dojść (nie mniej niż 20 kilogramów amfetaminy) oraz tożsama ilość transakcji (5-6). 4. W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.6. świadek S. J. (1) opisując fakt nabycia przez oskarżonego M. C. (1) ps. (...) amfetaminy od M. K. (1) (w którym on sam pośredniczył) wskazał, iż wydaje mu się, że było to w 2004 roku lub w 2005 roku, na przełomie tych lat. Jednocześnie dookreślił, iż chodziło o okres, kiedy K. opuścił zakład karny. Okoliczność ta została pozytywnie zweryfikoana informacją z (...) (k.630-638), na podstawie której ustalono, iż w istocie M. C. (1) (uprzednio T.) opuścił zakład karny w dniu 11 lutego 2005 roku, co odpowiada czasookresowi, na który wskazał świadek. W tym zakresie zeznania S. J. (1) charakteryzuje konsekwencja. Podobnie wówczas, kiedy S. J. (1) opisuje okoliczności czynu opisanego w punkcie 1.1.8., podając nie tylko o okolicznościach, w jakich wszedł w posiadanie amfetaminy (obciążających dla siebie), ale i o okolicznościach ich sprzedaży M. C. (1). S. J. (1) wskazał przy tym, iż pieniądze od M. C. (1) odebrał nie on sam, a A. K. (on sam był już wówczas poszukiwany). Mimo zaś, iż świadek wszelkim twierdzeniom S. J. (1) zaprzecza (k.2701-2703) o jednak fakt bliskich relacji S. J. (1) i A. K. winien zostać zweryfikowany przez treść odtajnionych materiałów z zastosowanej kontroli operacyjnej kryptonim (...), (...), (...), (...) (k.2719-2908). 5. W odniesieniu do czynów opisanych w punkcie 1.1.7. – pierwsze szerokie zeznania, w zakresie czynu przypisanego M. C. (1) i M. W. S. J. (1) złożył podczas konfrontacji z J. K. w dniu 22 maja 2019 roku (k.811-812), kiedy odczytano mu uprzednie wyjaśnienia J. K.. Faktem bezspornym jest, iż S. J. (1) o przemycie z udziałem oskarżonego M. C. (1) ps. (...) wyjaśnił dopiero w toku konfrontacji w dniu 22 maja 2019 roku, rzecz w tym, iż podczas tej samej czynności wszystkie okoliczności, na które wskazał S. J. (1) potwierdził również J. K. (którego relacje ocenione zostały w dalszej części uzasadnienia). W tym zakresie zatem depozycje S. J. (1) korespondują w pełni z innym dowodem bezpośrednio wskazującym na sprawstwo oskarżonych. Oczywiście wszyscy oskarżeni, ale i część świadków (których relacje omówione zostały w dalszej części uzasadnienia) konsekwentnie i stanowczo odmawiają prawdziwości twierdzeń S. J. (1). Wobec jednak przedstawionej wyżej oceny należy je uznać jedynie za oddziaływanie zmierzające na uniknięcie odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwa, czy też szerzej – zanegowanie jakiegokolwiek w nich udziału. Świadek S. J. (1) podczas okazania wizerunków rozpoznał wszystkich oskarżonych (k.128-129), posługiwał się ich pseudonimami (których brzmienie bądź sami oskarżeni potwierdzali wprost, nadto wynikały one z relacji innych osób), wskazywał na miejsca zamieszkania, okoliczności wyjazdów poza granice P., a także wskazywał na okoliczności życia prywatnego. To wszystko także nakazuje pozytywne zweryfikowanie zeznań S. J. (1). Dodatkowo podnieść należy, że ani w toku postępowania przygotowawczego, ani w toku postępowania toczącego się w Sądzie Okręgowym w Płocku swoboda wypowiedzi świadka w żaden sposób nie pozostała ograniczona. Sąd również, mając możliwość bezpośredniego przesłuchania świadka i skonfrontowania jego wypowiedzi nie powziął żadnych wątpliwości co do zdolności w zakresie postrzegania, zapamiętywania i relacjonowania postrzeżeń. S. J. (1) składa zeznania spontanicznie, spokojnie, szczegółowo opisując okoliczności, które pamięta, ale i przyznając o tych, co do których przebiegu pewności obecnie nie ma, odpowiada na zadawane pytania w sposób adekwatny do ich kierunku.
3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
						Punkt rozstrzygnięcia z wyroku	Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem					1	E. T. (1) (uprzednio B.)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie I (pierwszym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w bliżej nieokreślonej dacie w 2009 roku w C., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie w celu dalszej odsprzedaży znaczną ilością środków odurzających w ten sposób, że nabył wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach N.M. pseudonim (...) od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Już na wstępie rozważań w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu E. T. (1) (a w tym zakresie przedstawione aktualnie rozważania znajdują pełne przełożenie dla oceny sytuacji prawnej pozostałych oskarżonych) podnieść należy, iż norma art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.), w aktualnym stanie prawnym przewiduje sankcję karną za opisane we wskazanym przepisie przestępstwo w wymiarze od 2 do 12 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny. Przepis normy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) dokonaną ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011r., Nr 117, poz. 678) nowelizacją uległ w tym zakresie obostrzeniu, albowiem dotychczasowe jego brzmienie przewidywało zagrożenie ustawowe karą grzywy oraz pozbawienia wolności od 1 roku do lat 10. W myśl z kolei art. 4 § 1 k.k. Sąd zobowiązany jest stosować względem sprawców czynów zabronionych przepisy obowiązujące w dacie ich popełnienia, o ile pozostawały one dla nich względniejsze. Analiza wskazanych przepisów prawa w tym zakresie nie pozostawiała żadnych wątpliwości. Przestępstwo z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii penalizuje wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych lub środków odurzających. Dobrem chronionym w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) jest zarówno bezpieczeństwo określonego ustawowo monopolu Państwa, jak i zabezpieczenie społeczeństwa przed niekontrolowaną produkcją i rozpowszechnianiem środków odurzających. Norma art. 56 ustawy ma na celu ściganie pośredników w handlu narkotykami, wszystkie te osoby, które swoim działaniem dokonują wprowadzenia na rynek środków odurzających. Przestępstwo z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest przestępstwem powszechnym. Zachowanie sprawcy polega na wprowadzeniu odpłatnie lub nieodpłatnie substancji psychotropowych. Zgodnie z art. 4 pkt 25 ustawy substancją psychotropową jest każda substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działająca na ośrodkowy układ nerwowy, określona w wykazie substancji psychotropowych stanowiącym załącznik nr 2 do ustawy. Strona podmiotowa przestępstwa określonego w art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii polega na umyślności w zamiarze bezpośrednim. Ustęp 3 cytowanego przepisu prawa przyjmuje postać kwalifikowaną, objętą surowszą odpowiedzialnością karną zachowanie, które polega na wprowadzeniu do obrotu znacznej ilości środka. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Sąd do uznania winy oskarżonego E. T. (1). Wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej polega na udostępnieniu ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim. Warunkiem koniecznym jest również ustalenie, że osoba, której środki są udostępnianie, nie jest konsumentem. Wprowadzenie do obrotu oznacza różnego rodzaju aktywną formę obrotu, natomiast uczestnictwo w obrocie będzie stanowić bierną jego formę. W przypadku gdy odbiorcą jest konsument takich środków, sprawca nie popełnia przestępstwa określonego w art. 56, lecz jedno z przestępstw udzielania, określanych w przepisach art. 58 lub 59 ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2006 r., II AKa 177/06, KZS 2006, z. 12, poz. 31; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 12 lutego 2004 r., II AKa 389/03, OSAB 2004, nr 2, poz. 27). Uczestniczenie w obrocie polega na przyjęciu odpłatnie bądź nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej przez osobę niebędącą konsumentem w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem. W orzecznictwie występuje szeroka interpretacja znamienia uczestniczenia w obrocie. Przyjmuje się, że „ uczestniczącym w obrocie jest zarówno ten, którego zadaniem jest magazynowanie wymienionych środków czy substancji, które dopiero po zgromadzeniu ich w większej ilości wprowadza się do obrotu, jak i ten kto udostępnia np. lokal dla wprowadzenia tych środków do obrotu" ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 maja 2006 r., II AKa 383/05, Lex, nr 196084). Przenosząc owe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do przekonania, iż oskarżony E. T. (1) wziął udział w obrocie środkami odurzającymi, które w celu dalszej odsprzedaży nabył wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach N.M. pseudonim (...) od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. Nie budzi wątpliwości udział w obrocie środkami odurzającymi oskarżonego. Jak stwierdzono wcześniej, S. J. (1) przekazał oskarżonemu E. T. (1) środki odurzające w postaci amfetaminy. W tym celu środek ten, umieszczony w reklamówce, przekazał E. T. (1) w miejscu odosobnienia, za co otrzymał środki finansowe. Środki te służyć miały, o czym E. T. (1) informował zbywcę, iż wprowadzeniu na rynek. Z tego względu Sąd uznał za właściwa kwalifikację prawna czynu mu przypisanego. W dalszej części uzasadnienia odnieść należy się do znamienia określonego w ustępie 3 art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Ustęp 3 cytowanego przepisu prawa przyjmuje bowiem postać kwalifikowaną, objętą surowszą odpowiedzialnością karną, zachowanie, które polega na wprowadzeniu do obrotu znacznej ilości środka. Sąd uznał, iż czyn przypisany oskarżonemu wypełnia znamiona przestępstwa określonego w ustępie 3 omawianego przepisu prawa – bez wątpienia bowiem ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna. W tym zakresie Sąd meriti w pełni akceptuje stanowisko przyjęte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie (z dnia 17 grudnia 2002 roku, II AKa 282/02, OSA 2003/9/94), iż „ miarą „znaczności” może być stosunek ilości określonych środków do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków” oraz w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie (z dnia 14 lutego 2006 roku, II AKa 14/06, LEX nr 179040), iż przy ocenie, czy dana ilość środka odurzającego jest znaczna należy mieć na uwadze „nie tylko masę wagową (miligramy, gramy, kilogramy, itp.) lecz również rodzaj narkotyków (twarde, miękkie) i ich szkodliwość dla organizmu człowieka oraz liczbę porcji, które można sporządzić, a tym samym liczbę osób, która może być jednorazowo odurzona tym środkiem” (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2000 roku, II AKa 22/00, OSA 2001/2/8). Przekonująca jest również argumentacja zawarta w orzecznictwie Sądu Najwyższego, do wielu już lat wyrażającego pogląd niezmienny, że znaczna ilość środków odurzających to taka ich ilość, która „mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, to jest to "znaczna ilość" w rozumieniu tej ustawy” (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 23.09.2009r., I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84, postanowienie Sądu Najwyższego z 01.02.2007r., III KK 257/06, OSNwSK 2007/1/339), zwłaszcza uzupełniona wskazanymi wyżej rozważaniami dotyczącymi potrzeby uwzględniania przy ocenie „znaczności” środka jego rodzaju i charakteru szkodliwości. W konsekwencji Sąd meriti uznał, że w przedmiotowej sprawie ilość środka, w którego obrocie uczestniczył oskarżony E. T. (1) była znaczna: ilość około 3 kilogramów amfetaminy to ilość pozwalająca na zaspokojenie potrzeb kilkunastu tysięcy osób – około 15.000 (jedna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,2 grama kokainy lub amfetaminy ( vide: Medycyna sądowa, V. (...). D., D. D., Wydawnictwo Medyczne, W. 2001). Uwzględniając fakt, iż udzielony środek to amfetamina, a zatem środek zaliczany do grupy tzw. silnych narkotyków, a jednocześnie środek „popularny” wśród młodych ludzi, jako znany z efektu zwiększenia koncentracji, braku potrzeby snu i łaknienia, euforii, uznać trzeba, iż posiadanie go w tak dużej ilości stanowi wypełnienie znamienia określonego w ust. 3 tego przepisu prawa. Nabycie przez oskarżonego E. T. (2) tak znaczącej ilości środka odurzającego w zamiarze miało przynosić temu oskarżonemu stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Znamię „ uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu” w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. oznacza trwałość oraz ciągłość uzyskiwanego dochodu ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 22.05.2018r., II AKa 24/18, OSAŁ 2019/1/104). Jest ono zrealizowane zarówno w sytuacji, gdy działalność przestępcza jest jedynym źródłem dochodu sprawcy, jak i wówczas, gdy stanowi dodatkowe, ale regularne źródło dochodu. Nie ma znaczenia wysokość pozyskiwanego w ten sposób dochodu, a sposób, w jaki doszło do pozyskania korzyści (sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym), długotrwałość i powtarzalność ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 27.11.2013r., II AKa 175/13).
						Punkt rozstrzygnięcia z wyroku	Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem					3	E. T. (1) (uprzednio B.)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie II (drugim) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w nieustalonym dniu 2009 roku, nie wcześniej niż 04 sierpnia 2009 roku, w C., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach A.U. pseudonim (...) i ustalonym mężczyzną o inicjałach M.B. pseudonim (...), w piwnicy zamieszkiwanego przez ustalonego mężczyznę o pseudonimie M.B. budynku mieszkalnego, przetwarzając około 1 litr aminy, wytworzył z niej znaczną ilość środka odurzającego w postaci nie mniej niż 1 kilogram stałej amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.). Odpowiedzialności karnej za czyn z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) podlega kto wbrew jej przepisom: 1) wytwarza środki odurzające lub substancje psychotropowe, 2) przetwarza środki odurzające lub substancje psychotropowe, 3) przerabia środki odurzające lub substancje psychotropowe, 4) przetwarza słomę makową, Przy czym dla bytu przestępstwa wystarczające jest, iż sprawca zachowa się chociażby w jeden ze wskazanych sposobów. Sprawca podlega surowszej odpowiedzialności karnej, przewidzianej w art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tym zakresie odwołać się należy do ustaleń poczynionych wyżej. Oskarżonemu zarzucono popełnienie przestępstwa w formie „wytworzenia” środka odurzającego, co Sąd uznał za prawidłowe. Istota wytworzenia środka odurzającego sprowadza się do czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające, substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcja surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji. Innymi słowy wytwarzanie to czynność zmierzająca do uzyskania środka odurzającego, substancji psychotropowej, nowej substancji psychoaktywnej lub środka zastępczego, to zatem zespół czynności, które prowadzą do uzyskania nowej substancji z innych niebędących substancjami psychotropowymi, środkami odurzającymi lub nowymi substancjami psychotropowymi. W konsekwencji wytwarzanie znacząco różni się od pozostałych, opisanych czasownikowo znamion przestępstwa. Oskarżony E. B., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami: M. B. (1) i A. U. (1) (wobec których orzeczenie zapadłe nie jest prawomocne) wytworzył, wbrew przepisom ustawy, znaczną ilość substancji psychotropowej, to jest nie mniej niż 1 kg amfetaminy. W celu przeprowadzenia niniejszego procesu oskarżony oraz wskazane osoby zaopatrzyli się w substancje niezbędne do jej przeprowadzenia (aminę i kwas siarkowy), przygotowali stosowne narzędzia (miska) oraz miejsce (piwnice w bloku mieszkalnym) odizolowane od mieszkańców, odwiedzane rzadko – przekształcone w siłownię. Miejsce, które odpowiednie i wystarczające było do przeprowadzenia procesu. Następnie dokonali wytrącenia aminy w ten sposób, iż dolewając do niej kwasu siarkowego i mieszając doprowadzili do odparowania i uzyskania konsystencji proszku. Ilością środka minimalną do uzyskania w powyższym procesie (w tym zakresie Sąd poczynił ustalenia w oparciu o opinię biegłego z zakresy chemii jak najbardziej korzystne o oskarżonego) nie mniejszej ilości aniżeli 1 kg amfetaminy. Działania oskarżonego i wskazanych wyżej osób objęte były współsprawstwem – sprawcy działali wedle ściśle określonego podziału ról – A. U. (1) zapewniał amfetaminę, M. B. (1) zaś udostępniał pomieszczenia. Uwzględniając poczynione wyżej ustalenia w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego E. T. (1) Sąd stwierdził, iż zachowanie oskarżonego miało postać kwalifikowana ilością wyprodukowanego środka – ilość 1 kilograma amfetaminy to ilość znaczna, bowiem pozwalająca na zaspokojenie potrzeb kilku tysięcy osób – około 5.000 (jedna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,2 grama kokainy lub amfetaminy ( vide: Medycyna sądowa, V. (...). D., D. D., Wydawnictwo Medyczne, W. 2001) środkiem zaliczanym do grupy tzw. silnych narkotyków.
						Punkt rozstrzygnięcia z wyroku	Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem					7	A. B.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego A. B. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie III (trzecim) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie od września 2009 roku do września 2010 roku w C., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie w celu dalszej odsprzedaży znacznej ilości środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył od ustalonego mężczyzny o inicjałach Ł.N. łącznie około 3 kilogramów marihuany w transakcjach jednorazowo od 200 do 500 gramów, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 04 października 2018 roku o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. W zakresie tak przypisanego oskarżonemu A. B. aktualność zachowują rozważania poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia (odnoszące się do czynu przypisanego E. T. (1)). W ocenie Sadu nie budzi wątpliwości, iż oskarżony A. B. wziął udział w obrocie środkami odurzającymi – jego zachowanie miało formę aktywną obrotu, a polegająca na nabywaniu kilkukrotnym środka odurzającego w celu jego dalszego wprowadzenia do obrotu. Oskarżony przyjął środki odpłatnie, z tym, że w tzw. komis, w kilku transakcjach, w celu późniejszego ich przekazania innej osobie (osobom), przy czym dochodziło do ich przekazania dalszym uczestnikom obrotu (konsumentom) skoro A. B. każdorazowo rozliczał się z przekazującym mu środki odurzające Ł. N. (1). Bez wątpienia również ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna. A. B. nabył w celu dalszej odsprzedaży około 3 kilogramów marihuany, to ilość pozwalająca na zaspokojenie potrzeb kilkunastu tysięcy osób – około 6.000 (przy przeliczeniu, iż przeciętna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,5 grama marihuany, choć godzi się podkreślić, że możliwym jest nawet odurzenie mniejsza ilością, bo wynoszącą 0,2 grama). Środek ten, czyli marihuana to jednak narkotyk o mniejszym potencjale szkodliwości, stąd zwany miękkim, jednocześnie jednak środek „popularny”, uzależniający, uznać trzeba zatem iż obrót taką ilością środka stanowi wypełnienie znamienia określonego w ust. 3 tego przepisu prawa. Nabycie przez oskarżonego A. B. tak znaczącej ilości środka odurzającego przynosiło oskarżonemu stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Znamię „ uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu” w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. oznacza trwałość oraz ciągłość uzyskiwanego dochodu ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 22.05.2018r., II AKa 24/18, OSAŁ 2019/1/104). Jest ono zrealizowane zarówno w sytuacji, gdy działalność przestępcza jest jedynym źródłem dochodu sprawcy, jak i wówczas, gdy stanowi dodatkowe, ale regularne źródło dochodu. Nie ma znaczenia wysokość pozyskiwanego w ten sposób dochodu, a sposób, w jaki doszło do pozyskania korzyści (sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym), długotrwałość i powtarzalność ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 27.11.2013r., II AKa 175/13). Oskarżony A. B. nabywał środki wielokrotnie, w porcjach od 200 do 500 gramów każdorazowo, a o tym, iż uzyskiwał ze sprzedaży środka regularne i stałe dochody świadczy fakt, że rozliczał się z ich nabywania w komis z udzielającym mu je Ł. N. (1). Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego były podjęte w wykonaniu z góry powziętego zamiaru (to jest zamiaru uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środka odurzającego), w krótkim odstępie czasu, co nakazywało ustalenie, że stanowi jeden czyn ciągły (w rozumieniu art. 12 k.k.).
						Punkt rozstrzygnięcia z wyroku	Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem					10	D. S.
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem					20	M. C. (1) (uprzednio T.)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego D. S. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie IV (czwartym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie kwiecień - czerwiec 2011 roku w okolicach P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył celem dalszej odsprzedaży wspólnie i w porozumieniu z M. T. od ustalonego mężczyzny o inicjałach K.B. pseudonim (...) w dwóch transakcjach po 1 kilograma łącznie 2 kilogramy marihuany, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 04 października 2018 roku o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. Sąd uznał również oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie IX (dziewiątym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie kwiecień - czerwiec 2011 roku w okolicach P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył celem dalszej odsprzedaży wspólnie i w porozumieniu z D. S. od ustalonego mężczyzny o inicjałach K.B. pseudonim (...) w dwóch transakcjach po 1 kilograma łącznie 2 kilogramy marihuany, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 04 października 2018 roku o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. Nabycie przez oskarżonych D. S. i M. T. środka w postaci marihuany wypełniało z pewnością znamiona przestępstwa z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji ustawy – w tym zakresie w całości aktualność zachowują rozważania poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia (odnoszące się do czynu przypisanego E. T. (1)). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż dwukrotnie oskarżeni nabyli, w celu dalszej odsprzedaży, od ustalonej osoby o pseudonimie (...) środek odurzający w postaci marihuany, każdorazowo opakowanie zawierało 1 kilogram tej substancji. Zachowanie oskarżonych miało formę aktywną obrotu, a polegało na nabywaniu kilkukrotnym środka odurzającego w celu jego dalszego wprowadzenia do obrotu. Oskarżeni przy tym każdorazowo przyjęli środki odpłatnie, płacąc za nie gotówką. Bez wątpienia również ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna, nabycie marihuany w ilości około 2 kilogramów, nawet przy uwzględnieniu faktu, że środek ten zaliczany jest to tzw. miękkiej grupy środków odurzających, przy stwierdzeniu, iż stanowi to ilość pozwalająca na zaspokojenie potrzeb kilkunastu tysięcy osób – około 4.000 (przy przeliczeniu, iż przeciętna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,5 grama marihuany) pozwoliło na ocenę zachowania oskarżonych przez pryzmat normy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Nabycie przez oskarżonych dwukrotnie tak znaczącej ilości środka odurzającego przynosiło oskarżonym stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Uwzględniając fakt, iż oskarżeni działali w wykonaniu z góry powziętego zamiaru (to jest zamiaru uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środka odurzającego), w krótkim odstępie czasu, co nakazywało ustalenie, że stanowi jeden czyn ciągły (w rozumieniu art. 12 k.k.).

					Punkt rozstrzygnięcia z wyroku			Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania odmienna z zarzutem				12			D. S.
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania odmienna z zarzutem				22			M. C. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego D. S. w ramach zarzucanych mu, opisanych w punkcie V (piątym) i VI (szóstym) komparycji wyroku czynów za winnego tego, że w okresie nie wcześniej niż od dnia 02 stycznia 2009 roku do maja 2009 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu dalszej odsprzedaży nabył wspólnie i w porozumieniu z M. T. od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. łącznie nie mniej niż 20 kilogramów marihuany w 5-6 transakcjach oraz 5 kilogramów amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 04 października 2018 roku o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. Sąd uznał oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie X (dziesiątym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie nie wcześniej niż od dnia 02 stycznia 2009 roku do maja 2009 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu dalszej odsprzedaży nabył wspólnie i w porozumieniu z D. S. od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. łącznie nie mniej niż 20 kilogramów marihuany w 5-6 transakcjach oraz 5 kilogramów amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 04 października 2018 roku o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. Jak wynika z postawionych oskarżonemu D. S. zarzutów oskarżyciel publiczny wnosił o uznanie oskarżonego za winnego dwóch odrębnych zachowań: (punkt V komparycji wyroku) tego, iż w okresie 2004-2005r. w okolicach P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że celem dalszej odsprzedaży nabył od S. J. (1) łącznie nie mnie niż 20 kilogramów marihuany w 5-6 transakcjach (które to zachowanie wyczerpywało znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. 2019, poz. 852) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.) oraz tego iż (punkt VI komparycji wyroku) w okresie od listopada 2008r. do maja 2009r. w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że w celu dalszej odsprzedaży nabył wspólnie i w porozumieniu z M. T. od S. J. (1) łącznie nie mniej niż 20 kilogramów marihuany oraz 5 kilogramów amfetaminy (to jest przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. 2019, poz. 852) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i jego ocena nakazywał jednak ustalenie, iż w istocie doszło do jednego tylko zachowania, a mającego miejsce w okresie nie wcześniej niż od dnia 02 stycznia 2009 roku do maja 2009 roku oraz iż brał w nim udział również oskarżony M. C. (1). W odniesieniu do tego czynu bowiem zeznania szczegółowe złożył świadek S. J. (1). W pierwszych swoich zeznaniach w tym zakresie w istocie wskazał (k.10 – wyjaśnienia z dnia 06 grudnia 2016 roku) na oskarżonego D. S. (ps. (...)) i podał na fakt nabywania przez niego środków odurzających od R. M.. Już podczas jednak swoich kolejnych wyjaśnień (k.25 - z dnia 26 stycznia 2017 roku) - S. J. (1) sprostował swoje uprzednie wyjaśnienia podając po pierwsze, iż to co mówił o mężczyźnie – R. M. nie było prawdą, bowiem w czasie, kiedy miało dochodzić do tych transakcji nie współpracował już z nim. Wcześniej mężczyzna ten pomówił go w sprawie prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Płońsku i od tego czasu mężczyźni już ze sobą nie współpracowali. Zmienił więc w tym zakresie swoje relacje, wskazując nadto, iż do zdarzeń przez niego wskazanych dochodziło w późniejszym, aniżeli uprzednio wskazał, okresie czasu (stąd ustalenie o czasookresie od dnia 02 stycznia 2009 roku do maja 2009 roku) oraz i z miało miejsce, jak podawał 5 transakcji, z tym, iż brali w nich udział M. C. (1) i D. S.. Uwzględniając treść zeznań świadka S. J. (1) Sąd dokonał zmiany opisu czynu ustalając, iż w istocie zdarzenia zarzucane przez oskarżyciela publicznego oskarżonemu D. S. w punktach V i VI stanowią jedno przestępstwo, co do którego S. J. (1), poza pierwszymi w tym zakresie zeznaniami, podawał konsekwentnie jako mającym miejsce w późniejszym okresie czasu oraz z udziałem oskarżonego M. C. (1). Potwierdzają to wskazane przez świadka okoliczności, a szczególności tożsama wskazywana ilość środka odurzającego, do którego nabycia miało dojść (nie mniej niż 20 kilogramów amfetaminy) oraz tożsama ilość transakcji (5-6). Przywołując w tym miejscu ponownie całość argumentacji w zakresie wskazanej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym podnieść należy, iż oskarżeni M. C. (1) i D. S. nabyli, w celu dalszej odsprzedaży, od ustalonej osoby (S. J. (2)) środek odurzający w postaci marihuany w ilości 20 kilogramów w 5-6 transakcjach oraz 5 kilogramów amfetaminy. Zachowanie oskarżonych miało formę aktywną obrotu, a polegało na nabywaniu kilkukrotnym środka odurzającego w celu jego dalszego wprowadzenia do obrotu. Oskarżeni przy tym każdorazowo przyjęli środki odpłatnie, płacąc za nie gotówką. Tym samym możliwe i uzasadnione było przypisanie im popełnienia czynu opisanego w treści art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011r., Nr 117, poz. 678). W myśl z kolei art. 4 § 1 k.k. Sąd zobowiązany był stosować względem sprawców czynów zabronionych przepisy obowiązujące w dacie ich popełnienia. Bez wątpienia również ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna - nabycie marihuany w ilości około 20 kilogramów, nawet przy uwzględnieniu faktu, że środek ten zaliczany jest to tzw. miękkiej grupy środków odurzających, przy stwierdzeniu, iż stanowi to ilość pozwalająca na zaspokojenie potrzeb kilkudziesięciu tysięcy osób – około 40.000 (przy przeliczeniu, iż przeciętna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,5 grama marihuany) pozwoliło na ocenę zachowania oskarżonych przez pryzmat normy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.). Podobnie ilość nabytego środka odurzającego w postaci amfetaminy – 5 kilogramów – to ilość znaczna, bo pozwalająca na odurzenie (przy ustaleniu jak wyżej, iż jedna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,2 grama kokainy lub amfetaminy) około 25.000 osób. Nabycie przez oskarżonych kilkukrotnie tak znaczącej ilości środka odurzającego przynosiło oskarżonym stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Uwzględniając fakt, iż oskarżeni działali w wykonaniu z góry powziętego zamiaru (to jest zamiaru uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środka odurzającego), w krótkim odstępie czasu, co nakazywało ustalenie, że stanowi jeden czyn ciągły (w rozumieniu art. 12 k.k.).
					Punkt rozstrzygnięcia z wyroku			Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem				16			M. C. (1) (uprzednio T.)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie VII (siódmym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że na początku 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku, w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że nabył w celu dalszej odsprzedaży od M. K. (1) nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Ponownie odwołać należy się do argumentacji przedstawionej wyżej w odniesieniu do kwalifikacji prawnej czynów wypełniających znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011r., Nr 117, poz. 678) – w myśl art. 4 § 1 k.k. W ocenie Sądu znamiona tego przestępstwa wypełnia zachowanie oskarżonego M. C. (1), który nabył, w celu dalszej odsprzedaży, od ustalonej osoby (M. K. (1)) środek odurzający w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej aniżeli 3 kilogramy. M. C. (2) nabył środek w tzw. komis, z tym, iż wyłącznie na okres około 2-3 godzin, w trakcie których udzielił je odpłatnie innemu nieustalonemu mężczyźnie, po czym uregulował należność wobec M. K. (1) płacąc za udziloną mu amfetaminę gotówką. Bez wątpienia również ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna, w rozumieniu art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) - 3 kilogramy amfetaminy to ilość znaczna, bo pozwalająca na odurzenie (przy ustaleniu jak wyżej, iż jedna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,2 grama kokainy lub amfetaminy) około 15.000 osób. Nabycie przez oskarżonego tak znaczącej ilości środka odurzającego przynosiło oskarżonemu stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k.
					Punkt rozstrzygnięcia z wyroku			Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem				18			M. C. (1) (uprzednio T.)
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem				30			M. W.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie VIII (ósmym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku w G., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że przewiózł z P. do S. przez G. wspólnie i w porozumieniu z M. W. dla ustalonego mężczyzny o inicjałach A.T. 5 kilogramów amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. 2019, poz. 852) w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz oskarżonego M. W. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie XIII (trzynastym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie 2005 roku, jednak nie wcześniej niż 11 lutego 2005 roku w G., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przewiózł z P. do S. przez G. dla ustalonego mężczyzny o inicjałach A.T. łącznie 7 kilogramów amfetaminy w dwóch transportach, przy czym pierwszy o wadze nie mniej niż 3 kilogramy, drugi o wadze 5 kilogramów wspólnie i w porozumieniu z M. C. (1) (uprzednio T.), to jest popełnienia przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. 2019, poz. 852) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Odpowiedzialności karnej za przypisane oskarżonym przestępstwo z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) podlega kto wbrew przepisom ustawy dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej. Surowszej odpowiedzialności karnej podlega sprawca czynu opisanego w ust. 1 wskazanej normy prawa o ile przedmiotem popełnionego przez niego czynu jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Czyn z art. 55 należy do kategorii przestępstw powszechnych, formalnych, a także wieloodmianowych. Głównym przedmiotem jego ochrony jest monopol przedsiębiorstw wykonujących legalnie przywóz, wywóz, przewóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych albo słomy makowej oraz z drugiej strony zdrowie i życie publiczne. Norma art. 55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dotyczy przy tym obrotu wspólnotowego, w stosunku do którego istnieje mniejszy czy większy związek z terytorium i granicą Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle ustalonego wyżej stany faktycznego nie budzi wątpliwości, iż oskarżeni M. C. (1) i M. W. swoim opisanym we wcześniejszej części uzasadnienia zachowaniem, działając wspólnie i w porozumieniu (w zakresie 5 kilogramów amfetaminy) oraz wyłącznie oskarżony M. W. w zakresie 3 kilogramów amfetaminy. Oskarżeni wspólnie dokonali przemieszczenia wskazanych środków z P. do państwa będącego państwem członkowskim Unii Europejskiej (Szwecja), co potwierdza okoliczność, iż podróżowali promem bezpośrednio z terenu Rzeczpospolitej Polskiej do S., bez przemieszczania nawet przez terytorium innego państwa. Podjęte przez nich czynności doprowadziły do przewiezienia określonej ilości narkotyku na terytorium S., które następnie podlegały tam dalszemu zbyciu. Sąd meriti uznał, że w przedmiotowej sprawie ilość środka, w którego obrocie uczestniczyli oskarżeni była znaczna: ilość około 7 kilogramów amfetaminy to ilość pozwalająca na zaspokojenie potrzeb kilkunastu tysięcy osób – około 35.000 (jedna dawka - wystarczająca do odurzenia jednej osoby - to 0,2 grama kokainy lub amfetaminy ( vide: Medycyna sądowa, V. (...). D., D. D., Wydawnictwo Medyczne, W. 2001). Uwzględniając fakt, iż udzielony środek to amfetamina, a zatem środek zaliczany do grupy tzw. silnych narkotyków, a jednocześnie środek „popularny” wśród młodych ludzi, jako znany z efektu zwiększenia koncentracji, braku potrzeby snu i łaknienia, euforii, uznać trzeba, iż posiadanie go w tak dużej ilości stanowi wypełnienie znamienia określonego w ust. 3 tego przepisu prawa. Zachowanie oskarżonych przynosiło im stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego M. W., a polegające na dwukrotnym dokonaniu obrotu wewnątrzwspólnotowego były podjęte w wykonaniu z góry powziętego zamiaru (to jest zamiaru uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środka odurzającego), w krótkim odstępie czasu, co nakazywało ustalenie, że stanowi jeden czyn ciągły (w rozumieniu art. 12 k.k.).
					Punkt rozstrzygnięcia z wyroku			Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem				24			M. C. (1) (uprzednio T.)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie XI (jedenastym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w lutym 2016 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że nabył celem dalszej odsprzedaży od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. 1 200 gramów amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. 2019, poz. 852) w zw. z art. 65 § 1 k.k. Nabycie przez oskarżonego środka w postaci amfetaminy wypełniało z pewnością znamiona przestępstwa z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym zakresie w całości aktualność zachowują rozważania poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż oskarżony nabył, w celu dalszej odsprzedaży, od ustalonej osoby – S. J. (1) środek odurzający w postaci amfetaminy w ilości 1.200 gramów. Zachowanie oskarżonego miało formę aktywną obrotu, a polegało na nabywaniu kilkukrotnym środka odurzającego w celu jego dalszego wprowadzenia do obrotu. Oskarżony przyjął środki odpłatnie, płacąc za nie gotówką. Bez wątpienia również ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna, albowiem, jak wskazano wyżej pozwalająca na odurzenie około 6.000 osób. Zachowanie oskarżonego przynosiło mu stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k.
					Punkt rozstrzygnięcia z wyroku			Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem				28			M. W.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego M. W. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie XII (dwunastym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie wiosny 2004 roku w P., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył w celu dalszej odsprzedaży od ustalonego mężczyzny o inicjałach S.J. łącznie 4 kilogramy marihuany w dwóch transakcjach po 2 kilogramy marihuany, to jest popełnienia przestępstwa 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2003, nr 24, poz. 198) w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 04 października 2018 roku o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. Zgodnie z brzmieniem normy art. 4 § 1 k.k. jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna, niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeśli jest ona względniejsza dla sprawcy. Norma art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.), w aktualnym stanie prawnym przewiduje sankcję karną za opisane we wskazanym przepisie przestępstwo w wymiarze od 2 do 12 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny. Czyn przypisany z kolei oskarżonemu miał miejsce w okresie wiosny 2004 roku, a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2003, nr 24, poz. 198). Analiza przepisu wówczas penalizującego zachowanie polegające na udziale w obrocie środkami odurzającymi nakazuje ustalenie, iż jest on względniejszy dla sprawcy – norma ówcześnie obowiązującego przepisu art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2003, nr 24, poz. 198) przewidywała sankcję karną za zachowanie przypisane oskarżonemu do lat 10 oraz grzywny. Przepisy te zatem stanowiły podstawę orzekania wobec oskarżonego. Nabycie przez oskarżonego M. W. środka w postaci marihuany w dwóch transakcjach w łącznej ilości 4 kilogramów, wypełniało z pewnością znamiona przestępstwa z art. 43 ust 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1998 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym zakresie w całości aktualność zachowują rozważania poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż oskarżony nabył, w celu dalszej odsprzedaży, od ustalonej osoby – S. J. (1) środek odurzający w postaci marihuany dwukrotnie, w ilości każdorazowo po 2 kilogramy. Zachowanie oskarżonego miało formę aktywną obrotu, a polegało na nabywaniu kilkukrotnym środka odurzającego w celu jego dalszego wprowadzenia do obrotu. Oskarżony przyjął środki odpłatnie, płacąc za nie gotówką. Bez wątpienia również ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna, nawet uwzględniając, iż marihuana to środek o mniejszym potencjale szkodliwości, stąd zwany miękkim, jednocześnie jednak środek „popularny”, uzależniający. Zachowanie oskarżonego przynosiło mu stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego M. W., a polegające na dwukrotnym nabyciu marihuany, było podjęte w wykonaniu z góry powziętego zamiaru (to jest zamiaru uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środka odurzającego), w krótkim odstępie czasu, co nakazywało ustalenie, że stanowi jeden czyn ciągły (w rozumieniu art. 12 k.k.).
					Punkt rozstrzygnięcia z wyroku			Oskarżony
☒	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem				34			Ł. Z.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd uznał oskarżonego Ł. Z. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie XIV (czternastym) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w okresie zimowym na przełomie 2009 roku/2010 roku, nie wcześniej jednak niż w dniu 18 grudnia 2009 roku w C., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył celem dalszej odsprzedaży od ustalonego mężczyzny o inicjałach Ł.N. w nieustalonej liczbie transakcji łącznie 1 500 gramów marihuany oraz w jednej transakcji 100 gramów haszyszu, to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 04 października 2018 roku o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. Nabycie przez oskarżonego Ł. Z. środka w postaci marihuany w nieustalonej liczbie transakcji w łącznej ilości 1.500 gramów, wypełniało z pewnością znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 01 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011, nr. 117, poz. 378), w tym zakresie w całości aktualność zachowują rozważania poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż oskarżony nabył, w celu dalszej odsprzedaży, od ustalonej osoby – Ł. N. (1) środek odurzający w postaci marihuany kilkukrotnie, w ilości łącznej 1.500 gramów. Zachowanie oskarżonego miało formę aktywną obrotu, a polegało na nabywaniu kilkukrotnym środka odurzającego w celu jego dalszego wprowadzenia do obrotu. Oskarżony przyjął środki w komis, co oznacza, iż płatność za nie regulował dopiero po dalszym zbyciu środków, co potwierdza, że celem nabycia marihuany było dalsze jej udzielanie. Bez wątpienia również ilość środka odurzającego nabytego w celu dalszej odsprzedaży była znaczna, nawet uwzględniając, iż marihuana to środek o mniejszym potencjale szkodliwości, stąd zwany miękkim, jednocześnie jednak środek „popularny”, uzależniający. Zachowanie oskarżonego przynosiło mu stałe, powtarzające się regularnie i wielokrotnie dochody. Uprawniało to do wniosku, że z popełnienia przestępstwa oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k. Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego, a polegające na kilkukrotnym nabyciu marihuany, było podjęte w wykonaniu z góry powziętego zamiaru (to jest zamiaru uczestniczenia w obrocie znaczną ilością środka odurzającego), w krótkim odstępie czasu, co nakazywało ustalenie, że stanowi jeden czyn ciągły (w rozumieniu art. 12 k.k.).
					Punkt rozstrzygnięcia z wyroku			Oskarżony
☐	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem				-----			-----
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
-----
☐	3.3. Warunkowe umorzenie postępowania				-----		-----
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
-----
☐	3.4. Umorzenie postępowania				-----		-----
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
-----
☐	3.5. Uniewinnienie				-----		-----
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
-----
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony			Punkt rozstrzygnięcia z wyroku	Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu		Przytoczyć okoliczności
E. T. (1) (uprzednio B.)			1	I		Uznając oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) za winnego czynu zarzucanego mu, opisanego w punkcie I (pierwszym) komparycji wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (sto) złotych. Wymierzając karę oskarżonemu Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Na względzie miał też ugruntowany pogląd judykatury, iż karą współmierną i sprawiedliwą może być tylko taka kara, przy wymiarze której Sąd orzekający miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary i przy wymiarze której sąd orzekający wziął pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające, ujawnione w toku przewodu sądowego ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 4 grudnia 1980 roku, sygn. II KR 381/80, OSP 1982 r. nr 1 poz 9). Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 k.k. i baczył, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu, spełniała cele wychowawcze i zapobiegawcze względem sprawcy, jak również czyniła zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nadto Sąd wziął pod uwagę takie elementy, jak motywacja i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, warunki i właściwości osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Przy wymiarze tej kary Sąd kierował się następującymi okolicznościami: 1. znaczny stopień winy sprawcy – możliwość przypisania winy sprawcy czynu zabronionego zależy od wielu okoliczności, między innymi od osiągnięcia odpowiedniego poziomu rozwoju intelektualnego, emocjonalnego, umysłowego, pozwalającego rozpoznać znaczenie czynu i pokierować właściwie swoim postępowaniem. Stopień winy zależy od stopnia uświadomienia sobie przez sprawcę szkodliwości czynu, od motywów jego działania, czy szerzej od procesu motywacyjnego. W ocenie Sądu stopień przyswojenia sobie przez oskarżonego E. T. (1) norm moralno – etycznych w podstawowym choćby zakresie nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony jest osobą dorosłą, dojrzałą emocjonalnie ma zatem wiedzę o normach obowiązujących w społeczeństwie i konsekwencjach naruszania. Zamiar bezpośredni popełnienia przez niego czynu zabronionego wskazuje również na znaczny stopień jego winy. 2. Społeczna szkodliwość czynu oskarżonego była również bardzo duża. Oceniając stopień społecznej szkodliwości Sąd miał na względzie ocenę jego zachowanie w kategoriach kryterium ilościowego i jakościowego – oskarżony popełnił przestępstw udziału w obrocie amfetaminy - „twardego” środka odurzającego, silnie oddziałującego na mózg człowieka, silnie go pobudzając, a zatem bez wątpienia dużo bardziej szkodliwego dla organizmu. Ilość przy tym środka, którym obracał oskarżony była znaczna, co również poczytane musi być jako okoliczność obciążająca oskarżonego . 3. zachowanie oskarżonego przed, jak i po popełnieniu przestępstwa. Zwraca uwagę Sądu w szczególności fakt, iż oskarżony E. T. (1) nie był karany sądownie, a jego aktualna sytuacja osobista i zawodowa jest unormowana. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
E. T. (3) (urzednio B.)			2	I.		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
E. T. (1) (uprzednio B.)			3	II		Uznając oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) za winnego czynu zarzucanego mu, opisanego w punkcie II (drugim) komparycji wyroku Sąd wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (sto) złotych. Wskazać należy, iż decyzja o wymiarze kary musi uwzględniać wszystkie ogólne dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 k.k. ( vide supra). Sąd ustalił, iż stopień winy oskarżonego jest wysoki – jak wskazano wyżej nie zaistniały żadne okoliczności tego rodzaju, które mogły wpłynąć na obniżenie zdolności zrozumienia znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem u oskarżonego. Wina oskarżonego miała charakter umyślnej z zamiarem bezpośrednim. Oceniając z kolei stopień społecznej szkodliwości Sąd miał na względzie fakt, iż oskarżony brał udział w przestępstwie wytworzenia amfetaminy - „twardego” środka odurzającego, silnie oddziałującego na mózg człowieka, silnie go pobudzając, są zatem bez wątpienia dużo bardziej szkodliwe dla organizmu. Ilość przy tym środka, który miał zostać wytworzony była bardzo znaczna, co również poczytane musi być jako okoliczność obciążająca oskarżonego. Ponownie podkreślić jednak należy, iż oskarżony E. T. (1) nie był karany sądownie, a jego aktualna sytuacja osobista i zawodowa jest unormowana. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
E. T. (1) (uprzednio B.)			4	II		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.), celem wzmocnienia reakcji karnej, Sąd zasądził od oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
A. B.			7	III		Sad uznał oskarżonego A. B. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie III (trzecim) komparycji wyroku czynu i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych. Sąd wymierzając karę oskarżonemu A. B. kierował się wskazanymi wyżej sądowymi dyrektywami wymiaru kary (art. 53 k.k.). Już na wstępie podnieść należy, iż tak ukształtowana kara pozostaje w dolnych granicach zagrożenia ustawowego za czyn przypisany temu oskarżonemu. Sąd ustalił, iż stopień winy oskarżonego jest wysoki – możliwość przypisania winy sprawcy czynu zabronionego zależy wszak od osiągnięcia odpowiedniego poziomu rozwoju intelektualnego, emocjonalnego, umysłowego, pozwalającego rozpoznać znaczenie czynu i pokierować właściwie swoim postępowaniem. Stopień winy zależy od stopnia uświadomienia sobie przez sprawcę szkodliwości czynu, od motywów jego działania, czy szerzej od procesu motywacyjnego. W przypadku oskarżonego A. B. nie zaistniały żadne okoliczności tego rodzaju, które mogły wpłynąć na obniżenie zdolności zrozumienia znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Wina oskarżonego miała charakter umyślnej z zamiarem bezpośrednim. Oceniając z kolei stopień społecznej szkodliwości Sąd miał na względzie fakt, iż oskarżony brał udział w obrocie marihuaną, środka odurzającego o mniejszym potencjale szkodliwości, silnie jednak uzależniającym. Ilość przy tym środka, który był przedmiotem obrotu była bardzo znaczna, co również poczytane musi być jako okoliczność obciążająca oskarżonego. Oskarżony A. B. był karany sądownie, zatem jego dotychczasowa postawę życiową należy ocenić negatywnie. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
A. B.			8	III		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego A. B. na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
D. S.			10	IV		Uznając oskarżonego D. S. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie IV (czwartym) komparycji wyroku czynu Sąd wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych. Sąd kierował się wskazanymi wyżej sądowymi dyrektywami wymiaru kary (art. 53 k.k.) i baczy, by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu, spełniała cele wychowawcze i zapobiegawcze względem sprawcy, jak również czyniła zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara ukształtowana wobec oskarżonego pozostaje w dolnych granicach zagrożenia ustawowego za czyn mu przypisany. Sąd ustalił, iż stopień winy oskarżonego jest wysoki – jak wskazano możliwość przypisania winy sprawcy czynu zabronionego zależy od osiągnięcia odpowiedniego poziomu rozwoju intelektualnego, emocjonalnego, umysłowego, pozwalającego rozpoznać znaczenie czynu i pokierować właściwie swoim postępowaniem. Stopień winy zależy od stopnia uświadomienia sobie przez sprawcę szkodliwości czynu, od motywów jego działania, czy szerzej od procesu motywacyjnego. W przypadku oskarżonego D. S. nie zaistniały żadne okoliczności tego rodzaju, które mogły wpłynąć na obniżenie zdolności zrozumienia znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni ukształtowana, wchodzącą uprzednio w konflikt z prawem, mającą zatem w pełni świadomość norm prawnych, które go obowiązują, jak i konsekwencji ich naruszania. Wina oskarżonego miała charakter umyślnej z zamiarem bezpośrednim. Oceniając z kolei stopień społecznej szkodliwości Sąd miał na względzie fakt, iż oskarżony brał udział w obrocie marihuaną, środka odurzającego o mniejszym potencjale szkodliwości. Oskarżony D. S. był karany sądownie, zatem jego dotychczasowa postawę życiową należy ocenić negatywnie. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
D. S.			11	IV		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego D. S. na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
D. S.			12	V i VI		Sad uznał oskarżonego D. S. w ramach zarzucanych mu, opisanych w punkcie V (piątym) i VI (szóstym) komparycji wyroku czynów winnym i wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych. Sąd kierował się wskazanymi wyżej sądowymi dyrektywami wymiaru kary (art. 53 k.k.) i baczył, by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu, spełniała cele wychowawcze i zapobiegawcze względem sprawcy, jak również czyniła zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Aktualność w odniesieniu do ukształtowania kary względem oskarżonego zachowują wszystkie poczynione wyżej rozważania dotyczące jego osoby. Okolicznością wpływającą jednak na ukształtowanie kary w wyższym rozmiarze jest fakt, iż poczynione ustalenia pozwoliły na przypisanie oskarżonemu sprawstwa przestępstwa udziału w obrocie środkami odurzającymi zarówno w postaci marihuany (jak wyżej), ale i amfetaminy. Oceniając zatem zachowanie oskarżonego w kategoriach kryterium jakościowego (oskarżony popełnił przestępstw udziału w obrocie amfetaminy - „twardego” środka odurzającego, silnie oddziałującego na mózg człowieka, silnie go pobudzając, a zatem bez wątpienia dużo bardziej szkodliwego dla organizmu), ale i ilościowego (obrót dotyczył 20 kg marihuany i 5 kg amfetaminy) Sąd ustalił, iż jest to okoliczność obciążająca oskarżonego. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
D. S.			13	V i VI		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego D. S. na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
M. C. (1) (uprzednio T.)			16	VII		Sąd uznał oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) za winnego czynu opisanego w punkcie VII (siódmym) komparycji wyroku i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Wymierzając tę karę oskarżonemu Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Na względzie miał też ugruntowany pogląd judykatury, iż karą współmierną i sprawiedliwą może być tylko taka kara, przy wymiarze której Sąd orzekający miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary i przy wymiarze której sąd orzekający wziął pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające, ujawnione w toku przewodu sądowego ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 4 grudnia 1980 roku, sygn. II KR 381/80, OSP 1982 r. nr 1 poz 9). Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 k.k. i baczył, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu, spełniała cele wychowawcze i zapobiegawcze względem sprawcy, jak również czyniła zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nadto Sąd wziął pod uwagę takie elementy, jak motywacja i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, warunki i właściwości osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Przy wymiarze tej kary Sąd kierował się następującymi okolicznościami: 1. znaczny stopień winy sprawcy – w ocenie Sądu stopień przyswojenia sobie przez oskarżonego M. C. (1) norm moralno – etycznych nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony jest osobą dorosłą, dojrzałą emocjonalnie ma zatem wiedzę o normach obowiązujących w społeczeństwie i konsekwencjach naruszania. Zamiar bezpośredni popełnienia przez niego czynu zabronionego wskazuje również na znaczny stopień jego winy. 2. Społeczna szkodliwość czynu oskarżonego oceniona została przez Sąd przy uwzględnieniu kryterium ilościowego i jakościowego – oskarżony popełnił przestępstw udziału w obrocie amfetaminy - „twardego” środka odurzającego, silnie oddziałującego na mózg człowieka, silnie go pobudzając, a zatem bez wątpienia dużo bardziej szkodliwego dla organizmu. Ilość przy tym środka, którym obracał oskarżony była znaczna, co również poczytane musi być jako okoliczność obciążająca oskarżonego. 3. zachowanie oskarżonego przed, jak i po popełnieniu przestępstwa. Zwraca uwagę Sądu w szczególności fakt, iż oskarżony M. C. (1) był karany sądownie już po popełnieniu czynów przypisanych mu w toku niniejszego postępowania, za przestępstwo rodzaju podobne – naruszające przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.). Aktualna sytuacja osobista i zawodowa oskarżonego jest unormowana. Oskarżony pracuje zawodowo, jest żonaty. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
M. C. (1) (uprzednio T.)			17	VII		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
M. C. (1) (uprzednio B.)			18	VIII		Uznając oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) za winnego czynu opisanego w punkcie VIII (ósmym) komparycji wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Wskazać należy, iż decyzja o wymiarze kary musi uwzględniać wszystkie ogólne dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 k.k. ( vide supra). Sąd ustalił, iż stopień winy oskarżonego jest wysoki – jak wskazano wyżej nie zaistniały żadne okoliczności tego rodzaju, które mogły wpłynąć na obniżenie zdolności zrozumienia znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem u oskarżonego. Wina oskarżonego miała charakter umyślnej z zamiarem bezpośrednim. O stopniu społecznej szkodliwości czynu oskarżonego z kolei przekonuje fakt, iż oskarżony dopuścił się czynu wewnątrzwspólnotowego obrotu amfetaminą – narkotykiem „twardym”, z tym, iż działał w sposób dość nagły, nie planując uprzednio zbytu dla przewożonego towaru, o czym świadczy fakt, iż dopiero na miejscu pomocy w udzieleniu substancji udzielił mu S. J. (1). Ponownie podkreślić jednak należy, iż oskarżony M. C. (1) w dacie popełnieni przypisanego mu czynu nie był karany sądownie, skazanie oskarżonego nastąpiło już w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, a jego aktualna sytuacja osobista i zawodowa jest unormowana. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
M. C. (1) (uprzednio T.)			19	VIII		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
M. C. (1) (uprzednio T.)			20	IX		Uznając winę oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie IX (dziewiątym) komparycji wyroku czynu Sąd wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesięciu.) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Sąd wymierzając taką karę oskarżonemu kierował się wskazanymi wyżej sądowymi dyrektywami wymiaru kary (art. 53 k.k.). Już na wstępie podnieść należy, iż tak ukształtowana kara pozostaje w dolnych granicach zagrożenia ustawowego za czyn przypisany temu oskarżonemu. Sąd ustalił, iż stopień winy oskarżonego jest wysoki – o czym przekonuje możliwość przypisania mu winy, stopień uświadomienia sobie przez sprawcę szkodliwości czynu, motywy jego działania (wyłącznie o charakterze materialnym). Oceniając z kolei stopień społecznej szkodliwości Sąd miał na względzie fakt, iż oskarżony brał udział w obrocie marihuaną, środka odurzającego o mniejszym potencjale szkodliwości, silnie jednak uzależniającym. Ilość przy tym środka, który był przedmiotem obrotu była bardzo znaczna, co poczytane musi być jako okoliczność obciążająca oskarżonego. Postawa dotychczasowa i aktualna oskarżonego M. C. (1) stanowiła okoliczność łagodzącą. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
M. C. (1) (uprzednio T.)			21	IX		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
M. C. (1) (uprzednio T.)			22	X		Sąd uznając oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie X (dziesiątym) komparycji wyroku czynu za winnego wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Mając na uwadze okoliczności jak wyżej (kierując się wskazanymi wyżej sądowymi dyrektywami wymiaru kary (art. 53 k.k.) Sąd wymierzył oskarżonemu karę w dolnej granicy zagrożenia ustawowego oceniając jako okoliczność obciążającą stopień zawinienia oskarżonego (wina umyślna zamiar bezpośredni) oraz stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Sąd uwzględnił fakt, że oskarżony brał udział w obrocie dwoma rodzajami substancji – marihuaną – w ilości 20 kilogramów i amfetaminy – w ilości 5 kilogramów oraz iż łączna ilość środków odurzających objętych obrotem była bardzo znaczna. Postawa dotychczasowa i aktualna oskarżonego M. C. (1) stanowiła okoliczność łagodzącą. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
M. C. (1) (uprzednio T.)			23	X		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
M. C. (1) (uprzednio T.)			24	XI		Uznając oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie XI (jedenastym) komparycji wyroku czynu za winnego Sąd wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Sąd miał na względzie okoliczności jak wyżej i kierując się wskazanymi wyżej sądowymi dyrektywami wymiaru kary (art. 53 k.k.) wymierzył oskarżonemu karę w dolnej granicy zagrożenia ustawowego oceniając jako okoliczność obciążającą stopień zawinienia oskarżonego (wina umyślna zamiar bezpośredni) oraz stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Sąd uwzględnił fakt, że oskarżony brał udział w obrocie marihuaną, stosunkowo niewielką jej ilością (1.200 gramów). Postawa dotychczasowa i aktualna oskarżonego M. C. (1) stanowiła okoliczność łagodzącą. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
M. C. (1) (uprzednio T.)			25	XI		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
M. W.			28	XII		Uznając oskarżonego M. W. w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie XII (dwunastym) komparycji wyroku czynu Sąd wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Wymierzając tę karę oskarżonemu Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. i ustalił: 1. znaczny stopień winy sprawcy – w ocenie Sądu stopień przyswojenia sobie przez oskarżonego M. W. norm moralno – etycznych w podstawowym choćby zakresie nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony jest osobą dorosłą, dojrzałą emocjonalnie ma zatem wiedzę o normach obowiązujących w społeczeństwie i konsekwencjach naruszania. Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany sądownie, również odbywał długoletnie kary pozbawienia wolności, zatem a pełni ma świadomość konsekwencji naruszania przez siebie porządku prawnego. Zamiar bezpośredni popełnienia przez niego czynu zabronionego wskazuje również na znaczny stopień jego winy. 2. społeczna szkodliwość czynu oskarżonego oceniona została przez Sąd przy uwzględnieniu kryterium ilościowego i jakościowego – oskarżony popełnił przestępstw udziału w obrocie amfetaminy - „twardego” środka odurzającego, silnie oddziałującego na mózg człowieka, silnie go pobudzając, a zatem bez wątpienia dużo bardziej szkodliwego dla organizmu. Ilość przy tym środka, którym obracał oskarżony była znaczna, co również poczytane musi być jako okoliczność obciążająca oskarżonego. 3. zachowanie oskarżonego przed, jak i po popełnieniu przestępstwa. Zwraca uwagę Sądu w szczególności fakt, iż oskarżony M. W. był wielokrotnie karany sądownie, w tym za przestępstwo działania w zorganizowanej grupie przestępczej, przestępstwa obrotu środkami odurzającymi. Oskarżony przez długi okres czasu również podlegał izolacji penitencjarnej. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
M. W.			29	XII		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2003, nr 24, poz. 198) Sąd zasądził od oskarżonego M. W. na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
M. W.			30	XIII		Uznają oskarżonego M. W. za winnego czynu opisanego w punkcie XIII (trzynastym) komparycji wyroku Sąd wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Wskazać należy, iż decyzja o wymiarze kary uwzględniała wszystkie ogólne dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 k.k. ( vide supra). Sąd ustalił, iż stopień winy oskarżonego jest wysoki – jak wskazano wyżej nie zaistniały żadne okoliczności tego rodzaju, które mogły wpłynąć na obniżenie zdolności zrozumienia znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem u oskarżonego. Wina oskarżonego miała charakter umyślnej z zamiarem bezpośrednim. O stopniu społecznej szkodliwości czynu oskarżonego z kolei przekonuje fakt, iż oskarżony dopuścił się czynu wewnątrzwspólnotowego obrotu amfetaminą dwukrotnie – narkotykiem „twardym”. Ponownie podkreślić należy o dotychczasowej karalności oskarżonego i nagannej ocenie jego dotychczasowej postawie życiowej. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
M. W.			31	XIII		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego M. W. na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
Ł. Z.				XIV		Uznając oskarżonego Ł. Z. za winnego opisanego w punkcie XIV (czternastym) komparycji wyroku czynu Sąd wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 30 (trzydziestu) złotych. Sąd wymierzając karę oskarżonemu Ł. Z. kierował się wskazanymi wyżej sądowymi dyrektywami wymiaru kary (art. 53 k.k.). Już na wstępie podnieść należy, iż tak ukształtowana kara pozostaje w dolnych granicach zagrożenia ustawowego za czyn przypisany temu oskarżonemu. Sąd ustalił, iż stopień winy oskarżonego jest wysoki – możliwość przypisania winy sprawcy czynu zabronionego zależy wszak od osiągnięcia odpowiedniego poziomu rozwoju intelektualnego, emocjonalnego, umysłowego, pozwalającego rozpoznać znaczenie czynu i pokierować właściwie swoim postępowaniem. Stopień winy zależy od stopnia uświadomienia sobie przez sprawcę szkodliwości czynu, od motywów jego działania, czy szerzej od procesu motywacyjnego. W przypadku oskarżonego Ł. Z. nie zaistniały żadne okoliczności tego rodzaju, które mogły wpłynąć na obniżenie zdolności zrozumienia znaczenia swojego czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Wina oskarżonego miała charakter umyślnej z zamiarem bezpośrednim. Oceniając z kolei stopień społecznej szkodliwości Sąd miał na względzie fakt, iż oskarżony brał udział w obrocie marihuaną, środka odurzającego o mniejszym potencjale szkodliwości, silnie jednak uzależniającym oraz haszyszu, również zaliczanego do tego rodzaju substancji – pochodnej konopi indyjskich. Ilość przy tym środka, który był przedmiotem obrotu była bardzo znaczna, jakkolwiek porównując do wartości przypisanych pozostałym oskarżonym ukształtowana jednak w rozmiarze mniejszym. Oskarżony Ł. Z. był karany sądownie, zatem jego dotychczasowa postawę życiową należy ocenić negatywnie. Od czasu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie czynu upłynął już bardzo znaczący okres czasu, co także przełożyło się na kwestię wymiaru wobec niego kary pozbawienia wolności. Oceniając całokształt wskazanych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż zasadne, współmierne dla realizacji celów kary, a także stanowiące prawidłową reakcję karną będzie wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące Sąd uznał, iż wymierzona kara nie nosi cech nadmiernej łagodności ani surowości. Wobec treści art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego karę grzywny, przy wymiarze której (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił uwzględniając unormowania art. 33 § 3 k.k. uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, który pracuje zawodowo, jest osobą zdrową, silną, zatem ma możliwość uregulowania wskazanej należności.
Ł. Z.			35	XIV		Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego Ł. (...) na rzecz Stowarzyszenia (...)Konsultacyjna w P. nawiązkę w kwocie 3.000 (trzech tysięcy) na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. Nawiązka niniejszej służyć ma wzmocnieniu sankcji zastosowanych wobec oskarżonego, ich realności, a zarazem będzie istotnym elementem oddziaływania wychowawczego wobec sprawcy. Uwzględnia możliwości zarobkowe i sytuacje finansową oskarżonego.
5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony			Punkt rozstrzygnięcia z wyroku	Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu		Przytoczyć okoliczności
E. T. (1) (uprzednio B.)			5	I i II		Na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny Sąd połączył i orzekł w stosunku do oskarżonego karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Podstawę prawną wymiaru kary łącznej stanowi przepis art. 86 § 1 k.k., zgodnie z którym Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Są to szczególne dyrektywy wymiaru kary, ograniczające się jedynie do ustalenia dolnego i górnego jej progu, wprowadzające tym samym nowe granice jej wymiaru. W granicach tych sąd wymierza jedną karę za całość czynów przestępnych. Dyrektywy wymiaru kary łącznej określa nadto art. 85a k.k. stanowiący, iż orzekając karę łączną Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd orzekający w szczególności winien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest odległy lub w ogóle go brak. Przez związek podmiotowo-przedmiotowy należy rozumieć podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich. Im związek ten jest ściślejszy, tym bardziej przeważa absorbowanie poszczególnych kar, im luźniejszy - ich kumulacja, to jest sumowanie ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13.07.1995 roku II Akr 184/95 Prok. I Pr. 1996/2-3/16). Przenosząc owe rozważania na grunt przedmiotowego postępowania Sąd stwierdził, iż istniały bardzo istotne okoliczności przemawiające za koniecznością zastosowania zasady pełnej absorpcji przy łączeniu kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego. Obydwa przestępstwa przypisana oskarżonemu E. T. (1) wypełniają znamiona przestępstw zdefiniowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. Wszystkie przestępstwa przypisane oskarżonemu popełnione zostały w zbliżonym okresie czasu, w bardzo krótkim przedziale czasowym – w okresie 2009 roku. Podobny był cel działania oskarżonego, który brał w ten sposób udział w procederze obrotu środkami odurzającymi. Przy wymiarze kary łącznej grzywny (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił zgodnie z normą art. 33 § 3 k.k. (stosowanej w myśl art. 86 § 2 k.k.) uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, które, wobec faktu, że obecnie oskarżony pracuje, ma stałe źródło dochodu, jest osobą zdrową, są znaczne.
E. T. (1) (uprzednio B.)			6	I i II		Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19 marca 2019 roku godzina 05.50 do dnia 25 października 2019 roku godzina 15.40.
A. B.			9	III		Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego A. B. kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19 marca 2019 roku godzina 06.05 do dnia 25 października 2019 roku godzina 15.40.
D. S.			14	IV, V, VI		Na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego D. S. kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny Sąd połączył i orzekł w stosunku do oskarżonego karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych. Mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary łącznej, określone w art. 85a k.k. oraz uwzględniając, iż Sąd, przy wymiarze kary łącznej winien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest odległy lub w ogóle go brak, Sąd doszedł do przekonania, iż zasadnym jest ukształtowanie kary łącznej wobec oskarżonego D. S. w oparciu o zasadę częściowej absorpcji. Przez związek podmiotowo-przedmiotowy należy rozumieć podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich. Im związek ten jest ściślejszy, tym bardziej przeważa absorbowanie poszczególnych kar, im luźniejszy - ich kumulacja, to jest sumowanie ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13.07.1995 roku II Akr 184/95 Prok. I Pr. 1996/2-3/16). W ocenie Sądu związek przestępstw przypisanych oskarżonemu D. S. jest bardzo silny – wszystkie czyny przypisane oskarżonemu wypełniają znamiona przestępstw zdefiniowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii, naruszają tę samą normę prawną – art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.). Przestępstwa jednak przypisane oskarżonemu popełnione zostały nie w tym samym okresie czasu, co czynie koniecznym ustalenie luźniejszego związku. Przy wymiarze kary łącznej grzywny (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił zgodnie z normą art. 33 § 3 k.k. (stosowanej w myśl art. 86 § 2 k.k.) uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego. Oskarżony jest osobą zdrową, ma możliwości zarobkowe, jednocześnie jednak jego sytuacja rodzinna (choroba dziecka) uzasadniają ograniczenie wysokości wartości jednej stawki.
D. S.			15	IV, V, VI		Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego D. S. kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19 marca 2019 roku godzina 06.00 do dnia 25 października 2019 roku godzina 15.40.
M. C. (1) (uprzednio T.)			26	VII-XI		Na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny Sąd połączył i orzekł w stosunku do oskarżonego karę łączną 4 (czterech) pozbawienia wolności oraz 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Ponownie w tym zakresie aktualność zachowują rozważania wskazane wyżej, a odnoszące się do ogólnych dyrektyw wymiaru kary łącznej zawartych w art. 85a k.k., art. 86 i art. 85 k.k. Wymierzając oskarżonemu M. C. (1) karę łączną pozbawienia wolności Sąd kierował się nimi i ustalił, że istnieje ścisły związek przedmiotowy pomiędzy czynami przypisanymi M. C. (1) - wszystkie czyny przypisane oskarżonemu wypełniają znamiona przestępstw zdefiniowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. Podobna była także motywacja sprawcy, który wszystkie przypisane mu przestępstwa popełnił czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu. Istotne było jednak to, iż czas popełnienia każdego z przestępstw był odległy – czyny przypisane M. C. (1) zostały popełnione w latach 2004 - 2016. Podobnie układ osobowy, w którym oskarżony popełnił przypisane mu czyny, współdziałanie z wieloma osobami nakazują ustalenie, iż związek pomiędzy przestępstwami jest na tyle luźny, że wyklucza zastosowanie pełnej absorpcji. Przy wymiarze kary łącznej grzywny (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił zgodnie z normą art. 33 § 3 k.k. (stosowanej w myśl art. 86 § 2 k.k.) uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, które, wobec faktu, że obecnie oskarżony pracuje, ma stałe źródło dochodu, jest osobą zdrową, są znaczne.
M. C. (1) (uprzednio T.)			27	VII-XI		Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 10 maja 2019 roku godzina 12.25 do dnia 25 października 2019 roku godzina 15.40.
M. W.			32	XII-XIII		Na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego M. W. kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny Sąd połączył i orzekł w stosunku do oskarżonego karę łączną 3 (trzech) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując równowartość jednej z nich na kwotę 100 (stu) złotych. Mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary łącznej, określone w art. 85a k.k. oraz uwzględniając, iż Sąd doszedł do przekonania, że zasadnym jest ukształtowanie kary łącznej wobec oskarżonego w oparciu o zasadę częściowej absorpcji. Przez związek podmiotowo-przedmiotowy należy rozumieć podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich. Związek przestępstw przypisanych oskarżonemu jest silny – wszystkie czyny przypisane oskarżonemu wypełniają znamiona przestępstw zdefiniowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. W istocie jednak polegają one na odmiennych zachowaniach (dostawa wewnątrzwspólnotowa, nabycie w celu dalszej odsprzedaży) i popełnione zostały Wszystkie przestępstwa przypisane oskarżonemu popełnione zostały w zbliżonym okresie czasu, w bardzo krótkim przedziale czasowym, Przy wymiarze kary łącznej grzywny (określeniu liczby stawek) Sąd uwzględnił wszystkie wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kar, zaś wartość jednej stawki określił zgodnie z normą art. 33 § 3 k.k. (stosowanej w myśl art. 86 § 2 k.k.) uwzględniając w tym względzie możliwości zarobkowania oskarżonego, które, jest osobą zdrową, ma możliwości podjęcia pracy zawodowej i uiszczenia grzywny w całości.
M. W.			33	XII-XIII		na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. W. kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 14 lipca 2019 roku godzina 11.30 do dnia 25 października 2019 roku godzina 15.40.
Ł. Z.			36	XIV		NN podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego Ł. Z. kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 19 marca 2019 roku godzina 06.00 do godziny 10.45.

D. S.			37			Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. dowody rzeczowe wymienione w wykazie dowodów rzeczowych nr XLIII/34/19/P/ (...) na karcie 605 pod pozycjami 492-501 Sąd nakazał zwrócić uprawnionemu oskarżonemu D. S..
E. T. (1) (uprzednio B.)			38			Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. dowód rzeczowy wymieniony w wykazie dowodów rzeczowych nr XLIV/35/19/P/ (...) na karcie 608 pod pozycją 502 Sąd nakazał zwrócić uprawnionemu oskarżonemu E. T. (1) (poprzednio B.).
Ł. Z.			39			Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. dowód rzeczowy wymieniony w wykazie dowodów rzeczowych nr XLV/36/19/P/ (...) na karcie 610 pod pozycją 503 Sąd nakazał zwrócić uprawnionemu oskarżonemu Ł. Z..
A. B.			40			Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. dowód rzeczowy wymieniony w wykazie dowodów rzeczowych nr XLVI/37/19/P/ (...) na karcie 612 pod pozycją 504 Sąd nakazał zwrócić uprawnionemu oskarżonemu A. B..
6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
-----
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku		Przytoczyć okoliczności
41		Sąd zasądził ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. D. (2) kwotę 4.140 (cztery tysiące sto czterdzieści) złotych oraz sumę stanowiącą 23 procent tej kwoty tytułem podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu na rzecz oskarżonego A. B.. Podstawę prawną rozstrzygnięć w zakresie przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stanowiły art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. oraz § 2, § 4 ust. 2 i 3, § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Na koszty te składa się opłata z tytułu udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji, uwzględniająca liczbę rozpraw (19) i udział w nich obrońcy oskarżonego.
42		Sąd zasądził ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. W. (2) kwotę 4.140 (cztery tysiące sto czterdzieści) złotych oraz sumę stanowiącą 23 procent tej kwoty tytułem podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu na rzecz oskarżonego Ł. Z.. Podstawę prawną rozstrzygnięć w zakresie przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stanowiły art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. oraz § 2, § 4 ust. 2 i 3, § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Na koszty te składa się opłata z tytułu udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji, uwzględniająca liczbę rozpraw (19) i udział w nich obrońcy oskarżonego.
43		Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty w kwotach: - od oskarżonego E. T. (1) (poprzednio B.) w kwocie 1.400 (jednego tysiąca czterystu) złotych, - od oskarżonego A. B. w kwocie 800 (osiemset) złotych, - od oskarżonego D. S. w kwocie 900 (dziewięćset) złotych, - od oskarżonego M. C. (1) (poprzednio T.) w kwocie 2.900 (dwóch tysięcy dziewięciuset) złotych, - od oskarżonego M. W. w kwocie 1.400 (jednego tysiąca czterystu) złotych, - od oskarżonego Ł. Z. w kwocie 600 (sześćset) złotych, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalniając ich od ponoszenia pozostałych kosztów. Orzeczenie wieloletniej kary izolacyjnej wobec wszystkich oskarżonych czyni zasadnym ustalenie, że nie będą oni w stanie kosztów tych w przyszłości uiścić.
7. Podpis
Sędzia Justyna Wawrzyńczak

Uzasadnienie z 15 marca 2022, sygn. II K 63/19

UZASADNIENIE